‫اون...
‫اون چیه؟
‫دارم می‌بینمش! آمادۀ پریدن باشید!
‫اونیان‌کوپون، تو هم زود بیا اینجا!
‫هنوز نه! باید قشنگ ببرمتون بالای سر بنیان‌گذار!
‫بعدش هم اضطراری فرود میام!
‫پس حتماً روی سر بنیان‌گذار فرود بیاید، حله؟!
‫اونیان‌کوپون!
‫اینجاست.
‫تایتان حیوانیِ کثافت!
‫دیگه نمی‌خواد پیداش کنیم.
‫هدفمون تایتان حیوانی‌‍ه!
‫از همۀ توانمون واسه نابودیش استفاده می‌کنیم!
‫جلوی غرش رو می‌گیریم!
‫حالا!
‫ارن!
‫نمی‌تونم فرود بیام!
‫راینر!
‫تایتان زرهی...
‫و حتی تایتان ارابه؟!
‫اونا ابزار مانور سه‌بعدی هستن؟
‫نکنه، ‫نیروهای پارادیس اومدن که غرش رو متوقف کنن؟
‫راینر!
‫ارن.
‫یه سؤال دیگه ازت دارم؛
‫تو دقیقاً چه‌جوری آزادی؟
‫وقتی تو رو از اونجا آوردیم بیرون، جوابم رو می‌دی.
مــتــرجـــــم
0000000000000000000000000000000000000000000000
000000000
00000
0000000000000000000000000000000000000000000000
...........
Elixir
بخش سوم
نبرد آسمان و زمین
‫تعجبی هم نداره که این‌قدر آسون بود.
‫یه پوستۀ خالی بود.
‫می‌دونستم.
‫زیک بدنش رو عین تایتان پتک، مخفی کرده.
‫یعنی می‌گی باید چیزی که ۱ متر طول...
‫و ۱۰ سانت عرض داره رو توی این کوه استخون پیدا کنیم؟!
‫همچین چیزی غیرممکنه!
‫باید ذهنمونو واسه بدترین احتمال آماده کنیم!
‫آرمین!
‫می‌دونم!
‫یه دقیقۀ دیگه اینجا رو منفجر می‌کنم!
‫با تایتان ارابه همکاری کنید و از اینجا برید!
‫آرمین...
‫ارن توقع این حمله رو از من داره،
‫واسه همین فکر نمی‌کنم به کشتنش بده.
‫ولی؛
‫اگه همۀ این استخون‌ها رو منفجر کنم،
‫ممکنه بتونیم بفهمیم ارن و زیک کجان!
‫مراقب باش، آرمین!
‫اگه اوضاع خراب شد،
‫نگران ما نشو و فقط بزن همه‌چیو منفجر کن!
‫کسایی که نمی‌تونن چیزی رو دور بندازن...
‫هیچ‌وقت نمی‌تونن چیزی رو تغییر بدن.
‫می‌دونم.
‫تا وقتی که اونا رو دور نندازم، چیزی عوض نمی‌شه.
‫باید این امیدهای واهیم رو بندازم دور.
‫ارن،
‫من باید...
‫آرمین!
‫بریم!
‫یک، دو...!
‫تکون نمی‌خوره.
‫هنوز نفس می‌کشه.
‫انگاری سرش آسیب دیده.
‫این مرد هم از پارادیس اومده؟
‫اوی!
‫صدامو می‌شنوی؟
‫آنی لئونهارت رو می‌شناسی؟
‫دختر منه!
‫آهای تو!
‫صدامو می‌شنوی؟
‫داره میاد!
‫راینر!
‫اینا چه کوفتی‌ان دیگه؟
‫از نظر من که شبیه تایتان‌های خالص نیستن.
‫چیکار کنیم؟
‫نیزه‌های رعدمون زود تموم می‌شن!
‫و تازه، اصلاً آرمین زنده هست؟
‫اگه زخمی شده بود، بلافاصله تبدیل می‌شد.
‫که یعنی، بدون هیچ آسیبی گرفتنش.
‫ولی کشوندش سمت دنبالچۀ تایتان ارن؛
‫و یه‌عالمه تایتان بین ما و اون هست!
‫حتی اگه توی بهترین وضع خودم بودم،
‫عمراً به اون چیز، مستقیماً حمله می‌کردم.
‫واسه همین... آروم بگیرید.
‫میکاسا، عجله نکن.
‫من طعمه می‌شم.
‫تا وقتی که توجه‌شون بهم جلب شه، صبر کنید.
‫شدنی نیست، کاپیتان!
‫فهمیدم دشمن‌هامون چی هستن.
‫اونا...
‫۹ تایتان در طی این سال‌ها هستن.
‫نمی‌دونم عقل‌وهوششون سر جاشه یا نه،
‫ولی با قدرت تایتان بنیان‌گذار،
‫شک ندارم می‌تونن بارها و بارها احیا بشن.
‫اینا لشکری از تایتان‌های مناسب نبردن ‫که فقط برای جنگیدن خلق شدن.
‫امکان نداره بتونیم... شکست‌شون بدیم.
‫درسته.
‫واسه همین وقت اینو نداریم که بشینیم فکر کنیم.
‫من... هیچ‌وقت دوست ارن نبودم.
‫ها؟
‫هوی، نکنه...
‫پیک!
‫دخترۀ...
‫هدف اصلیمون از اولش مشخص بوده!
‫منم از اولش دنبال همین بودم!
‫صبر کن!
‫گورتو گم کن و برو، کابوس لعنتی!
‫پیک!
‫گالیارد؟!
‫اونجاست، راینر!
‫جلوشو بگیر!
‫کاپیتان!
‫زود باشید! می‌ریم آرمین رو پس بگیریم!
‫تنها راه پیروزشدنمون همینه!
‫وگرنه همه‌مون سر هیچ‌وپوچ، همین‌جا می‌میریم!
‫نیروهای پارادیس با تایتان حمله درگیر هستن.
‫ولی سرعت پیشروی دشمن تغییری نکرده!
‫هنوز هم دارن میان به‌سمت ما!
‫نباید صرفاً بشینیم و تماشا کنیم.
‫همۀ یگان‌ها، با توپ به دشمن شلیک کنید!
‫اطاعت!
‫ولی اکثر یگان‌هامون رو برای ‫گردان کشتی هوایی کنار گذاشته بودن.
‫یگان‌های نجات‌یافته هم نهایتاً بتونن ۳تا توپ رو حاضر کنن.
‫و این شد دلیل واسه اینکه همین‌جا وایسیم و هیچ‌کاری نکنیم؟
‫همین الان، روی پشت اون هیولای بزرگ،
‫اون آدم‌ها دارن تا پای جون می‌جنگن.
‫به‌نظرت دارن برای چی می‌جنگن؟
‫برو،‌ راینر!
‫زود باش!
‫میکاسا!
‫چه احمق بودم...
‫دارم از هوش میـ...
‫می‌خوای این‌جوری خفه‌م کنی؟
‫ارن،
‫تویی؟
‫نه...
‫کار اونه!
‫یمیر بنیان‌گذار!
‫اگه ارن فقط داره به جلو پیشروی می‌کنه؛
‫درست عین چیزی که گفت انجامش می‌ده،
‫پس این مقاومت به‌خاطر خواستۀ خود یمیر بنیان‌گذاره.
‫که یعنی؛
‫یمیر بنیان‌گذار هم،
‫آرزوی قتل عام کل بشریت رو داره!
‫یمیر بنیان‌گذار... شکست‌ناپذیره.
‫هیچ‌کاری از دست ما ساخته نیست.
‫اینجا... جاییه که...
‫همه‌چی... تموم می‌شه؟
‫برتولت؟
‫راینر!
‫این... نکنه...
‫کنی، بیدار شو!
‫کاپیتان!
‫شرمنده.
‫انگاری تجهیزات ابزار مانورم شکسته.
‫مال منم.
‫دستۀ راستم خراب شده.
‫نمی‌تونم خودمون رو بکِشونم بالا.
‫ژان! ولم کن!
‫می‌تونم یه‌بار دیگه تبدیل شم!
‫بعدش چی؟
‫که تایتان‌های غرش بزنن اون زرهتو زیر پا له کنن؟
‫خیر سرت تایتان زرهی هستی ولی خیلی آسیب می‌بینی.
‫به‌نظرت... هنوز می‌تونیم پیروز شیم؟
‫نه.
‫ولی حداقل،
‫تا لحظۀ مرگ تلاشمون رو کردیم،‌ نه؟
‫آخه ما بچه‌های هنگ شناسایی، تسلیم‌شدن توی کارمون نیست.
‫ژان!
‫کنی!
‫کاپیتان!
‫بیاید!
‫من قوی‌ام!
‫واسه همین...
‫مهم نیست چندتا از شماها بیان سراغـ...
‫میکاسا، می‌شه از سر راه بری کنار؟!
‫بپرید بالا!
‫خب...
‫منم هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کردم یه تایتان واقعاً بتونه پرواز کنه؛
‫ولی واقعاً می‌تونه.
‫واسه همین، ‌باید می‌اومدم.
‫ولی،
‫خوشحالم که اومدم.
‫یه پرنده‌ست...
‫مردم سوارش شدن!
‫اینجا چیکار می‌کنی، گبی؟!
‫واسه اینه که ما رو ول کردی به امون خدا و رفتی، راینر!
‫منم می‌تونم مبارزه کنم!
‫آنی!
‫کشتی آزومابیتو غرق شد.
‫نتونست تبدیل‌شدن فالکو رو تحمل کنه.
‫ما حتی مطمئن نبودیم فالکو می‌تونه پرواز کنه یا نه؛
‫کیومی با دونستنِ این موضوع، گذاشت انجامش بدیم.
‫واسه همینه که باید غرش رو متوقف،
‫و لطف اونو جبران کنیم!
‫گبی...
‫خب، آرمیـ...
‫نه...
‫پیک کجاست؟
‫تایتان‌ها آرمین رو گرفتن و جونش در خطره!
‫تایتانی که آرمین رو گرفت، احتمالاً برگشته سمت دنبالچه.
‫آنی، به کمکت احتیاج داریم.
‫دوست‌های بچگیت حسابی عاشق اینن که بدزدنشون، نه؟
‫معلومه که پسش می‌گیریم!
‫خانم پیک چی؟!
‫سمت جمجمه‌ست.
‫سعی کرد گردنش رو منفجر کنه،
‫ولی تایتان پتک، جلوشو گرفت.
‫منفجر کنه؟!
‫جفت عملیات‌ها رو باهم انجام می‌دیم.
‫کاپیتان؟!
‫یه گروهمون آرمین رو نجات می‌دن.
‫انفجار تایتان غول‌پیکر، تنها امیدمونه.
‫گروه دیگه‌مون هم می‌ریم سراغ ارن ‫و همزمان به گردنش حمله می‌کنیم!
‫تقسیم می‌شیم به دوتا گروه و همزمان انجامش می‌دیم.
‫دیگه توی موقعیتی نیستیم که نگران ارن باشیم.
‫نه،
‫از اولش هم توی این موقعیت نبودیم.
‫کاپیتان...
‫ولی!
‫ولی چی؟
‫اگه فالکو نمی‌تونست به‌طرزمعجزه‌آسایی ‫پرواز کنه که ما الان اونجا مرده بودیم!
‫آره.
‫و بدون انجام هیچ‌کاری، می‌مردیم...
‫ژان...
‫کلی حرف دارم که به اون اسکل بزنم.
‫لعنت بهش!
‫منم نمی‌خوام از ارن دست بکشم!
‫ولی؛
‫کاپیتان دیگه به‌خاطر من نمی‌تونه مبارزه کنه!
‫و حتی اگه می‌تونست هم، طرف ما تایتان بنیان‌گذاره هــا!
‫چه‌جوری می‌خوایم با آسون‌گرفتن بهش، پیروز شیم؟
‫میکاسا...
‫باید ارن رو،
‫ارن رو...
‫بکشیم!
‫میکاسا.
‫میکاسا!
‫تو فقط روی نجات‌دادن آرمین تمرکز کن.
‫نیازی نیست به چیز دیگه‌ای فکر کنی.
‫باشه.
‫دوباره دارن می‌رن سمت تایتان حمله!
‫ما هم باید بریم!
‫شلیک یکی دوتا توپ، بهتر از هیچیه!
‫پناهنده‌ها؟
‫نه، صبر کن.
‫رد بازوبند روی آستین چپشون هست.
‫شما الدیایی هستید؟
‫اوی! صبر کنید!
‫فقط اومدیم واسه افراد زخمی‌مون درخواست مداوا بکنیم!
‫الان وقت این کارها رو نداریم!
‫هدف واقعی‌تون چیه؟
‫دیدی آقای لئونهارت؟ گفته بودم که!
‫نمی‌شه روی مارلیایی جماعت حساب کرد!
‫تعداد ما از اونا بیشتره.
‫تجربۀ جنگی‌مون هم ازشون بیشتره!
‫آخه به‌خاطر مارلیایی‌ها، سالیان سال روی توی خط مقدم بودیم!
‫الدیایی‌ها، تفنگ‌هاتون رو بندازید!
‫بس کنید!
‫گفتم تفنگ‌هاتون رو بندازید!
‫لوکوموتیوران...
‫تو... از کِی؟
‫وزیر مولر!
‫چی بود؟
‫توی این موقعیتن و هنوزم می‌خوان همدیگه رو بکشن؟
‫فالکو!
‫مراقب تیرهاشون باش!
‫دارن میان!
‫ژان! راینر!
‫لطفاً نمیرید!
‫آره.
‫شماها هم.
‫توجه تایتان پتک رو،
‫به خودم جلب می‌کنم!
‫پیک!
‫لطفاً یه‌کم دیگه دووم بیار!
‫حالا، ژان!
‫تحمل کن، راینر!
‫تحمل کن تا من بمب رو منفجر کنم!
‫معلومه که تایتان‌های بیشتری رو می‌فرسته سمت‌مون!
‫کاش می‌شد منم با ابزار مانور سه‌بعدی، کار کنم!
‫لعنتی،‌ نمی‌تونم نزدیکش بشم!
‫پیک!
‫نه! فرار کن!
‫ژان!
‫اگه فکر کردی تایتان من فقط واسه ‫کارای عجیب جوابه و نه واسه مبارزه،
‫پس سخت در اشتباهی!
‫با استقامتی که تایتان ارابه داره، ‫تا وقتی که من زنده باشم؛
‫می‌تونم تا موقعی که پیروز شم،‌ بجنگم!
‫حتی اگه لازم باشه ۱۰۰ بار تبدیل بشم!
‫واسه همین؛ ژان،
‫نگران من نباش و برو سراغ منفجرکردن بمب!
‫البته... اگه بتونم ۱۰۰ بار ببرم،
‫جلوی یک میلیون دشمن، به چشم نمیاد.
‫حتی دارن از برتولت هم استفاده می‌کنن.
‫چطور می‌تونن؟
‫اونجا!
‫چیزه... اون خوکه... همون تایتانِ نمی‌دونم چی‌چی!
‫کدومش؟
‫چیزه... اونی که اونجاست! اون!
‫کدومش؟ کدوم‌یکی از ۹ تایتانه؟!
‫ارابه... حیوانی یا حتی آرواره!
‫من که نفهمیدم!
‫میکاسا، این وضعیتو جدی بگیر!
‫گرفتم خب!
‫اوه! همونیه که داره فرار می‌کنه!
‫اون؟!
‫اون، اوکاپی‌‍ه!
‫نمی‌دونم اوکاپی چیه!
‫برو، فالکو!
‫اون اوکاپی یا هرچی که هست روی دنبالچه ‫محاصره می‌کنیم و آرمین رو برمی‌گردونیم!
‫می‌تونم با این تفنگ،‌ هواشونو داشته باشم.
‫هیچ‌کدوم از این تایتان‌ها با این، مردنی نیستن.
‫زیک کجاست؟
‫کجاست؟
‫با این وضع پام، حتی اگه پیداش هم بکنم...
‫فقط مزاحم بقیه‌م.
‫لعنتی!
‫از هیچ‌کدوم از دستورهاش سرپیچی نکردم.
‫حتی از یکیش...
‫بااین‌حال،
‫چرا نمی‌تونم آخرین دستورش رو انجام بدم؟
‫شاید؛
‫کار ما توی همون نقطه تموم شده بود.
‫نکنه رسوندن اون بچه‌ها به دریا،
‫پایانِ کار ما بوده؟
‫بگید ببینم.
‫شماها زندگی‌تون رو فدا کردید،
‫تا زندگی بقیه این‌جوری لگدمال بشه؟
‫نه.
‫دنیای بدون تایتان‌ها که همه‌مون آرزوش رو داشتیم،
‫قرار بود یه جای به‌شدت لذت‌بخش و یه دنیای ایده‌آل باشه.
‫در غیر این صورت؛
‫این دنیا، ارزش زندگی‌های از دست‌رفته‌شون رو نداره.
‫اروین،
‫من...
‫ذره‌ای بابت انتخاب‌نکردنت، پشیمون نیستم.
‫چون آینده رو سپردم به بچه‌ای که،
‫نگاه توی چشم‌هاش دقیقاً عین خودت بود!
‫کنی! رفت اون‌طرف!
‫صبر کن ببینم!
‫ای وای!
‫داره فرار می‌کنه سمت جمجمه!
‫آنی!
‫وایسا ببینم،‌ اوکاپی!
‫آنی!
‫نباید تنهایی کاری بکنی!
‫وگرنه خیلی زود می‌کشنت!
‫اوکاپی داره می‌ره سمت برتولت!
‫بد شد!
‫اوی!
‫چرا؟
‫چرا بدنم تکون نمی‌خوره؟
‫تو رو خدا تکون بخور!
‫همه می‌میرن!
‫راینر.
‫پیک.
‫ژان.
‫کنی.
‫میکاسا.
‫آنی.
‫همه‌شون می‌میرن هــا!
‫بیدار شو آشغال!
‫مرتیکۀ عوضی!
‫بی‌مصرف!
‫از خودم متنفرم!
‫چون همیشۀ خدا،
‫فقط بهم خیانت کردی و بس!
‫اون زندگی‌ای که دوباره بهم دادن، توقعات بقیه و مسئولیت‌هام!
‫این‌همه چیز هست...
‫و تو فقط بلدی بقیه رو ناامید کنی!
‫تازه؛
‫چرا این‌جوری مردی؟
‫تکون بخور!
‫گفتم؛ تـــکــــون بــــخــــور!
‫شن؟
‫فکر کن.
‫اگه واقعاً مرده باشم،
‫توی موقعیتی که هیچ اکسیژنی به مغزم نمی‌رسه،
‫چه‌جوری می‌تونم فکر کنم آخه؟
‫این؛ نه رؤیاست، نه توهم،
‫و نه زندگی بعد از مرگ.
‫اینجا مسیره.
‫اینجا،
‫واقعیه!
‫من باید توی دهن یه تایتان باشم،
‫پس چرا می‌دونم چه بلایی داره سر بچه‌ها میاد؟
‫واسه اینه که الدیایی‌ها،
‫همه‌شون از طریق مسیر به‌هم متصلن؟
‫اگه این‌جوریه؛
‫شاید بتونم از اینجا یه‌کاری بکنم.
‫درسته.
‫فکر کن.
‫فکر کن!
‫سلام، آقای زیک.
‫سلام،
‫دوست ارن.
‫می‌بینم که یمیر تو رو هم بلعیده.
بخش چهارم
رؤیـــای طــولانــی
‫مدت‌ها پیش؛
‫وقتی که هیچ‌چیزی به‌جز مواد بی‌جان توی دنیا وجود نداشت،
‫همۀ چیزهای محسوس و نامحسوس،
‫پدیدار و ناپدید می‌شدن.
‫و بالأخره،
‫یکی از اون‌ها زنده موند.
‫به اون می‌گیم «حیات».
‫دلیل اینکه حیات، در نهایت تونست زنده بمونه؛
‫این بود که توانایی تکثیرشدن در ماهیتش وجود داشت.
‫حیات برای تکثیرشدن، اَشکال مختلفی به خودش گرفت،
‫خودش رو با هر محیطی وفق داد،
‫و ما رو رسوند به جایی که الان هستیم.
‫تعداد بیشتر، تنوع بیشتر، وفور و فراوانی بیشتر.
‫به‌عبارتی؛
‫هدف حیات، تکثیرشدنه.
‫این شن، سنگ ریزه‌ها، آب...
‫هیچ‌کدوم تکثیر نمی‌شن.
‫ولی؛ حیات هنوز هم داره هرکاری که ‫از دستش برمیاد رو برای تکثیرشدن انجام می‌ده.
‫از طرفی؛ مرگ و انقراض گونه‌ها،
‫با تکثیرشدن، در تضاده.
‫به‌خاطرهمین؛ با تنبیهی به اسم ترس مواجه می‌شیم.
‫اون دختر هم، همۀ تلاشش رو کرد تا این زجر رو تحمل نکنه.
‫بدنی قدرتمندتر، بزرگ‌تر و نامیرا رو خلق کرد،
‫و بعدش به دنیایی فرار کرد که مرگ در اون جایی نداره.
‫اون شخص، یمیر بنیان‌گذاره؛
‫و اینجا هم دنیاییه که مرگ درش جایی نداره.
‫اگه این‌جوریه؛
‫پس هدف واقعی یمیر چیه؟
‫خودم بشخصه مدت زمان زیادی ‫رو اینجا سپری کردم تا اونو درک کنم.
‫باوجوداینکه این‌همه قدرت داره،
‫نتونست از پادشاه فریتز سرپیچی کنه.
‫چه دلیلی داشته که برای ۲۰۰۰ سال اینجا مونده،
‫و همچنان از پادشاه فریتز پیروی کرده؟
‫مطمئنم حسرت یه‌چیزی توی وجودش مونده.
‫ارن تونست متوجه‌ش بشه،
‫ولی من نتونستم.
‫واسه همین؛ یمیر با ارن همراه شد.
‫لطفاً بهم بگید.
‫از اینجا، راهی به دنیای بیرون هست؟
‫چه بدونم.
‫فکر کنم دیگه غیرممکنه.
‫من هنوز از چیزی دست نکشیدم.
‫چرا؟
‫ها؟
‫خب...
‫که به تکثیر ادامه بدی؟
‫ادامۀ نسل گونه‌مون، برات این‌قدر باارزشه؟
‫می‌شه گفت اتفاقی که الان داره می‌افته،
‫دست‌وپازدن‌های پیش از مرگِ ‫زندگی‌هایی هست که با ترس کنترل می‌شدن.
‫ترسی که سرچشمه‌ش، فعالیت‌های کاملاً بی‌فایده برای حفظ زندگیه.
‫دوست‌هام دارن مبارزه می‌کنن!
‫چون هنوز می‌تونیم خیلی‌ها رو از این ترس نجات بدیم!
‫اون‌ها دارن با خودِ ترس، مبارزه می‌کنن!
‫چه عیبی داره اگه شکست بخورن؟
‫زندگی‌کردن مگه در نهایت به‌معنای مرگ نیست؟
‫شاید،
‫قبل از اینکه زندگی تموم بشه، کمی احساس آرامش کنیم.
‫بدون اینکه بفهمیم معنایی توی کارها هست یا نه،
‫تمام زندگی، ما رو فقط کنترل کردن؛ ‫و اسمش رو هم گذاشتن بزرگ‌شدن.
‫اتمام این قضایا، برای من حس‌وحال آزادی رو داره.
‫حوالی غروب خورشید بود...
‫داشتیم به‌سمت درخت روی تپه می‌دویدیم،
‫تا ببینیم کدوم یکی از ما سه‌تا، زودتر می‌رسه.
‫ارن پیشنهادش رو داد و یهویی شروع به دویدن کرد،
‫میکاسا هم پشت سر ارن دوید و عمداً ازش جلو نمی‌زد.
‫و طبق معمول، من آخر بودم.
‫ولی،
‫باد اون روز گرم و خوب بود.
‫همین‌که داشتم می‌دویدم، حس خوبی داشت.
‫یه‌عالمه برگ همه‌جا پخش می‌شدن.
‫توی اون لحظه،‌ نمی‌دونم ‫چرا این فکر به ذهنم خطور کرد...
‫که شاید برای اینکه ما سه نفر ‫بتونیم روی این تپه مسابقه بدیم،
‫من متولد شدم.
‫وقتی که توی یه روز بارونی کتاب ‫می‌خوندم هم همین حس رو داشتم.
‫و وقتی که به یه سنجاب، میوۀ درخت بلوط دادم،
‫و وقتی که با بچه‌ها توی بازار راه می‌رفتیم،
‫همین حس رو داشتم.
‫به‌نظرم این لحظات پیش‌پاافتاده ‫و بدیهی، خیلی باارزش و عزیزن.
‫اون...
‫اینو زیر شن پیداش کردم.
‫چرا... اونجا بود؟
‫چه بدونم.
‫ولی به‌نظرم حتی اگه این،
‫به تکثیرشدن و چیز دیگه‌ای احتیاج نداشته باشه،
‫باز هم چیز باارزش و عزیزیه.
‫درسته.
‫ما توپ رو مینداختیم،
‫می‌گرفتیم،
‫و دوباره مینداختیم.
‫این تکرار ساده...
‫هیچ معنایی نداشت.
‫ولی، حق با توئه.
‫اگه تاابد هم توپ‌بازی می‌کردم، باهاش مشکلی نداشتم.
‫پیک!
‫وقتی دستم ترمیم بشه باز هم می‌تونم مبارزه کنم!
‫دیگه توان نداری!
‫باید عقب‌نشینی کنیم به جایی که راینر هست!
‫راینر!
‫ژان! پیک!
‫آنی!
‫چی شد؟
‫پورکو...
‫مارسل...
‫یمیر؟!
‫دارن نجاتمون می‌دن؟
‫حـ ـ حتی برتولت؟!
‫نمی‌دونم.
‫ولی،
‫نمی‌ذارم این فرصت، از دست بره!
‫زدمش!
‫آرمین رو...
‫پس بـــــــــــــــــــــده!
‫آرمین!
‫آنی!
‫آنی؟
‫آرمین...
‫شرمنده بچه‌ها.
‫ولی،
‫دیگه مشکلی نیست.
‫آنی! پشت سرت!
‫ها؟
‫چه خبره؟
‫تایتان‌ها دارن بهمون کمک می‌کنن؟!
‫انگاری این‌جوریه.
‫اوووووی!
‫اینجام!
‫شوخیت گرفته؟
‫می‌خواستی منو ببینی، لیوای؟
‫البته من نمی‌خواستم ببینمت!
‫زیک...
‫اینجا چه خبره؟
‫به‌لطف آقای زیک ممکن شد.
‫به‌لطف زیک؟!
‫در دنیای مسیر،‌ جایی که مرگ و زندگی درش جریان نداره، همه رو بیدار کرد.
‫همۀ الدیایی‌ها از طریق مسیر، به‌هم متصلن.
‫واسه اینه که به احتمال زیاد؛
‫یمیر بنیان‌گذار، به‌دنبال ارتباط و اتصاله.
‫چون از ما یه‌چیزی می‌خواد.
‫برتولت؟
‫آقای کساور،
‫آرزومون برآورده نشد.
‫هنوز هم فکر می‌کنم نقشۀ اتانازی انتخاب درستیه،
‫ولی؛
‫اگه قرار باشه دوباره با شما توپ‌بازی کنم،
‫اصلاً بدم نمیاد که دوباره به‌دنیا بیام.
‫واسه همین؛
‫فکر کنم باید حداقل ازت یه تشکر رو بکنم،
‫پدر.
‫همه‌چیزت رو ازت گرفتم.
‫زندگیت رو، قدرتت رو،
‫و خاطرات باارزشت رو.
‫واسه همین،
‫می‌فهممت.
‫نباید اینجا بمونیم.
‫بچه‌ها.
‫لطفاً بهم کمک کنید!
‫عجب هوای خوبیه.
‫اگه یه‌کم زودتر به اون‌چیزها فکر می‌کردم...
‫البته؛
‫بعد از کشتن اون‌همه آدم،
‫فکر کنم خواستۀ زیادیه، نه؟
‫غرش...
‫متوقف شد؟
‫پیک! ژان!
‫ژان!
‫مرتیکۀ...
‫روانی...
‫انـــتــــحــــــاری!
‫اون چیزه بازم داره می‌ره سراغ سر ارن!
‫راینر!
‫ژان! پیک!
‫باید زود از اینجا دور شیم!
‫آرمین می‌خواد استخون‌ها رو منفجر کنه!
‫صبر کن! راینر هنوز...
‫تایتان زرهی،
‫می‌تونه انفجار ناشی از تایتان غول‌پیکر رو تحمل کنه.
‫و مهم‌تر از اون، اگه بذاریم این فرصت از دست بره،
‫معنیش اینه که به تصمیم راینر بی‌اعتنایی کردیم!
‫متشکرم.
‫بدون کمک و قدرت شماها،
‫نمی‌تونستیم غرش رو متوقف کنیم.
‫خدانگهدار،
‫ارن.
‫خواهر!
‫حالت خوبه؟!
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫یه انفجار بزرگ رخ داد!
‫نجات پیدا کردیم؟
‫نگاه کنید!
‫نگاه کنید، استخون‌ها...
‫ارن،
‫مرده؟
‫وقتی قدرت آکرمن‌ها فعال می‌شه، معمولاً سردردهای ناگهانی می‌گیرن.
‫نمی‌تونستم یه برده که فقط بلده بدون سؤال‌پرسیدن از دستورات پیروی کنه رو تحمل کنم.
‫یعنی این... آخرین باری بود که حرف زدیم؟
‫از وقتی که بچه بودیم،
‫میکاسا...
‫ازت متنفر بودم.
‫همچین چیزی...!
‫نمی‌گم هیچ حسرتی ندارم.
‫ولی،
‫کار درست رو انجام دادیم، آره؟
‫جلوی غرش رو گرفتیم.
‫چطوری از توقیف‌گاه تا اینجا رو اومدید؟
‫آقای لئونهارت همه‌مون رو تا اینجا آورد.
‫برو ببینش،‌ عزیزم.
‫آرمین!
‫راینر کجاست؟
‫راینر!
‫حالش خوبه!
‫اوی، اونجا رو نگاه کنید!
‫هنوز بعد از اون انفجار، زنده‌ست؟!
‫اون دیگه... چه کوفتیه؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی،
‫واضحه که نباید بذاریم زنده بمونه.
‫آه، معلوم بود.
‫خودمم فکر نمی‌کردم اون انفجار واسه کشتنت کافی باشه.
‫آره...
‫ولی چیکار کنیم؟
‫ارن...
‫اوضاع بده!
‫اگه اون چیز نورانی با ارن تماس پیدا کنه،
‫ممکنه دوباره غرش شروع بشه!
‫آره، باید اون چیزه رو بکشیم.
‫چطوری می‌تونیم چیزی که از اون ‫انفجار جون سالم به در برده رو بکشیم؟
‫هدف‌مون رو باید بذاریم روی،
‫ارن!
‫متوجه‌اید دیگه؟
‫تا وقتی که اونو شکست ندیم،
‫این کابوس تمومی نداره!
‫بابا...
‫هنوز یه کاری دارم که باید انجامش بدم.
‫مأموریت خودم و داداش رو تموم می‌کنم.
‫چرا؟
‫چرا اوضاع این‌جوری شد؟
‫پاتون آسیب دید؟
‫نه، از اول اوضاعش همین بود.
‫ممنونم.
‫زخمی‌ها رو بیارید اینجا!
‫اگه شما تیرهاتون رو توی هوا خالی نکرده بودید،
‫مطمئنم هنوز گلوی همدیگه رو ول نکرده بودیم.
‫اشتباهات من به‌اندازۀ کافی زیادن.
‫برای مقابله با این وضع، باید به‌هم کمک کنیم.
‫بله.
‫بابا!
‫آنی...
‫این گاز، داره از اون چیز درخشان میاد!
‫مرد؟
‫نه...
‫بوی مردن تایتان‌ها رو نمی‌ده.
‫نکنه این...
‫شبیه همون گازی باشه که توی روستای راگاکو استفاده شد؟!
‫هـــا؟
‫میکاسا! پیک!
‫سوار فالکو شید! از اینجا می‌ریم!
‫ها؟ داری... چی می‌گی؟
‫آکرمن‌ها و وارث تایتان‌ها بهش مصون هستن، مگه نه؟
‫خودت بهتر از همه می‌دونی که الان باید چیکار کنیم!
‫نگو...
‫این،
‫زیادیه.
‫زود باش دیگه!
‫نـــه! بابا!
‫بابا!
‫پس پایان کار ما هم اینه.
‫آره انگار.
‫بقیه‌شو می‌سپاریم به دوست‌هامون.
‫مردن به‌عنوان یکی از اعضای گشت شناسایی همچین چیزیه.
‫یادته، ژان؟
‫شبی که جسدها رو سوزوندیم.
‫آره.
‫ای خدا...
‫همه‌ش تقصیر توئه؛
‫که نجات بشریت افتاد گردن ما.
‫مزخرفه.
‫چطوری همچین چیز احمقانه‌ای واقعاً اتفاق افتاده؟
‫اوی!
‫اوی، آنی!
‫حالت خوبه؟!
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫و ـ وزیر!
‫این چیزه... واسه خودش ارتش دست‌وپا کرده!
‫لعنت بهت!
‫بشین تا بذارم از اینجا رد شی!
‫الحق که عاشق جهنمی،
‫مگه نه ارن؟
‫باشه.
‫پس منم تا تهِ تهش،
‫پات هستم تا ببینم چیکار می‌کنی!
‫کنی... ژان... گبی...
‫نکنه اون... چرا؟
‫مامان؟
‫پیک!
‫آنی!
‫آخه باید چیکار کنیم،
‫تا این عذابمون تموم بشه؟
‫میکاسا؟!
‫خودتو جمع‌وجور کن!
‫تنها کسایی که می‌تونن ارن رو بکشن فقط ماییم!
‫دیگه... بیشتر از این...
‫نمی‌تونم تحمل کنم!
‫می‌خوام برگردم.
‫می‌خوام برگردم به خونۀ خودمون.
‫میکاسا.
‫بیدار شو.
‫سرما می‌خوری.
‫ارن؟
‫عه؟
‫من،
‫کی خوابم برد؟
‫حتماً حسابی خسته بودی.
‫یه‌جورایی حس می‌کنم یه خواب خیلی‌خیلی طولانی دیدم.
‫بیا امروز هیچ‌کاری نکنیم و حسابی استراحت کنیم.
‫آخه یه ماهی خیلی بزرگ گرفتم.
‫میکاسا؟
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫من،
‫یه آن حس کردم که نباید اینجا باشم.
‫دیگه،
‫نمی‌تونیم در موردش کاری بکنیم.
‫چی؟
‫ما، همه‌چیزو پشت سر گذاشتیم و فرار کردیم به اینجا؛
‫از اون روز...
‫دو ماه از تموم‌شدن جنگ با مارلی می‌گذره.
‫حمله به جزیرۀ پارادیس خیلی زود شروع می‌شه.
‫اگه فرار نمی‌کردیم، همه‌مون رو می‌کشتن.
‫مطمئنم آرمین از بس دنبالمون گشته که دیگه ناامید شده.
‫نتونستم هیستوریا رو هم بندازم توی جهنم ‫و این چرخۀ تموم‌نشدنی کشتار رو ادامه بدم؛
‫از طرفی، نتونستم آدم‌های بیرون دیوارها رو هم نابود کنم.
‫واسه همین بیا...
‫چهار سال باقی‌مونده از عمرم رو در آرامش زندگی کنیم،
‫جایی که کسی جز خودمون دوتا نباشه.
‫همۀ اینا رو خودت گفتی، میکاسا.
‫ایدۀ خودت بود.
‫اوهوم.
‫ببخشید.
‫قول داده بودم در مورد این قضیه حرف نزنیم.
‫می‌شه بهم یه قول دیگه هم بدی؟
‫وقتی که مردم،
‫این شالگردن رو بنداز دور.
‫چون تو؛
‫یه زندگی خیلی طولانی رو پیشِ روت داری.
‫منو فراموش کن،
‫و آزاد باش.
‫تو رو خدا، میکاسا.
‫منو فراموش کن.
‫ببخشید.
‫نمی‌تونم!
‫ارن داخل دهن تایتانه!
‫بچه‌ها،
‫کمکم کنید!
‫اطاعت می‌شه، میکاسا!
‫ارن!
‫بعداً می‌بینمت،
‫ارن.
بخش نهایی
به‌سوی درخت روی آن تپه
‫می‌دونم واسه آینده‌ای بود که با توانایی تایتان حمله دیدی،
‫ولی لازم بود در اون حد منو کتک بزنی و پاره‌پوره کنی؟
‫نیازی بود با زانو بیای توی شکمم آخه؟
‫داشتم هرکاری می‌کردم تا شما دوتا رو از خودم دور کنم.
‫دیگه خودمم مونده بودم دارم چه غلطی می‌کنم.
‫یه‌لحظه جو منو گرفت.
‫واقعاً شرمنده‌م.
‫اینو باید به میکاسا بگی، نه من.
‫با اون چرت‌وپرت‌هایی که گفتی حسابی اذیتش کردی.
‫آره،
‫حق داری.
‫همه‌ش واسه این بود که ما رو از خودت دور کنی،
‫و بعد ما بشیم قهرمان‌هایی که تو رو ‫کشتن و جلوی انقراض بشریت رو گرفتن؟
‫آره.
‫شماها می‌شید ناجی افراد باقی‌مونده از نسل بشر.
‫باوجوداینکه «شیاطین جزیره» بودید، به پارادیس پشت کردید،
‫و تا آخرش با بشریت همراه شدید.
‫شماها می‌شید افرادی که توی دنیا خیلی براتون احترام قائلن.
‫می‌خوای ما بشیم عین خاندان تایبار بعد از جنگ بزرگ تایتان‌ها،
‫و از پارادیس محافظت کنیم تا نذاریم ‫مردم بیرون از دیوارها ازمون انتقام بگیرن؟
‫امکان نداره ماها قهرمان بشیم.
‫شرمنده ولی نه من و نه بقیه،
‫برخلاف خواستۀ تو، قصد قهرمان‌شدن نداریم.
‫کجا می‌ری؟
‫جاهایی که می‌خواستیم بریم.
‫توی راه،
‫در مورد یمیر بنیان‌گذار حرف می‌زنیم.
‫پس «آب‌های سوزان» اینه؟!
‫جدی‌جدی،
‫عین یه رودخونه، جاریه.
‫تا کجا رو بهت گفتم؟
‫ها؟
‫گفتی چون یمیر بنیان‌گذار برای ‫۲۰۰۰ سال از پادشاه فریتز پیروی کرده،
‫قدرت تایتان‌ها تابه‌الان هم ادامه داشته.
‫درسته.
‫خونه‌ش رو سوزوند، والدینش رو کشت و زبونش رو برید.
‫ولی حتی وقتی که قدرتی عین قدرت خدا رو به‌دست آورد،
‫به پیروی از اون ادامه داد.
‫آخه چی به این کار مجبورش کرده بود؟
‫وقتی توی مسیر بهش دست زدم،
‫یه‌چیزی رو حس کردم.
‫باورم نشد ولی؛
‫یمیر بنیان‌گذار،
‫عاشق فریتز بود.
‫هــا؟
‫همین باعث شده یمیر برای ۲۰۰۰ سال به پیروی از اون ادامه بده.
‫نتونستم اعماق قلب یمیر بنیان‌گذار رو درک کنم؛
‫ولی برام واضح بود که داشت زجر می‌کشید.
‫برای ۲۰۰۰ سال،
‫مدام دنبال کسی گشت تا از این دردورنج رهاش کنه،
‫و بالأخره اون شخص ظاهر شد.
‫اون، میکاسا بود.
‫ها؟ الان گفتی میکاسا؟!
‫آره که گفتم.
‫معلوم شد گوش نمی‌دادیا.
‫گوش می‌دادم!
‫چرا... میکاسا؟
‫خب...
‫این چیزیه که فقط یمیر بنیان‌گذار می‌دونه.
‫منم هنوز نمی‌دونم میکاسا قراره چیکار کنه.
‫چیزی که ازش مطمئنم،
‫اینه که نتیجه‌ای که میکاسا به ارمغان میاره،
‫دلیلیه که من دارم به پیشروی ادامه می‌دم تا بهش برسم.
‫بشریت رو قتل عام کردم،
‫مردم پارادیس رو به جون هم انداختم تا همو بکشن،
‫و شماها،
‫دوست‌های عزیز و باارزشم رو،
‫به این جنگ کشوندم بدون اینکه بدونم زنده می‌مونید یا نه.
‫و این، آینده‌ای بود که توی مراسم اهدای مدال دیدی.
‫آرمین.
‫همه‌چیز توی ذهنم حسابی قاطی‌پاتی شده.
‫اثر قدرت بنیان‌گذار جوریه که نه گذشته‌ای در کاره و نه آینده‌ای.
‫همه‌شون باهم وجود دارن.
‫واسه همین... چارۀ دیگه‌ای نداشتم.
‫اون روز،
‫توی اون لحظه،
‫برتولت هنوز باید زنده می‌موند.
‫ها؟
‫واسه همین... ولش کردم...
‫تا بره سمت مامانم و نه اون.
‫بیا بریم، ارن.
‫باشه.
‫خب، نظرت چیه؟
‫در مورد چی؟
‫میکاسا رو می‌گم.
‫فکر کردی می‌تونه فراموشت کنه ‫و با یکی دیگه خوش‌وخرم زندگی کنه؟
‫درست عین چیزی که خودت می‌خوای.
‫خــب، چه می‌دونم.
‫آخ...
‫چه می‌دونم و زهر مار!
‫من هنوز نبخشیدمت هــا!
‫چه حسی داری که عشق میکاسا ‫به خودت رو اون‌جوری نادیده گرفتی؟!
‫میکاسا همیشۀ خدا از اعماق قلبش بهت اهمیت می‌داد!
‫فکر کردی اگه بهش بگی «منو فراموش کن» ‫دیگه همه‌چی تمومه و قسر در رفتی؟
‫حداقلش میکاسا،
‫دختر به این خوبی، لیاقت اینو داره که سنگدلی ‫عین تو رو فراموش کنه و خوشبخت شه!
‫به‌نظرم که خیلی زود یه آدم مناسب خودشو پیدا می‌کنه،
‫و زود هم بهش علاقه‌مند می‌شه!
‫نمی‌خوام...
‫اینو نمی‌خوام!
‫میکاسا یکی دیگه رو واسه خودش پیدا کنه؟
‫دلم می‌خواد تا آخر عمرش فقط به من فکر کنه!
‫حتی بعد از اینکه مردم،
‫دلم می‌خواد حداقل واسه ۱۰ سال با فکر و خیال من زندگی کنه!!
‫اوه... آها.
‫فکر نمی‌کردم بخوای در این حد حرفای ناراحت‌کننده بزنی.
‫لطفاً اینا رو به میکاسا نگو.
‫دلم می‌خواد خوشبخت شه، جدی می‌گم.
‫ولی... آخ...
‫لعنتی!
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫می‌خوام پیش میکاسا،
‫و بقیه‌تون بمونم!
‫ارن!
‫تسلیم نشو، بیا دنبالش بگردیم!
‫شاید راه دیگـ...
‫نمی‌شه!
‫مطمئنم بقیه هم عین من، دلشون نمی‌خواسته بمیرن.
‫با‌این‌حال،
‫من...
‫۸۰ درصد.
‫۸۰ درصد بشریت رو کشتم.
‫چیکار کردی؟
‫ارن!
‫چرا؟!
‫همون‌طور که گفتم؛
‫سعی کردم همۀ بشریت بیرون از دیوارها رو بکشم،
‫و شماها جلوم رو می‌گیرید.
‫در نتیجه‌ش، ۸۰ درصد مردم می‌میرن.
‫جمعیت بیرون دیوارها با جمعیت شهروندهای پارادیس یکسان می‌شه.
‫که یعنی؛
‫خبری از جنگ مغرضانه واسه انتقام،‌ نمی‌شه،
‫ولی این جنگ تمومی نداره.
‫منظورت از اینا چیه؟
‫منظورت اینه کارهایی که کردیم بی‌فایده‌ست؟
‫هنوز که قتل عام شروع نشده! جلوشو بگیر!
‫نمی‌تونم.
‫شماها فقط می‌تونید ۲۰ درصد از بشریت رو نجات بدید.
‫خیلی وقته تصمیمش گرفته شده.
‫تصمیمش گرفته شده؟
‫واسه خودت نشستی تصمیم گرفتی و خودت هم مردمو کشتی!
‫بارها و بارها امتحان کردم،
‫بارها... و نتیجۀ همه‌ش ناامیدکننده‌ست.
‫همه‌چیز دقیقاً عین چیزهایی اتفاق ‫می‌افتاد که توی خاطرات آینده‌م دیده بودم.
‫آرمین.
‫همون‌طوریه که تو گفتی.
‫من،
‫بردۀ آزادی‌ام.
‫چطور تونستی...
‫همچین کار احمقانه‌ای بکنی؟
‫داری می‌گی... هیچ راهی نیست که جلوشو بگیریم؟
‫همچین چیزی شدنی نیست!
‫اینکه نشد راه‌حل!
‫داری می‌گی اگه آدمی نباشه، جنگی هم نیست؟
‫خیلی شوخی مزخرفیه! کی اینو جدی می‌گیره؟
‫ارن!
‫درسته؛ نمی‌تونیم بفهمیم پایان این نبرد چه‌جوریه،
‫و مطمئنم جهنمی که ما تجربه‌ش کردیم بارها و بارها اتفاق افتاده.
‫با این وجود؛ یه‌روزی،
‫مطمئنم بالأخره...
‫می‌تونیم همدیگه رو درک کنیم.
‫ولی الان دیگه هیچ‌کس،
‫این آرزوی کوچیک و ساده رو باور نمی‌کنه.
‫تنها درسی که از این ماجرا می‌گیرن اینه که؛ ‫باید بکشن وگرنه کشته می‌شن.
‫فقط همین!
‫و می‌گی که اینا رو واسه ما انجام دادی؟
‫«ارن.»
‫اسم تو اینه.
‫نه...
‫این‌طور نیست.
‫ارن،
‫تو...
‫آزادی.
‫من... می‌خواستم همه‌چیزو هم‌سطح کنم.
‫می‌خواستم این منظره رو ببینم.
‫چرا؟
‫چراشو نمی‌دونم.
‫ولی می‌خواستم،
‫هرجوری که شده انجامش بدم.
‫فکر می‌کردم همۀ اینا رو واسه محافظت از شما انجام می‌دم.
‫ساشا و خانم هانجی به‌خاطر من مردن،
‫و شماها رو انداختم به جون فلوک اینا ‫تا همدیگه رو به کشتن بدید.
‫چرا...
‫چرا اوضاع این‌جوری شد؟
‫بالأخره فهمیدم.
‫واسه اینه که من احمقم.
‫یه احمقی که همه‌جا پیدا می‌شه و ‫واسه خودش یه قدرتی دست‌وپا کرده.
‫واسه همینه که این تصمیم، تنها راه چاره‌م واسه تموم‌کردنش بود.
‫دلیلش همینه، مگه نه؟
‫می‌فهممت.
‫حس اینکه بخوای بزنی و همه رو از این دنیا محو کنی...
‫منم این حسو دارم.
‫دروغگو.
‫عمراً تو بیای همچیـ...
‫کسی حدسش هم نمی‌زنه،
‫چون من قهرمانی‌ام که ۲۰ درصد بشریت رو نجات داده.
‫ولی...
‫من کسی‌ام که اون کتاب در مورد دنیای بیرون رو بهت نشون دادم.
‫کسی که تفکر یه دنیای آزاد که کس دیگه‌ای ‫توش وجود نداره رو انداخت توی ذهنت،
‫من بودم.
‫اون...
‫بالأخره متوجه‌ش شدی.
‫تمام مدت زیر پامون بود،
‫ولی تو مدام داشتی به دوردست‌ها نگاه می‌کردی.
‫ممنونم، ارن.
‫چیزی که ورای دیوارها هست، و این منظره رو بهم نشون دادی.
‫ما باهمدیگه، این کارو کردیم.
‫واسه همین؛
‫از الان به بعد هم همیشه...
‫باهمیم.
‫از الان به بعد؟
‫کجا؟
‫اگه وجود داشته باشه،
‫توی جهنم.
‫توی زندگی بعد از مرگ، بابت کشتن ۸۰ ‫درصد جمعیت بشریت، زجر می‌کشیم.
‫باهمدیگه.
‫آرمین،
‫وقتش شده.
‫خاطرات اینجا بودنت رو پاک می‌کنم،
‫ولی وقتی که همه‌چی تموم بشه، دوباره به‌یاد میاری.
‫آره.
‫دفعۀ بعدی، تا پای مرگ باهم می‌جنگیم.
‫و بعدش بازم همو می‌بینیم.
‫آره.
‫توی جهنم،
‫منتظرت می‌مونم.
‫اوهوم.
‫همیشه،
‫باهمیم!
‫زخم‌هات دیگه خوب شدن؟
‫ها؟
‫آنی؟
‫آره؛ چون یه‌کم وقت برای استراحت داشتیم.
‫حالا یادم اومد.
‫این...
‫آرمین.
‫خاطرات تو هم برگشتن؟
‫خاطرات موقعی که ارن به دیدنمون اومد.
‫آره.
‫بهم گفت؛
‫نتیجۀ تصمیمات تو،
‫کاری می‌کنه که قدرت تایتان‌ها از این دنیا ناپدید بشه.
‫یادم اومد،
‫عوضی باوجدان!
‫ارن،
‫الحق که تو آدم خیلی...
‫ارن بهم گفت؛
‫مامانم هم دوباره انسان می‌شه.
‫اون بهمون گفت؛
‫یه زندگی طولانی داشته باشیم.
‫پس خودت چی؟
‫ما که ازت اینو نخواستیم، روانی انتحاری!
‫جدی؟
‫منم دلم می‌خواست باهاش حرف بزنم.
‫خوش برگشتی.
‫برگشتم، بابا.
‫گـــــبـــــی!
‫سلام،
‫بچه‌ها.
‫داشتید تماشا می‌کردید؟
‫انگاری نتیجۀ...
‫فداکردن قلب‌هاتون،
‫اینه.
‫ساشا؟
‫مامان!
‫بابا!
‫گــــبـــــی!
‫فالکو!
‫مامان،
‫انگاری من دیگه...
‫تایتان زرهی نیستم.
‫جدی می‌گی؟
‫خدا رو شکر.
‫ها؟
‫همیشه...
‫شرمنده‌ت بودم، راینر.
‫به هیچ‌چیزی جز تو،‌ احتیاج نداشتم.
‫دیگه می‌رم.
‫ها؟
‫کجا؟
‫اگه اینجا بمونم،
‫مطمئنم نمی‌ذارن ارن رو درست‌وحسابی تشییع کنم.
‫حق داری.
‫ببرش یه‌جای آروم... تا استراحت کنه.
‫ارن همیشه اونجا چُرت می‌زد.
‫اوهوم.
‫به‌نظرم که جای خوبیه.
‫گوش کنید، وزیر مولر!
‫ارن یئگر مرده!
‫قدرت تایتان‌ها هم از دنیا ناپدید شده!
‫ما الان، آدم‌های عادی‌ایم!
‫می‌تونید ثابت کنید؟
‫همین الان و همین‌جا؟
‫اگه می‌خواید، آزمایش خون بگیرید...
‫همین الان و همین‌جا!
‫لطفاً،
‫بهمون ثابتش کنید.
‫شما انسان هستید؟
‫یا تایتان؟
‫اگه هنوز قدرت تایتان‌ها رو داشتیم،
‫ازش واسه مقاومت‌کردن، استفاده می‌کردیم.
‫ولی باوجوداینکه تفنگ‌هاتون رو سمت ما نشونه گرفتید،
‫ما هنوز هم بی‌دفاع موندیم.
‫چه مدرکی از این محکم‌تر که ما انسانیم؟
‫و شما کی هستی؟
‫یک الدیایی از جزیرۀ پارادیس.
‫آرمین آرلرت.
‫من کسی هستم که تایتان حمله،
‫یعنی ارن یئگر رو کشت!
‫پس تو بودی، مگه نه؟
‫کسی که تمام مدت توی ذهن من سرک می‌کشید.
‫به‌نظرم عشق تو، چیزی جز یه کابوس طولانی نبود.
‫زندگی‌های ازدست‌رفته دیگه برنمی‌گردن.
‫با این وجود؛
‫کسایی که تو بهشون جون بخشیدی و به‌دنیا آوردی،
‫دلیل وجودداشتن منن.
‫در آرامش بخواب،
‫یمیر.
‫سه سال از روزی که به «نبرد آسمان و زمین» شناخته می‌شود، گذشته است.
‫پس از اینکه جان افراد بی‌شماری گرفته شد،
‫مطمئناً کسانی که زنده مانده‌اند،‌ همچنان ‫بابت زخم‌های درمان‌نشده‌اشان زجر می‌کشند.
‫درحالی‌که مردم دنیا هنوز بابت این خسارت سردرگم هستند و می‌ترسند،
‫الدیا، ارتشی با رهبری یئگریست‌ها تشکیل داده،
‫که هرروز به قدرتشان افزوده می‌شود.
‫بدون ترس از انتقام‌گرفتنِ باقی‌ماندۀ بشریت در ورای اقیانوس،
‫مردم جزیره یک‌صدا فریاد می‌زنند:
‫اگر پیروز شویم، زنده می‌مانیم.
‫اگر شکست بخوریم، می‌میریم.
‫برای پیروزی، باید مبارزه کنیم.
‫مبارزه کنید. مبارزه کنید!
‫حتی با وجود ازبین‌رفتن تایتان‌ها، جنگ تمامی ندارد.
‫ارن هرچیزی که از آینده می‌دانست را به من گفت.
‫هرچند که او نمی‌توانست آیندۀ پس از این را ببیند،
‫اما توانست این آینده را به‌وضوح ببیند.
‫مطمئن هستم این پیامدِ حاصله، ‫فقط به‌خاطر تصمیمات ارن نبوده و نیست.
‫این دنیا، نتیجۀ تصمیماتی است که همۀ ما گرفتیم.
‫ما باید مبارزه کنیم،
‫تا دیگر نیازی به مبارزه‌کردن نباشد،
‫حتی اگر مجبور شویم در جهنمی به‌دور از آرامش زندگی کنیم.
‫این، آن زندگی‌ای نیست که برای ما آرزویش را داشت.
‫ولی چه این را آرزو کرده باشد و چه نه، ‫این زندگی‌ای هست که به ما سپرده است.
‫قرار هست در این مهلت باقی‌مانده، چطور زندگی کنیم؟
‫در این...
‫دنیای بدون تایتان‌ها؟
‫به‌خدا که هزاربار هم دست‌خط ‫قشنگ هیستوریا رو ببینم، خسته نمی‌شم.
‫چه بوی خوبی می‌ده.
‫منم هزاربار بهت گفتم واسه یه زنِ شوهردار، لَه‌لَه نزنی.
‫چندشه.
‫می‌بینم که داری حسابی به موهات می‌رسی، ژان.
‫داری واسه کی تیپ می‌زنی؟
‫واسه همۀ دخترهای جوونی که قراره کتاب تاریخ مدرسه رو بخونن.
‫احیاناً منظورت کتاب راهنمای اسب‌ها نیست؟
‫خیلی حیف شد که زندگیت طولانی شد، راینر.
‫پارادیس به چشم دیده می‌شه.
‫آرمین،
‫به‌نظرت واقعاً خوب پیش می‌ره؟
‫دیوارها رو نابود کردیم، به جزیره خیانت کردیم...
‫مردی که مردم الدیا احترام شدیدی براش قائلن یعنی ارن رو کشتیم.
‫می‌تونیم اسم خودمونو بذاریم سفیر ‫متحدین که برای مذاکرات صلح اومدن؟
‫اگه همین الان بزنن این کشتی رو منفجر کنن، بشخصه تعجب نمی‌کنم.
‫آره.
‫باید کلاهمونو بندازیم هوا که هنوز کشتی شناوره.
‫این، نقش «قهرمان‌های جهان» هست که اون روانی واسه‌مون به‌جا گذاشت.
‫مرض و «می‌خوام طولانی زندگی کنید»!
‫چی شده، آنی؟
‫نکنه با این امید سوار این کشتی شدی که زنده برگردی خونه؟
‫معلومه که نه.
‫ولی شماها هم نیومدید اینجا که خودتون رو به کشتن بدید، مگه نه؟
‫اینکه داریم دوباره به‌سمت جهنم قدم برمی‌داریم، جوابشه.
‫چون ما بچه‌های هنگ شناسایی، یه‌مشت خیال‌بافیم،
‫و اصلاً تسلیم‌شدن توی کارمون نیست.
‫من با پلیس نظامی بودم ولی باشه.
‫فعلاً ما رو نمی‌کشن.
‫آخه همۀ آدم‌های پارادیس می‌خوان...
‫در مورد داستان ما بدونن.
‫تا بدونن چرا اونایی که بارها و بارها سعی کردن همدیگه رو بکشن،
‫اومدن به پارادیس،
‫و از صلح، جانب‌داری می‌کنن.
‫بیاید کل داستانی که دیدیم رو،
‫براشون تعریف کنیم.
‫ارن،
‫بچه‌ها خیلی زود میان به دیدنت.
در اینجا معشوق من عزیزترین کس من تاابد آرمیده است سال ۸۵۴
‫خوشحالی، مگه نه؟
‫دلم می‌خواد...
‫دوباره ببینمت.
‫ارن،
‫برای اینکه شالگردن رو دور گردنم پیچیدی،
‫ازت ممنونم.
‫امیدوارم از تماشای قسمت پایانی این انیمۀ زیبا لذت برده باشید. ‫ممنونم که زیرنویس من رو برای اتمام این اثر، انتخاب کردید. ‫ارادتمند شما، Elixir
@ElixirDesu AnimeList T.T