‫خوش اومدین.
‫نیازی که نبود کیک برنجی‌هاتون رو گرم کنم، نه؟
‫اوه، خب... بازم ممنون.
‫هاروکا-کون؟
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫هاروکا-کون... چطوری فهمیدی این‌جام؟
‫یه کارت ویزیت توی خونه‌ت پیدا کردم.
‫یه کارت ویزیت؟
‫وایسا، چطوری رفتی خونه‌ی من؟
‫در قفل نبود.
‫عه؟ جون من؟
‫بگذریم، اون آدرس روی کارت کیکوچی-سان منو به این‌جا رسوند.
‫ولی چون هوا داشت تاریک می‌شد، برنامه داشتم فردا سر بزنم.
‫و وقتی که داشتم دنبال یه جا برای موندن می‌گشتم، ‫تو رو دیدم که وارد یه سوپرمارکت شدی.
‫فکر نمی‌کردم این‌طوری همدیگه رو ببینیم، خیلی شوکه شدم.
‫اوهوم، منم شوکه شدم.
‫عمو کوماکی و کوتا هم نگرانتن، اصلاً جواب پیام‌هاشون رو ندادی.
‫آ ـ آه، اوهوم. شرمنده.
‫فقط می‌خواستم تنهایی یکم خودمو جمع و جور کنم.
‫آه، قصدم گله‌کردن ازت نبود.
‫ببخشید.
‫هاروکا-کون تو نیازی نیست عذرخواهی کنی...
‫شرمنده.
‫تو چی کویا؟
‫کویا تو چرا اومدی این‌جا؟
‫من... یه کاری هست که باید انجام بدم.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫ها؟
‫این کاری که باید انجام بدی. ‫هنوز خیلی ازش مونده؟
‫خب، عه... حتی خودمم نمی‌دونم چقدر زمان می‌بره.
‫نمی‌دونم برنامه‌‌ش چطور پیش بره.
‫عجب.
‫اوهوم. شرمنده... می‌دونم این‌همه راه ‫تا این‌جا اومدی، ولی بهتره بری خونه.
‫اوهوم... فهمیدم.
‫پیشت می‌مونم.
‫چی؟
‫تا وقتی کارت رو انجام بدی، منم پیشت می‌مونم.
عه؟
‫پس امروز، برای همه‌ی کارایی که می‌خوام انجام بدم، همراهیم می‌کنی! آره!
‫نه... منظورم این نبود.
‫این‌طوری نباش.
‫امروز شاید کل روز رو منتظر باشیم.
‫منتظر؟
‫حالا که تو هم این‌جایی، می‌خوام توی بازدید از کل منطقه همراهیم کنی.
‫باشه؟
‫باشه خب.
خانه‌ی ساحلی
‫خیلی‌خب.
‫این اولین توقفمونه.
‫تا می‌تونی بخور.
‫پسر، غذاهای دریای این‌جا حرف ندارن.
‫این واقعاً صبحونه محسوب نمی‌شه.
‫نمی‌شه؟
‫ببین، آماده شد.
‫هی صبر کن.
‫اگه زودی نخوریشون، می‌سوزن.
‫اوه، باشه.
‫ممنون بابت غذا.
‫خوشمزه‌ست.
‫خب... ادامه بدیم.
‫بیا.
‫خب، بعدی.
‫پسر، هاروکا-کون خوش اشتهایی ها.
‫حواست باشه نری روی دست‌انداز.
‫رو چشم.
‫بیا یه سر بریم چند جا تا غذایی که خوردیم هم هضم شه.
‫همیشه لبخند به لب داشته باش . . .
ریل قطار سانریکو
ماهیگیری آبالون
دریای آبالون کیپین
محل نشستن راننده
‫بیا.
‫بستنی خرمالو؟
‫با خامه‌ی نرم سانکری کوئدا گاکی درست می‌شه.
‫ولی من هنوز دلپیچه دارم.
‫این کمک می‌کنه هضمش کنی. بخور ببین.
‫خوشمزه‌ست.
‫کویا... ممنونم.
عه... از این‌چیزا هم این‌جا هست؟
اطلاعات مسیر
مسافت
حداکثر عرض
کرنرها
شکافه‌های شبکه
میان‌برها
شیکین
شیب دی
سنجاق سه‌گانه
میل‌ لنگ
تونل مارپیچ
‫اوهوم.
‫از اینا گذشته... هاروکا-کون تو واقعاً عاشق رانندگی هستی ها.
‫آره انگار.
‫تو به‌خاطر اینکه مدام به رانندگی فکر ‫می‌کنی، هاروکا-کون‌ـی شدی که هستی.
‫تو چی کویا؟ تو بهش فکر نمی‌کنی؟
‫به چی؟
‫عکس گرفتن.
‫چی؟
‫آخرش متوجه شدم... واقعاً هیچی از زندگی تو نمی‌دونم.
‫چی داری می‌گی؟
‫فکر کنم گذاشتم هیجان‌زده بشم.
‫تویی که نمی‌تونستی از آدما عکس ‫بگیری، بعد از گرفتن اون عکس از من...
‫دوباره تونستی از آدما عکس بگیری.
‫برای همین خیال کردم همین که منو داشته ‫ باشی، مشکلی برات پیش نمیاد، اما بعدش...
‫گذاشتی رفتی.
‫اون...
‫برا همین تصمیم گرفتم ازت بپرسم.
کویا تو الان... واقعاً حالت خوبه؟
‫به عکس گرفتن فکر می‌کنی؟
‫هنوز می‌تونی از آدما...
عکس بگیری؟
کیکوچی-سان
تماس دریافتی
کیکوچی-سان
تماس دریافتی
‫شرمنده، یه لحظه.
‫که این‌طور.
‫باشه. یکم دیگه منتظر می‌مونم.
‫نه، انتظار داشتم خانواده‌ش همچین چیزی بگن. اوهوم
‫دمت گرم. ممنون، فعلاً.
در مورد کاری بود که باید انجام بدی؟
‫آه، اوهوم. کیکوچی-کون بود. ‫از خیلی وقت پیش می‌شناسمش.
‫هنوزم باید منتظر بمونی؟
‫آره.
‫پس...
‫می‌خوای بریم ماشین سواری؟
‫هی هاروکا-کون.
‫نمی‌خواد به من فرمون بدی، خودت جلوتر برو.
‫رانندگی خطرناک! پرچم زد!
‫شرمنده، ولی این‌جا هیچ مسئولی نیست.
‫هی، می‌خوای با من مسابقه بدی؟
‫با تو؟
‫روش شرط می‌بندیم. بازنده باید به یه درخواست برنده عمل کنه.
‫یه راننده‌ی مسابقات نباید همچین حرفی بزنه.
‫آخرش که معلومه من می‌بازم.
‫تا امتحانش نکنیم، معلوم نمی‌شه.
‫خیلی هم معلومه.
‫پس سه دور بهت آوانس می‌دم.
‫چی؟ مطمئنی؟
‫اگه قراره باشه همین اول کار سه دور تخفیف داشته باشم قطعاً شکستت می‌دم.
‫باختم.
‫خب. حالا باید هرچی من می‌گم انجام بدی.
‫باشه بابا. بگو ببینم.
‫ازم عکس بگیر.
‫حالا دیگه می‌تونی از آدما عکس بگیری، درسته؟
‫که این‌طور. باشه.
‫پس یه چیز دیگه انتخاب می‌کنم.
‫چی؟
‫بهم بگو... دلیل اصلی اینکه دیگه نمی‌تونی از آدما عکس بگیری رو.
‫در حقیقت به‌خاطر انتقاد‌ها نبود...
‫درست نمی‌گم؟
‫وقتی کارت ویزیت رو توی خونه‌ت پیدا کردم، ‫یه نگاهی هم به عکس‌هات انداختم.
رزومه
‫پورت‌فولیوت. فولدری که بر اساس تاریخ دسته‌بندی شده بود.
‫بعد از روز زلزله...
‫بعد از اون عکس دختربچه، دیگه عکسی از آدما نداشتی.
‫اما تو تا دو ماه بعد از زلزله...
‫اون عکس رو منتشر نکردی و ازت انتقادی نشد.
‫پس دلیل اصلی اینکه دیگه نتونستی از آدما عکس بگیری، انتقادها نبودن.
‫دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟
‫بهم بگو.
‫دیگه نمی‌خوام با فکر اینکه می‌شناسمت ‫بیشتر از این بهت آسیب بزنم کویا.
‫بهم بگو.
‫چرا دیگه نتونستی از آدما عکس بگیری؟
روز فاجعه
SayaKa . Anime List
‫ســـــبقـــــت!
‫12 سال قبل
‫چی؟
‫یه هفته دیگه هم می‌مونی؟
بخش جنوبی
سالن گردهمایی
بخش جنوبی
سالن گردهمایی
‫متأسفم که یهویی شد، سائه-چان.
‫اگه بشه می‌خوام از ساحل عکاسی کنم... همین‌طور از ماهیگیرا.
‫این قسمت شامل تصاویری از زلزله می‌باشد، صلاح‌دید بیننده توصیه می‌شود.
‫و بری مهمونی؟
‫ای بابا نتونستم روشونو زمین بندازم.
‫خب، به هر حال خیلی وقته که توهوکو نبودی.
‫کیکوچی-کون روبه‌راهه؟
‫رو به راهِ رو به راه.
‫الان دیگه به عنوان یکی از اعضای ‫جوانان بزرگسال محلی کاملاً قابل اعتماد شده.
‫سائه-چان، ممنون که همیشه هوامو داری... ‫و شرمنده که برات انقدر کار می‌تراشم.
‫برام یه چیز خوب بیار.
‫بسپرش به خودم.
‫حالت چطوره، فیلمبردار؟
‫شوزو-سان.
‫ببخشید... من عکاسم، قبلاً هم بهتون گفتم...
‫ویدیو نمی‌گیرم، عکس می‌گیرم.
‫البته اهمیتی هم نداره.
‫خب، اوضاع چطوره؟
‫به لطف شما... هرجایی بخوام می‌تونم برم.
‫از کیکوچی-کون شنیدم حسابی سفارشمو کردین، شوزو-سان.
‫شهر خیلی خوبیه.
‫اوه جدی؟
‫آره. همه سرحال و سرزنده‌‌ان.
‫بودن.
‫چی؟
‫همه‌ی جوونا یا دارن می‌رن سندای یا توکیو.
‫حالا که فقط پیرا موندن، شهرم داره پیر می‌شه.
‫سرنوشت همه‌ی شهرای حاشیه همینه.
‫در نهایت شتریه که این‌جا هم می‌خوابه.
‫می‌خواین عکسایی که گرفتم رو ببینین؟
‫ها؟
‫اگه این دکمه رو فشار بدین، عکس بعدی رو نشون میده.
‫ها.
بدک نیستن، نه؟
از خودت تعریف می‌کنی؟
‫سوژه‌هام تعریفی‌ان.
‫ساتوشی همیشه شکایت می‌کنه که همه‌چیز کلی زحمت داره.
‫جالبه که آکی-چان انگیزه‌ش رو از دست نمی‌ده.
‫هنوزم که هنوزه اسطورمونه.
‫ماکوتو بابت جوونیش انگیزه‌ش بالاست.
‫برای تدارکات مهمونی بیشتر از همه زحمت کشید.
‫عکسای خوبی‌ان.
‫ممنون.
‫مومو، بیا این‌جا.
‫ازش بخواه ازت عکس بگیره.
‫با این با این.
‫یه خوبشو بگیر... از من و نوه‌م.
‫نه نه نــــه.
‫خودتم بیا، عکاس.
‫رو چشم.
‫نمی‌شه.
‫ولی اون پایین آدم هست.
‫اگه الان بری پایین، تو هم توی خطر می‌افتی مادوکا-سان.
‫شوخی می‌کنی...
‫فرار کن.
‫فرار کن!
‫بعد از اون من... دیگه نتونستم از آدما عکس بگیرم.
‫سر جمع 340 نفر مردن و 5,592 خونه ویرون شد.
‫اتفاق اون یه ساعت سرنوشت این شهر و مردمش رو تغییر داد.
‫ده سال گذشت و هنوز 79 نفر مفقود‌الاثرن.
‫اون فاجعه... هنوز تموم نشده.
‫اون چشم‌ها...
‫اون چشم‌ها.. چشم‌هایی که التماس می‌کردن یه نفر ‫ کمکش کنه، چشم‌های اون بچه... از ذهنم بیرون نمی‌ره.
‫وقتی توی منظره‌یاب نگاه می‌کنم، می‌بینمشون... هردفعه هردفعه...
‫ازم می‌پرسن...
‫«چرا منو نجات ندادی؟»
‫خدمات حمل‌ونقل بسته شد و منم نتونستم به توکیو برگردم.
‫برای همین برای بازسازی شهر موندم.
‫وقتم که آزاد می‌شد، از منطقه‌ی فاجعه‌زده عکس می‌گرفتم.
‫عجیبه ولی... از مناظر می‌تونم عکس بگیرم.
‫از جمعیت‌های زیاد هم می‌تونم عکس بگیرم.
‫ولی وقتی می‌خوام از یه نفر عکس بگیرم، انگشتام می‌لرزن.
‫بعد برگشتم توکیو و همه‌ی عکسایی که گرفته بودم رو منتشر کردم.
زندگی در کنار هم
‫اون عکس هم بینشون بود.
‫و خب، مردم حرفای زیادی برای گفتن داشتن.
‫ولی... تو هیچ تقصیری نداشتی کویا.
‫«اعدام سایگون».
‫عکسیه که دوران جنگ سایگون، اون‌جا گرفته شد.
‫لحظه‌ای رو ثبت کرده که یه افسر پلیس ‫توی خیابون به یه زندانی شلیک کرد و کشتش.
‫عکاسش ادی آدامز بود.
‫اون عکس... باعث الهام گرفتن جنبش‌های ضد جنگ سرتاسر دنیا شد،
‫و برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر سال شد.
‫ولی آدامز جایزه رو قبول نکرد.
‫بعدها گفت...
‫پشیمونه که اون عکس رو منتشر کرد.
‫چرا؟
‫دیگه بخوابیم.
‫دیگه داره خیلی دیر می‌شه.
‫صبح بخیر.
‫بریم؟
‫بیمارستان؟ کسی ناخوشه؟
‫شوزو-سان. عمرش دیگه به دنیا نیست.
‫یکم بعد از زلزله، بیمار شد.
‫همه‌ش یه پاش بیمارستانه.
‫هر دفعه می‌رفتم ملاقاتش، ولی خانواده‌ش مانع شدن.
‫و یه مدته نذاشتن ببینمش...
‫به‌خاطر اون عکس.
‫برای همینه که اومدی این‌جا؟ ‫این کاریه که باید انجام بدی؟
‫اوهوم.
‫دیروز نشد ازت بپرسم، ‫ولی چرا اون عکس رو منتشر کردی؟
‫چون فکر کردم باید منتشر کنم.
‫این چیزیه که شوزو-سان هم می‌خواست.
‫می‌خواست نسل‌های بعدی در مورد این فاجعه بدونن.
‫که این‌طور.
‫شایدم این فقط بهش رنگ و لعاب می‌ده.
‫یعنی... خب البته اونم درسته، ولی بازم...
‫راستش فکر کنم یه‌طورایی... می‌خواستم نجات پیدا کنم.
‫فکر کردم شاید... این نفرین رو از بین ببره.
‫ولی گمونم فقط بدترش کرد.
‫پشیمونی؟
‫برگردیم سر حرف دیشبم، ‫چرا ادی آدامز از گرفتن اون عکس پشیمون بود؟
‫چیزای دیگه‌ای هم در مورد اون زندانی ‫که به ضرب گلوله کشته شد، وجود داره.
‫اون کسی بود که افسرای پلیس و سربازهای زیادی رو کشته بود.
‫البته، این به این معنی نیست که بدون محاکمه ‫اعدام کردن کسی اشکالی نداشته باشه.
‫ولی فهمیدن این موضوع نظرت رو نسبت به اون عکس تغییر می‌ده.
‫این ساز و کار عکسه. فقط اون لحظه رو ثبت می‌کنه.
‫به ببینده نمی‌گن قبل یا بعد از اینکه شاتر رو فشار بدن چه اتفاقی افتاده.
‫از لحظه‌ای که دوربین دستم گرفتم، همیشه اینو به خودم گفتم.
‫اما...
‫حتی اگه فقط یه قسمت از حقیقت رو ثبت کرده باشم،
‫اون عکس... گزارشی از زندگی اون دختره.
‫شرایط من اهمیتی نداره.
‫خوشحالم که این‌طور اتفاق افتاد.
‫شوزو-سان.
‫همونی که گذاشت مومو بمیره.
‫اول نباید در این مورد بهمون یه توضیحی بدی؟
چندبار دیگه باید بهتون بگم، اون‌موقع مادوکا-سان‌ــــ
‫اون ولش نکرد!
‫کویا ولش نکرد.
‫اون زندگی کسی رو رها نکرد.
‫همه‌ی این مدت داشت با خودش حملشون می‌کرد.
‫هاروکا-کون...
‫ا ــ این حرفا مفته.
‫خیلی وقت گذشته.
‫حالت خوبه؟
‫بله. خوبم به لطف شما.
‫عجب. شرمنده اینقدر برات دردسر درست کردم.
‫نه اصلاً. انتشار اون عکس به انتخاب خودم بود.
‫نیازی نیست خودتونو نگران کنید شوزو-سان.
‫هنوزم انجامش می‌دی؟
‫بگی نگی.
‫این...
‫عکس خیلی خوبیه.
‫سوژه‌هام خوب بودن.
‫عکس بگیر... از الان به بعدم تا می‌شه عکس بگیر، عکاس.
‫چشم.
افوناتو
سالن تشییع
‫ممنون که منتظر موندی.
‫نه اصلاً...
‫منتظر نموندم.
‫که این‌طور.
‫بریم خونه.
‫آره.