‫می‌گم لیبرا...
‫قراره تا کجا جلو بریم؟
‫هنوز که اونقدر نشده.
‫هینامی-سان‌ـه.
‫بعدم، قسمت جالبش توی همین گشت‌وگزارشه.
‫ببین! میزوساوا-کون‌ـه.
‫بعدم اگه گیر افتادیم،
‫خیلی ازمون عصبانی نمی‌شن: غمت نباشه با منی.
‫اوه! بن‌بسته.
‫وایسا ببینم...
‫دره.
‫باز می‌شه؟
‫بسپرش به من.
‫راست کار پسر یه قفل‌سازه.
‫آن‌جا، در میانه‌ی قلعه، باغ مخفی‌ای وجود داشت.
‫دختری به نام کریس از اژدهاای پرنده مراقبت می‌کرد.
‫هیچ کسی جز خانواده‌ی سلطنتی حق ورود نداشتن.
‫شـ ـ شما کی هستین؟
‫اینجا چیکار می‌کنین؟
‫من لیبرام، پسر قفل‌ساز.
‫و این آرشیاست.
‫اون اولین شاهدخت این پادشاهیه.
‫ما با هم از بچگی دوست...
‫آرشیا؟
‫آرشیا، داری چیکار می‌کنی؟
‫ولم کن!
‫اگه بال این اژدها رو نشکنم...
‫تو رو می‌کشن!
‫هر سه نفرتون تکون نخورید.
‫عالیجناب!
‫اون پسر رو بگیرید.
‫دستور امپراتوره!
‫مقاومت فایده‌ای نداره!
‫بی‌سروصدا راه بیفت.
‫پدر...
‫لیبرا برادر کوچکتر من‌ـــ
‫یکی از فرزند‌های نامشروعی که توی کل پادشاهی داری!
‫لیبرا که به لطف فکر هوشنمندانه‌ی آرشیا از اعدام رهایی یافته بود،
‫به عنوان مراقب اژدها و کریس، مشغول به کار شد.
‫بیا، بخور.
‫اینا گیاه‌‌های دارویی هستن که لیبرا از توی کوچه‌ی اژدهای پرنده جمع کرده.
‫ایول‌ـ خوردش.
‫حالا دیگه مطمئنم می‌تونه پرواز کنه.
‫پرواز نمی‌کنه.
‫ایـ ـ اینطوری نگام نکن.
‫بدین ترتیب چند ماه گذشت...
‫آرشیا! تو واقعاً توی مسابقه‌ی جادوگری برنده شدی؟
‫فوق‌العاده‌ست!
‫برام مهم نیست چندم شدم.
‫چیزی که می‌خواستم:
‫این سنگ بود که قدرت جادویی رو افزایش می‌ده.
‫این دیگه حتماً اون اژدها رو از روی زمین بلند می‌کنه!
‫باید حسابی ازت تشکر کنم.
آرشیا، چیزی هست که دلت بخواد؟
چیزی که دلم بخواد؟
‫گمونم چیزی نیست که دلم بخواد.
‫ها؟
‫من فقط هر روز سخت تلاش می‌کنم، ‫چون در نهایت باید ملکه بشم، همین.
‫«همین» چیه... این که خیلی فوق‌العاده‌ست.
‫گمونم اشتباه متوجه شدی، کریس.
‫من همه‌چیز دارم. و در عین حال...
‫چیزی ندارم.
‫ای بابا!
‫چه حرف عجیبی زدم، نه؟
‫خیلی‌خب...
‫بیاید این سنگ رو آزمایش کنیم!
‫پرواز نمی‌کنه.
‫ایـ ـ اینطوری به من نگاه نکن.
‫می‌گم، کریس... اژدهاهای پرنده می‌تونن ذهن آدم‌ها رو بخونن.
‫ذهنشون رو بخونن؟
‫اون‌ها هم قلب مهربونی دارن.
‫هیچوقت دینی رو که به کسی که بزرگشون ‫کرده دارن، فراموش نمی‌کنن،
‫و هرکاری ازشون بر میاد انجام می‌دن، تا آرزوی اون فرد رو برآورده کنن.
‫اوه...
‫کریس...
تو در اصل نمی‌خوای پرواز کنی، درسته؟
‫شاید همینطور باشه.
‫من... همیشه فکر می‌کردم دوست دارم از این باغ برم.
‫اما الان...
‫دنیای بیرون چیزی بود که همیشه آرزوش رو داشتم.
‫اما... وقتی به داستان‌هایی که شماها در موردش گفتین گوش می‌دادم،
‫حس کردم دارم می‌ترسم.
‫می‌ترسی؟
‫آخه، من...
‫هیچ نمی‌دونم دنیای بیرون چه شکلیه،
‫یا اینکه اون‌جا به چه طور آدم‌هایی بر می‌خورم.
‫اصلاً می‌تونم توی اون دنیا جایی پیدا کنم؟
‫آدمای دیگه قبولم می‌کنن؟
‫پس در اون صورت، کریس...
‫بیا با همدیگه پرواز کنیم!
‫ایول.
‫اژدها بدون هیچ مشکلی پرواز کرد.
‫کریس اجازه گرفت تا قلعه را ترک کند،
‫و لیبرا او را به روستا برد.
‫وای!
‫آه! اوه... آخ آخ آخ...
حالتون خوبه؟
‫ببخشید، ننه جون.
‫باید برای چیزایی که می‌خوای، پول بدی.
‫بـ ـ ببخشید!
‫نمی‌تونی همینطوری برداری، این کار دزدیه.
‫آروم باش، پدر.
‫من عذر می‌خوام. این دختر با دنیای بیرون ناآشناست...
‫خب، من مخالفم.
‫تو نباید توی دنیای بیرون کار کنی.
چرا؟
‫آخه... مطمئنم برای تو یه مسیر دیگه وجود داره.
‫مثلاً؟
‫می‌خوای تا ابد توی این باغ زندگی کنم؟
‫نه، منظورم این نـبود.
‫بگو ببینم...
‫چه اشکالی داره که منم بخوام همون دنیایی که ‫آدم‌ها می‌بینن رو ببینم؟
‫چرا نمی‌تونم با بقیه باشم؟
‫چرا من چیزایی که بقیه به راحتی بلدن رو بلد نیستم؟
‫من... یه موجود متفاوتم؟
‫بهم بگو، لیبرا...
‫چند روز بعد..
‫کریس، اینو بخون.
یه نامه برای من؟ از طرف کی؟
‫«ممنون بابت اون تاج زیبا. خیلی خوشحال شدم.»
‫از طرف دختر اون میوه‌فروشه‌ست.
‫من برای تولدش بهش یکی از اون تاج‌های گل ‫دست‌سازی که ‫درست کرده بودی رو دادم، عاشقش شد.
‫و اونا هم این نامه رو دادن.
‫به‌خاطر گل‌آراییم...؟
‫اون پیرزنی بود که بهش خوردی؟ اونم خوشحال کردی.
‫ندیدی؟
‫یه عالمه از آدما به‌خاطر گلای تو لبخند روی لبشون بود.
‫تو توی این دنیا جایگاه خودت رو داری.
‫و یه موجود متفاوت نیستی.
‫اوهوم...
‫پس یالا...
‫پرواز کن! ایندفعه با بال‌های خودت!
‫و حالا بخش پایانی.
‫خب... من دیگه می‌رم.
‫هروقت که اوضاع سخت شد می‌تونی برگردی.
‫ولی من بهت آسون نمی‌گیرم.
‫تو بهترین گل‌آرای این‌ اطراف می‌شی...
‫و بعدش به خونه برمی‌گردی، نه به باغ...
‫بلکه به قلعه، کریس!
‫حتماً
‫درسته...
‫این کاریه که باید انجامش بدم.
‫در نهایت من...
‫راه خودم برای پرواز رو پیدا کردم.
‫تموم شد...
‫و موفقیت‌آمیز بود!
‫لیبرا!
‫یه نامه از کریس گرفتیم!
‫واقعاً؟
‫چی نوشته؟
‫«لیبرا و آرشیای عزیز،
‫متأسفم که نیومدم بهتون سر بزنم.
‫من اوضاعم و احوالم خوبه،
‫و الان دیگه آتلیه‌ی خودمو دارم.»
‫از این بخش خبر نداشتم...
‫«خبرها رو در موردتون شنیدم.
‫پس بالأخره اجازه‌ی امپراتور رو گرفتین، نه؟
‫تبریک بابت ازدواجتون!
‫به عنوان تشکر، براتون بهترین تاج‌گلم رو می‌فرستم.
‫لیبرا، آرشیا. امیدوارم که تا همیشه شاد باشین.
‫با آرزوی بهترین‌ها، کریس.»
‫این داستان... داستان کیکوچی-‌سان‌ـه.
‫کریس خود کیکوچی-سان‌ـه،
‫و رفتار من توی لیبرا نمود پیدا کرده.
‫اگه قراره اون دو نفر درنهایت با هم نباشن...
‫این باید...
‫جواب کیکوچی-سان باشه.
‫درسته. گمونم زندگی همینه. یه بازی سخت.
‫غیرمعقوله: هرچی بیشتر تلاش کنی، سخت‌تر می‌شه.
‫کارهای اشتباهی که می‌کنی از کارای درست خیلی بیشتره...
‫ولی بازم... یه بازی آشغالی نیست.
‫یکم استراحت می‌کنم. و بعدش...
‫برمی‌گردم سراغ این بازی که اسمش «زندگی»ـه.
‫توموزاکی!
‫میمیمی...
‫نمایش...
همون چیزی بود که فکر می‌کنم؟
‫لیبرا تویی، آرشیا آئویی...
‫و کریس، کیکوچی-سان.
‫دوست دارم در این مورد حرف بزنم که چقدر عالی بود و چقدر ازش لذت بردم.
‫اما اون صحنه‌ی آخرش و اینکه تو کیکوچی-سان از همدیگه دوری می‌کردین...
‫خیلی عجیب بود! جفتتون سخت براش تلاش کردین!
‫اینکه بعد از همچین دستاوردی با هم نباشین، عجیبه!
‫آره خب...
‫ردم کرد.
‫میمیمی....
‫کیکوچی-سان توی کتابخونه‌ست!
‫غیرممکنه نمایش تنها راه جواب دادنش به تو باشه!
‫مغز!
‫تو مگه بهترین بازیکنمون نیستی؟
‫پس تا تهش برو، تا وقتی که مطمئن باشی همه‌چیز تمومه.
‫ممنونم.
‫الان می‌رم اونجا.
‫توموزاکی-کون.
‫گوش کن...
‫بله؟
‫در مورد صحنه‌ی آخر...
‫اینطوری می‌شه، آره؟
‫متأسفم.
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫اون...
‫پایانیه که انتخاب کردم.
‫احتمالاً من توی جایگاهی نباشم که بتونم همچین چیزی بپرسم...
‫ولی همچنان می‌خوام بدونم.
‫داشتم به این فکر می‌کردم که...
‫درسته که ممکنه کریس لیبرا رو دوست داشته باشه.
‫واقعاً به این فکر می‌کنه که می‌خواد تا همیشه با اون باشه.
‫منظورت اینه که...
‫اما...
‫این آرشیاست که باید با لیبرا باشه.
‫یه لحظه‌‌ـــ چرا؟
‫آرشیا باهوشه اما تهی‌ـه: دختریه که بخش مهم وجودش رو گم کرده.
‫و لیبرا معذبه اما کنجکاوه: پسریه که کارهایی رو داره که دوست داره انجامشون بده.
‫اونا کاملاً نقطه مقابل همدیگه‌ان...
‫برای همین یه زوج ایده‌آل می‌سازن.
‫«ایده‌آل»؟
‫پس اون که قرار بود با خودت صادق باشی، چی شد؟
‫اولش فکر کردم جواب می‌ده.
‫اما...
‫معلوم شد اشتباه می‌کنم.
‫با چیزی که اولش بهم گفتی خوشحال بودم،
‫اینکه نباید از نقطه نظر یه نویسنده به خود زندگی نزدیک بشم...
‫و باید سعی کنم خودم با احساساتم روبه‌رو بشم...
‫بدون اینکه مجبورشون کنم متناسب با ایده‌آل‌های دنیا بشن.
‫وقتی این کارو کردم،
‫دنیا خیلی واضح شد‌- مثل دنیایی که لیبرا به کریس نشون داد.
‫با خودم گفتم «وای، توموزاکی-کون فوق‌العاده‌ست.»
‫بعدش...
‫اما... این واقعاً برای من جواب نمی‌ده.
‫اینکه هرکسی براساس احساسات خودش زندگی کنه...
‫توی این داستان که اسمش رو می‌ذاریم دنیا...
‫در برابر اینکه بقیه‌ی شخصیت‌ها چه ‫احساسی دارن، خیلی خودخواهانه‌ست.
‫برای همین می‌خوام خودم رو مدیریت ‫کنم و یه زندگی صادقانه داشته باشم.
‫این نتیجه‌ی منه.
‫به‌خاطر اینکه من می‌خوام اینطوری زندگی کنم.
‫ولی بازم‌ــ هنوزم نمی‌تونم فراموش کنم‌...
‫هنوزم نمی‌تونم اون منظره‌ی درخشان و دنیای روشن رو فراموش کنم.
‫انگار که یه پایان دیگه‌ست.
‫حتی با اینکه خیلی خودخواهانه‌ست!
‫منم همینطور.
‫یادته کیکوچی-سان؟
‫منم تا همین یکم پیش، از همه‌ی دنیا دوری می‌کردم.
‫هیچ علاقه‌ای به اید‌ه‌آل‌ها نداشتم.
‫توی آزادی زندگی می‌کردم و خواسته‌های خودم رو به هرچیزی اولویت می‌دادم.
‫اما بعدش یه با یه جادوگر آشنا شدم...
‫کسی که یادم داد چطور با یه ایده‌آل زندگی کنم.
‫برای همین سعی کردم براش تلاش کنم و نتیجه رو ببینم.
‫اما وسط راه، با خودم گفتم: این اصلاً جواب نمی‌ده.
‫اینکه یه سری مهارت یاد ‫بگیری تا بتونی توی ‫مسیر پیش بری، یه‌طورایی به‌نظرم صادقانه نبود.
‫اما صادق بودن با احساساتم، این چیزی بود که به‌نظرم صادقانه بود.
این چیزی رو یادت نمیاره؟
‫من با احساساتم شروع کردم و سعی کردم برای یه ایده‌آل تلاش کنم.
‫تو با یه ایده‌آل شروع کردی و یاد گرفتی چطور در برابر احساساتت صادق باشی.
‫ما نقطه‌ی مقابل همدیگه‌ایم.
بعدش می‌دونی چیکار کردم؟
‫دو چیز رو پذیرفتم:
‫ایده‌آل‌ها و احساسات رو.
‫تنها کاری که باید می‌کردم این بود که همزمان برای جفتش تلاش کنم.
‫همین برای تو هم صادقه.
‫برای من... هم؟
‫لازم نیست یکیش رو انتخاب کنی.
‫می‌تونی برای جفتش صادقانه تلاش کنی.
‫ساده‌ست، نه؟
‫اما...
‫نمی‌دونم چطور باید همچین کاری بکنم.
‫اگه لیبرا باید با آرشیا باشه،
‫و من اون پلات رو صرفاً به‌خاطر احساسات خودم تغییر دادم...
‫همین خودش خودخواهانه نیست؟
‫توی دنیای ایده‌آل کیکوچی-سان‌،
‫تقدیر من و اون برای همدیگه نیست.
‫از طرفی، من مطمئنم که اون منو دوست داره.
‫و اون باید این تناقض رو عملی کنه.
‫و آره، طبق گفته‌ی خودش،
‫ممکنه توی دنیای خیالی کریس، لیبرا و آرشیا سخت باشه.
‫اما... توی این دنیا؟ آب خوردنه.
‫متوجه شدم... کیکوچی-سان، یه راه بدون خطا هست.
‫آره... ساده‌ست.
‫اگه کیکوچی-‌سان بر اساس احساسات شخصی خودش،
‫نمی‌تونه تغییر بده که دنیا باید چطوری تغییر کنه...
‫من دوستت دارم کیکوچی-سان. می‌خوام که با هم قرار بذاریم.
‫من، توموزاکی فومیا، باید کیکوچی-سان رو انتخاب کنم.
کیکوچی-سان، یادته، نه؟
‫ها؟
‫لیبرا و آرشیا هر کدومشون چیزی رو دارن که ‫اون یکی نداره، برای همین متعلق به همدیگه‌ن.
‫به‌نظرت همین برای لیبرا و کریس هم صدق نمی‌کنه؟
‫هر دوشون خواستار یه چیزن، اما به شیوه‌ی مخالف‌ـــ
‫و حرفای هر کدوم از ماها راه رو برای اون یکی باز می‌کنه، تا رو به جلو بره.
‫حتی از دیدگاه یه نویسنده توی داستان زندگی،
‫فکر نمی‌کنی این رابطه هم به اندازه‌ی خودش ایده‌آل‌ـه؟
‫واقعاً لیبرا...
‫کارش توی باز کردن قفل‌ها حرف نداشت.
‫اوهوم. و یادت باشه پاپل چی گفت،
‫«کلمات جادوان.»
‫خب حالا...
‫اول از هرچیزی: تبریک.
‫همه‌ش به لطف تو بود.
‫من؟
‫من فقط می‌خواستم ثابت کنم حق با منه.
‫درسته.
خب دیگه متوجه شدی؟
‫تغییر شخصیتت حسابی موفقیت‌آمیز بود.
‫هرچند!
‫الان وقت استراحت نیست.
‫می‌دونم.
‫هنوز خیلی مونده به هدف نهایی برسی.
‫همچنان قراره تمرینای سخت واسه‌ت تعیین کنم، پس حواست جمع باشه.
‫و مطمئنم تمرین زیروآلات ست هم یادت نرفته.
‫هنوز تمومش نکردی.
‫بـ ـ باشه. هرچقدر سخت باشه، همه‌ی تلاشمو می‌کنم!
‫که اینطور. پس خوب پیش رفت.
‫آ ـ آره، از پسش بر اومدم.
‫الحق که بازیکن برتری. هیچوقت نمیبازی.
‫اما لعنتی، مغز، عجب دختربازی هستی.
‫نـ ـ نه واقعاً...
‫اوه، مشکلی نیست.
‫توموزاکی با توجه به شناختی که ازت دارم، مطمئنم ‫در خصوص ‫من هم خوب به این موضوع فکر کردی.
‫خودم می‌دونم.
‫شرمنده.
پس... بیا خودمونو درگیرش نکنیم، باشه؟
‫باشه؟
‫باشه.
‫اما می‌دونی...
‫اگه خیال کردی من تا همیشه عاشقت می‌مونم، اشتباه کردی.
‫مغز احمق!
‫منم رمان رو تموم کردم.
‫خوشحال می‌شم بخونیش.
‫چی شده؟
‫خب، اوم...
‫این نسخه‌ی رسمی نیست.
‫داستانیه که برای خودم نوشتم.
‫برای خودت؟
‫تو گفتی می‌تونم با احساسات خودم صادق باشم.
‫پس ایده‌آل دنیای داستان نیست، بلکه ایده‌آل دنیای منه.
‫به‌جاش سعی کردم همچین داستانی رو امتحان کنم.
‫این رابطه‌ی راحت با درک متقابل ما بود.
‫فکر نمی‌کردم راحتی بینمون صرفاً بابت قرار گذاشتنمون تغییر کنه.
‫هرچند...
‫خیلی‌خب. بعداً می‌خونمش و نظرمو می‌گم.
‫نه نمی‌شه.
‫می‌خوام همین الان نظرتو بشنوم.
‫مـ ـ منتظر می‌مونم.
‫بـ ـ باشه...
‫پـ ـ پس...
‫کیکوچی-سان یه مقدار خیلی کمی بیشتر خواسته‌هاش رو به‌ زبون میاره.
‫این...
‫بله؟
‫شرمنده... یکم وایسا.
‫هوم؟ چیزی شده؟
‫چیزی نیست.
‫کریس با اینکه هنوز به دنیای بیرون عادت نکرده بود،
‫حس می‌کرد تا زمانی که لیبرا رو کنار خودش ‫داشته باشه می‌تونه تا ابد پیش بره.
‫من پسرم، یکم خجالت‌آوره...
‫اشکالی نداره.
‫من همیشه دوست داشتم اینطوری با هم ست باشیم.
‫یادته وقتی توی آسمون بودیم، از اون بالا چی دیدیم؟
‫من هیچوقت توی زندگیم همچین دنیای فوق‌العاده‌ای رو ندیده بودم.
‫درسته... منم فکر نمی‌کردم اون بالا انقدر حس فوق‌العاده‌ای داشته باشه.
‫ولی می‌دونی مهم‌ترین چیزی که تو بهم یاد دادی چی بود؟
‫این دنیا واقعاً پر از شکوهه....
‫و لازم نیست پرواز کنی تا اون شکوه رو ببینی.
‫برای همین ازت ممنونم.
SAYAKA | ANIME LIST
امیدواریم از تماشای این انیمه با زیرنویس ما لذت برده باشید بهار چهارصد و ســــه
‫خیلی دوستت دارم، لیبرا.