‫تسلیم شو تا جونت رو تضمین کنم.
‫فکر نکن دولت مقابل شینوبی‌ها ‫شانسی برای پیروزی داره.
‫شک دارم با اون اخلاق بتونی جلوم برنده شی.
‫این چاقوی چرخان...
‫به تنهایی کافیه تا اون ‫ هودیِ ضدتیغه‌ت رو سوراخ کنه.
‫به پشت دستت نگاه کن.
‫بالأخره متوجه شدی؟
‫واقعاً فکر می‌کنی شینوبی‌هایی مثل ما...
‫بدون پشتیبانی نظامی ‫ به قلمرو دشمن نفوذ می‌کنن؟
‫با علامتِ من، دستت تبخیر می‌شه.
‫دامنه‌ی دسترسیِ ما تا همه‌جای جو پهناوره...
‫به لطف «فرار».
‫البته خب دروغه.
‫حادثه‌ی این تابستون که توش یه‌نفر ‫داشت آلت مردها رو می‌برید.
‫خیلی سر زبون‌ها افتاده بود.
‫شینوبین
‫خارجی‌ای که مسئولش بود
‫درمورد نینجاها کلی سروصدا به‌پا کرد، ‫پس رئیس‌رئسا نگران شدن.
‫یه‌عده گنین رو انتخاب کردن ‫ و فرستادنشون دنبال اون خارجی.
‫آره؛ خوبم یادمه.
‫9 سپتامپر
‫چون اولین کسی که با اون ‫ خارجی ارتباط داشت، من بودم.
‫23 جولای
‫چابک، نامرئی.
‫مأمور شبانه ژاپنی... نینجا.
‫اونا همه‌جا هستن، ‫ اما پیدا کردنشون غیرممکنه.
‫حتماً یه‌چیز فلسفی درموردش وجود داره.
‫می‌خوام یه نینجا باشم.
‫AnimeList
‫HADAD
‫AnimeList
‫HADAD
‫AnimeList
‫HADAD
‫AnimeList
‫ANIMELIST
‫HADAD
‫ANIMELIST
‫HADAD
‫ANIMELIST
‫HADAD
‫ANIMELIST
‫HADAD
‫ANIMELIST
‫قسمت دوم: می‌خوام یه نینجا باشم
‫کجا هستی، نینجا؟
‫تردد دوچرخه و عابرپیاده
‫خیلی‌خب، نیم‌وجبی‌ها!
‫شیر پستون بخورین! ‫شیر پستون، از تولید به مصرف!
‫خودشه! عمو شیردوش!
‫یالا، یالا! بیاین بخورین! شیر پستونه!
‫اگه بخواین از منبع هم می‌تونین میک بزنین!
‫نینجا...
‫ا ـ این...
‫یه‌جور رمز نینجایی؟!
‫چرا انقدر نزدیک زمینه؟
‫تا از معرض دید دور باشه؟!
‫بازم از اینا هست؟!
‫دیگه نیست؟!
‫هرجایی!
‫اخطار: اگه اینجا بشاشی ‫قلابتو شقه می‌کنم
‫همینه.
‫هی، تویی که.
‫یکم جا خوردم که واقعاً زنگ زدی.
‫من؟
‫اومدم آلمان.
‫برای یه‌سری کار اومدم.
‫وقتی گذاشتی رفتی،
‫کارها بیشتر شده.
‫خب، چی می‌خوای؟
‫دیدمش.
‫اخطار: اگه اینجا بشاشی ‫قلابتو شقه می‌کنم
‫شکی توش نیست.
‫این یه پیغام از نینجاهاست.
‫و بخوام معنیش رو بگم...
‫هی.
‫عذر می‌خوام.
‫می‌گه دولِ هرکس روی دیوار بشاشه رو می‌بُره.
‫قلاب یه اصطلاح عامیانه برای آلت تناسلیه.
‫احتمالاً باید دو یا سه‌تاشون رو ببُری،
‫بعد نینجا باهات ارتباط برقرار می‌کنه.
‫قابلی نداشت؛ خوشحالم تونستم کمک کنم.
‫اگه بتونی به بزرگ‌ترین ‫ انجمن قاتلین دنیا نفوذ کنی،
‫فقط به نفع خودمونه.
‫و تا اون‌موقع، مطمئن باش دخترت
‫پیش ما جاش امنه.
‫به‌هرحال، بچه‌ها خیلی ‫می‌تونن بدردبخور باشن.
‫اگه سه‌تا دول رو ببرم،
‫می‌تونم نینجا بشم.
‫اگه نینجا بشم،
‫می‌تونم دخترم رو نجات بدم.
‫آی-چان! می‌خوای تا آپارتمانت برسونمت؟
‫اوه، حله. می‌خوام قبلش برم سوپرمارکت.
‫باشه پس.
‫خسته نباشید.
‫آره، احتمالاً بهتره ‫به اونو-سان چندتا آبجو بدم.
‫هی، دختر جون، به چی زل زدی؟
‫مگه منحرفی چیزی هستی که ‫ داری اینطوری برانداز می‌کنی؟
‫اگه دلت می‌خواد بهتر نگاه کنی...
‫شاشو.
‫ها؟! دلت کتک می‌خواد؟!
‫شاشو.
‫هوی! وایسا ببینم!
‫شاشو!
‫کلمه دیگه بلد نیستی، ها؟!
‫شاشو!
‫ها، یه خارجی...
‫اون دختر احمق...
‫تمام آبجوهامو نوش‌جون کرد،
‫بعدش تهمت می‌زنه که لباس‌زیرشو دزدیدم!
‫اونو-سان!
‫چرا سوتینِ کاوادو-سان رو پوشیدید؟
‫چطوره وقتی چندتا نوشیدنی می‌خوریم، ‫بهم توضیح بدید؟
‫خـ ـ خب، راستش، کاوادو-سان هرچی ‫ الکل داشتم خورد، پس چیزی ندارم...
‫اوه، جای نگرانی نیست.
‫هنوز اون شراب آلو زیر آشپزخونه
‫که مادر سالخورده‌تون ‫هرسال براتون می‌فرسته هست.
‫چطوری ازش خبر داری؟!
‫خب، به سلامتی.
‫خب... باشه، به سلامتی.
‫شرابِ خانم اونو، واقعاً جیگرو جلا می‌ده ها.
‫یه‌کم دیگه می‌ریزم.
‫اوه، شما زحمت نکش؛ خودم می‌ریزم.
‫اصلاً چطوری می‌دونی مزه‌ش چیه؟
‫خب، راجع به این قضیه‌ی سوتین...
‫خب... حدود دو هفته پیش بود.
‫چون از کار قبلیم بیکار شده بودم، ‫مثل چی مست کردم،
‫و تو راه آپارتمان بودم.
‫عصرِ اون روز به‌طرز عجیبی گرم بود.
‫حتی یه نسیم هم نبود؛ ‫روی هم‌رفته، شب افتضاحی بود.
‫و وقتی تصادفاً بالا رو نگاه کردم...
‫یه سوتین داشت تو هوا پرواز می‌کرد.
‫اصلاً بدجوری جا خورده بودم.
‫و تو فکرم بود که عجب ‫منظره‌ی وقیحی، بعد پریدم گرفتمش.
‫ولی وقتی گرفتمش، ‫ حس کردم یکی داره نگام می‌کنه.
‫پس درحالی که کل مدت حس بدی داشتم...
‫نگاهم رو به پایین انداختم.
‫و اونجا وایساده بود! بین آپارتمان و دیوار!
‫با صورتی به سفیدیِ گچ، ‫و چشمای بازِ باز بهم خیره شده بود.
‫روحِ یه پسربچه بود!
‫فکر کنم احتمالاً فقط یه بچه‌ی ‫درحال بلوغ تو محله‌ست
‫که در واقع یه پهباد رو پرواز می‌داده.
‫همش دزدکی اتاقِ کاوادو-سان رو دید می‌زنه.
‫گمونم به دزدیدن لباس‌زیر ارتقا پیدا کرده.
‫به‌نظرت نباید همچین چیزی رو ‫ به کاوادو-سان بگی؟!
‫مهم‌تر از اون، اگه اتفاق رو توضیح می‌دادید ‫ و سوتین رو برمی‌گردوندید،
‫اونطوری جلو مشکلات گرفته نمی‌شد؟
‫ر ـ راستشو بخوای... ‫با ترس و لرز سریع برگشتم اتاقم؛
‫و یهویی حس تهوع گرفتم... ‫و سوتین هم دم‌دست بود، پس...
‫چیزه ها، فرداش انداختمش لباسشویی تا تمیز بشه.
‫ولی بعد گفتم... عجیب نمی‌شه اگه ‫ وقتی تازه شستمش ببرم پس بدم؟
‫پس روم نمی‌شد پسش بدم...
‫اونو-سان... ولی این توضیح نمی‌ده ‫ چرا سوتین رو پوشیدید.
‫می‌خوام یه نینجا باشم
‫شب گذشته، مردی در خیابانی ‫ در منطقه 2 محله نریما،
‫مورد حمله قرار گرفت.
‫قربانی به‌شدت مجروح شد،
‫و پلیس این مورد رو به‌عنوان ‫ هدفگیری تصادفی درنظر گرفته.
‫خستمه...
‫و اکنون، خبر بعدی.
‫همین نزدیکی‌هاست.
‫24 جولای دیروقت
‫انگار امشب هم نمی‌تونم خودمو خالی کنم...
‫علیرغم اینکه برای یک مأموریت بود، ‫ او از گرفتن آلت مرد دیگر بی‌میل بود.
‫از این رو، او به «اودن» که در اولین روز ‫ اقامتش در ژاپن خورده بود، فکر می‌کند،
‫تا بهتر بتواند وظیفه خود را انجام دهد.
‫با تصور بیضه به‌عنوان کیسه‌پول و ‫ آلت تناسلی به‌عنوان رول سوسیس،
‫توانست حس انزجارش را خفه کند...
‫اما به‌سرعت متوجه اشتباهش شد.
‫آلتی که به‌عنوان یک تکه اودن تصورش می‌کرد... ‫واقعاً یک تکه اودن بود.
‫میاد پشت‌سرم!
‫یا که نه؟!
‫بدنم مثل همیشه تکون نمی‌خوره...
‫یه نینجا.
‫فکر کردم به سه‌تا دول احتیاج دارم، ولی...
‫تونستم ارتباط برقرار کنم.
‫این احساس سرخوشی چیه؟
‫لذت مبارزه با یکی از اعضای ‫ بزرگ‌ترین انجمن قاتلینِ جهانه؟
‫یه چاقوی کارامبیت؟ ‫پس یه آدمکش روسی‌ـه؟
‫برای یه‌لحظه... حتی اگه فقط یه‌لحظه بود...
‫اون هیجان، قوی‌تر از ‫تعهدم نسبت به دخترم بود!
‫باید مراقب اون حرکات ‫ گیج‌کننده‌ی نینجایی باشم.
‫باید حرکاتش رو تو حالت ‫ سه‌بعدی ببینم، نه فقط دوبعدی.
‫اوم آنیچی...
‫ماریشیِی...
‫سوواکا.
‫ناپدید شد؟!
‫ولی فقط بالاتنه‌ش؟!
‫حتماً یه نینجوتسوئه...
‫شاید یه تکنیک استتار.
‫حمله‌هام هیچ تأثیری نداشت...
‫نینجاها واقعاً درحد آوازه‌شونن.
‫همان روز، 8 ساعت قبل
‫پوشیدنِ این خیلی حس خاصی بهم نمی‌ده.
‫گمونم جذابیت سوتین‌ها اینه که ‫ از تن یکی دیگه بکَنی تا خودت بپوشی.
‫ولی خب، تا حالا به فکرم نزده یکی بدزدم.
‫اما بازم وقتی اونو-سان رفت بیرون، ‫بدون اجازه‌ش اینو برداشتم.
‫شاید چون چسبونن طرفدار دارن؟
‫انگار حوصله‌ت سر رفته.
‫با خودتم خیلی حرف می‌زنی.
‫همین‌شکلی که اطلاعات محرمانه‌ای رو لو ندادی؟
‫معلومه که نه!
‫با این فقط... می‌خوام ادا آدمای
‫منحرف رو دربیارم که مردم ازشون فاصله می‌گیرن.
‫پس اون هودی داخل بسته‌ای بود که ‫ دفعه قبل بهت دادم؟
‫اوه، بله. با یه یونیفرم مدرسه...
‫به‌نظر میاد ضدتیغه و ضدگلوله‌ست.
‫ماریشتن
‫ماریشتن 4.0؟
‫خب... یه چای میل دارین؟
‫الان به مزاجم خوش نمیاد ‫ کسی با این سر و وضع ازم پذیرایی کنه.
‫یه گزارش جدید از پیشرفت مأموریتت می‌خوام.
‫بله.
‫بعد از باز کردن بسته‌ی دریافتی،
‫متوجه شدم مأموریت، ورود به یه دبیرستانه...
‫پس تا زمان امتحان ورودی که همین شنبه‌ست، ‫ توی خونه در حالت آماده‌باش بودم.
‫که اینطور؛ پس یعنی ‫ سه روز وقت خالی داری، نه؟
‫تا حالا از چاقوکشِ نریما شنیدی؟
‫بله، از اینترنت؛ یه‌چی درباره بریده‌شدن دول‌ها؟
‫مأموریتت اینه که...
‫تو سه روز از شرش خلاص شی.
‫اون نینجای حرفه‌ای وقتی ‫ هودی رو دید، یه‌لحظه خشکش زد.
‫حتماً مهمتر از این حرفاست.
‫اوم آنیچی ماریشیِی سوواکا.
‫چه مسخره؛ اون آخرین مدل ماریشتن‌ـه؟
‫اطلاعات پلیس مرکزی درست بود.
‫فقط بالاتنه رو پوشش می‌ده ‫و بقیه بدن کاملاً توی دیده.
‫می‌گم؛‌ اوزو...
‫تا حالا یه ماریشتن 4.0 رو به‌چشم دیدی؟
‫نه؛ مگه فقط به متصدی‌های خط‌مقدم نمی‌دنشون؟
‫گمونم راست می‌گی.
‫اون‌روزی ساساما-سان به این اشاره کرد...
‫9 سپتامپر
‫25 جولای
‫
‫هودی آبی...
‫یه خارجی با موی بلوند و عینک...
‫تو هودی آبی...
‫داری دنبال چی می‌گردی؟
‫بهت ربطی نداره، عمو شیردوش!
‫این چندوقته درست‌حسابی غذا می‌خوری؟
‫کلی چیزمیز؛ استیک، ‫پاستای ناپولیتان، و سیب‌زمینی سرخ‌کرده...
‫ولی مسئله اینجاست الان تو رژیمم.
‫رژیم؟
‫بچه‌ها کلی باید بخورن، بنوشن، و برینن!
‫بیگی، یکم شیر پستون بخور!
‫اَی، باز این! چندشم شد!
‫پس یه بچه داره دنبال خارجی می‌گرده...
‫اما از کی دستور گرفته؟
‫هودی آبی، بلوند با عینک...
‫خارجی رو یافتم!
‫حالا می‌ذاره پهباد رو قرض بگیرم!
‫تو نینجا هستی؟
‫نینجا نیستم؛ دارم قایم‌موشک بازی می‌کنم.
‫قایم... موشک؟
‫پیدات کردم، عمو خارجی، پس باختی!
‫باخت؟
‫بله، واقعاً باخت دادم من. ‫حتی از تفنگ استفاده کردم...
‫ولی نتونستم یه نینجا رو ‫ توی مبارزه شهری شکست بدم من.
‫می‌شه ماتسوگو نو میزوـم رو بیاری لطفاً؟
‫چی‌چیه؟ یه‌جور آب از ماتسوگو؟
‫خیر، آخرین جرعه‌ی آب قبل مرگ هستش.
‫خیلی‌خب،‌ بفرما.
‫دوباره حس زندگی می‌کنم من.
‫مردن و زنده‌شدن! سرت خیلی شلوغه ها.
‫شما چند سال داری؟
‫ده سالمه.
‫ده سال...
‫دخترم همین اخیراً به‌دنیا اومد.
‫می‌خواستم با چشای خودم بزرگ‌شدنشو تماشا کنم.
‫ولی... شک دارم باز ببینمش.
‫چرا؟
‫چون توی مأموریتم شکست خوردم.
‫نینجاها نمی‌ذارن فرار کنم من...
‫و همینطور کارفرماهام از این شکستم نمی‌گذرن
‫چرا آخه؟! بی‌خیال! همه‌چی روبه‌راه می‌شه!
‫فقط بسپرش به خودم!
‫مـ ـ ممنونم، ولی... ‫اگه می‌شه معبد رو نلرزون لطفاً.
‫از دیدار دوباره‌تون خوشحالم، ساساما-سان.
‫کاتو... شیر پستون می‌خولی؟
‫نه،‌ متشکرم.
‫ساساما-سان...
‫چرا کنار کشیدین؟
‫مبارزه توی تیمبوکتو ناجور بودا.
‫از همه‌جهت محاصره، و کار از کار گذشته بود. ‫راه فراری نداشتیم.
‫کاتو، تو از معدود کسایی هستی که ‫ می‌تونم بهش اعتماد و تکیه کنم.
‫فکر می‌کردم اگه شما رو با خودم داشته باشم ‫باعث پیشرویم می‌شه،
‫تا بتونم درهای جلو روم رو باز کنم.
‫دوباره و دوباره هر دریو باز می‌کردم، ‫ بازم در بود؛ بدون راه خروج.
‫غمم گرفت، کاتو.
‫شیر پستون بزن. قوّت داره ها.
‫این روشِ شما برای انتقاد از سازمانه؟
‫نینجای درجه‌یک، ساساما.
‫سابق البته.
‫الان هفتاد ساله که از جنگ گذشته،
‫اما نخست‌وزیر هنوز از برتریش ‫ استفاده نکرده تا برای ما قانون وضع کنه.
‫290,000 افسر پلیس، ‫230,000 افسر دفاع شخصی،
‫و ما هم 200,000تا هستیم.
‫پس چطوریه که 90% از ‫ نفراتمون در ژاپن مستقرن؟
‫چطوریه که چونین‌های برتر ‫از وظایف اونور آبی‌شون به اینجا فراخونده شدن،
‫و چسبیدن به انجام عملیات‌های داخل کشور؟
‫چرا تشکیلات نظامی‌ای که به این عظمت داریم، ‫ تحت‌نظارت غیرنظامی‌های دولت نیست؟
‫U N
‫دقیقاً. تمام این سؤالات فقط به یه‌چیز ختم می‌شه.
‫UN: Under Ninja
‫آندر نینجا.
‫غیبش زد.
‫ولی قضایا کم‌کم داره بودار می‌شه...
‫چیزی شده، کاتو؟
‫نه... چیزی نیست.
‫قسمت سوم: سینه: نزدیک، اما همچنان دور
‫اونو انگاری هفتادمین اسم خانوادگی رایج تو ژاپنه.
‫انقدری حرفت بی‌اساسه که می‌خوام بگم، «وای، خدا!»
‫یکم بهم بر خورد؛ بهتره برم درباره بهش سوتین بگم.
‫جان من، رحم کن!
‫دیدی، الان باید می‌گفتی «وای، خدا!»
‫خوب جوک می‌گیا.