‫صبح بخیر کیکوچی-سان.
‫صبح بخیر توموزاکی-کون.
‫پاپل رو خوندم.
واقعاً؟
‫نمی‌دونستم ای‌بوکش هم در دسترسه.
‫گفتی پیدا کردنش توی کتاب‌فروشی‌ها غیرممکنه،...
‫برای همین گفتم «شاید...»
‫بیا.
‫ببین.
‫واو...
‫خب، چیزه... حالا که خوندیش، نظرت چیه؟
‫به‌نظرم بهترین بخشش آخر آخرش بود،
‫وقتی که همه از قدرت واژه‌ها برای توضیح زیبایی اقیانوس...
‫به پاپل ناپینا استفاده می‌کردن.
‫می‌دونستم!
‫یه چیز دیگه هم بود که تو ذهنم موند.
‫یه چیز دیگه؟
‫بارقه‌های آتش.
SAYAKA
ANIME LIST TT
‫پاپل با همه دوست می‌شه...
‫جز بارقه‌ی آتش.
‫درسته. با هرکسی هم نمی‌شه دوست شد.
‫پاپل‌ها... یه‌طورایی یه داستان بالغانه‌ست.
‫وقتی اون بخش پاپل‌ها رو خوندم...
‫همونقدر ناراحت شدم که وقتی کیکوچی-سان در مورد «ایده‌آل»ـش صحبت می‌کرد.
‫گفتی جریانات رو از نقطه نظر یه نویسنده می‌بینی، درسته؟
‫درسته.
‫اما اگه اینطور باشه... تو باید وجود این بارقه‌های آتش رو قبول کنی.
‫پاپل موجود عجیبی بود، ولی بازم با بقیه‌ی گونه‌ها دوست می‌شد.
‫بله، و این ایده‌آل بود...
‫ولی بازم، وقتی نویسنده مایکل اندای اون دنیا رو می‌ساخته،
‫بارقه‌های آتش رو هم توش جا داده.
‫کسایی که نمی‌تونن با بقیه دوست بشن.
‫گفتی باید شبیه پاپل باشی...
‫اما اینطوری بارقه‌های آتش رو رد نمی‌کنی؟
‫اگه واقعاً نقطه نظر یه نویسنده رو می‌داشتی،
‫می‌گفتی دنیا می‌تونست هم شامل پاپل باشه و هم بارقه.
‫با گفتن این حرف که من باید شبیه پاپل باشم...
‫نشون می‌ده چطور افکارت حول اینه که باید برای خودت باشی.
‫شاید درست باشه...
‫می‌دونم که دارم پامو از گلیمم درازتر می‌برم.
‫دارم کلمه‌هایی که کیکوچی-سان برای تعریف خودش استفاده کرد رو نفی می‌کنم...
‫و سعی می‌کنم بهش کلمات دیگه‌ای پیشنهاد بدم.
‫ولی من کیکوچی-سانی رو می‌بینیم که کریس رو به همچین نتیجه‌ی غم‌انگیزی رسوند،
‫کیکوچی-سانی که هرکاری می‌تونست کرد تا خودش رو توی محیط وفق بده،
‫و فکر کنم «می‌خوام کمکش کنم.»
‫نه اینکه باید کمکش کنم...
‫خودم می‌خوام کمکش کنم.
‫به‌نظرم تو به نقطه نظر بازیگر یا نویسنده نیازی نداری.
‫می‌تونی دنیا رو از دید خودت، به عنوان یه کرکتر ببینی.
‫فقط چون در مورد چیزای مختلف زیاد فکر می‌کنی حواست از این موضوع پرت شده.
‫من فقط نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم دارم به چی نگاه می‌کنم، چه اهدافی دارم...
‫یعنی... همه‌چیز خاکستریه.
‫خب، ساده‌ست.
‫کتابای اندی.
‫تو کتابای اندی رو دوست داری.
‫این یه حقیقته که هیچوقت تغییر نمی‌کنه.
‫کافیه؟
‫بله. چون، کتابای اندی بودن که رنگای دنیا رو نشونت دادن.
‫الان، تو فکر می‌کنی باید تغییر کنی تا مناسب جمع باشی.
‫اما اگه یه بارقه‌ی آتش بودی،
‫و همه‌ی کسای دیگه گونه‌های متفاوتی بودن...
‫می‌تونستی توی دریاچه‌ی بارقه دوست پیدا کنی.
‫این...
‫اونجا دوستایی رو پیدا می‌کنی که باهات علایق مشترک دارن.
‫بعضی‌هاشون که دوست داری شخصاً ببینیشون.
‫هرچی نباشه اونجا تا چشم کار می‌کنه بارقه هست.
‫تو واقعاً بی‌نظیری، توموزاکی-کون.
‫نه. فقط آبزیرکاهم. همین.
‫ولی بازم... مطمئنی؟
‫تو و هانابی-چان خیلی تغییر کردین، برای همین خوب توی جمع کنار میاین...
‫بعد من همینطوری بمونم؟
‫درسته.
‫رک و راست بهت می‌گم:
‫دوستی‌هایی که توی مدرسه می‌سازی؟ واقعاً چیز مهمی نیستن.
‫من خودمو توی این شش ماه گذشته تغییر دادم،
‫با همه مدل آدمی قاطی شدم،
‫و، فکر می‌کنم، یه عالمه دوست طبق تعریف‌های خودم به‌دست آوردم.
‫ولی همه‌ش مربوط به من بود که چطور با اون آدما ارتباط گرفتم...
‫و مدرسه صرفاً فقط ما رو سر راه هم قرار داد.
‫و توی این شش ماه گذشته،
‫آشنایی‌ای که بیشتر از هرچیزی از تجربه‌ کردنش خوشحالم...
‫روزی بود که این مدرسه و شیوه‌ی زندگی یه آدم نرمال رو زیر سوال بردم،
‫و هینامی هم کوبوندش توی صورتم.
‫من هرکاری اون گفت رو انجام دادم، و بازی زندگی رو شروع کردم.
‫بخش تلخ قضیه افکار سطحی من بودن.
‫یه بازنده‌ی بدبخت که شکست رو قبول نمی‌کنه.
‫ولی این همه‌ی حقیقت نیست.
‫نمی‌تونم بگم همه‌ش هم تلخ بود.
‫صرفاً مثل انگور بود... که بعضی‌هاشون ‫شیرینن و بعضی‌هاشون ترش‌ترن.
‫بالأخره متوجه این حقیقت شدم.
‫تو لازم نیست صرفاً به‌خاطر اینکه فکر می‌کنی دنیا اینو ازت می‌خواد...
‫با همه دوست بشی.
‫که اینطور...
‫پس همینطوری که هستم خوبه.
‫من یه‌طور موجود عجیب که متعلق به این دنیا نیست، نیستم.
‫درسته. معلومه که نیستی.
‫بله...
‫خب، برگردیم سر حرف خودمون...
حرف خودمون؟
‫با این. تو بلدی چطوری باید از این اپ استفاده کنی؟
‫بذار ببینم... اول یه اکانت می‌سازی...
‫واقعاً ساده‌ست.
‫اگه دستت به انگورای شیرین نمی‌رسه،
‫برو سراغ توت‌فرنگی‌های روی زمین.
‫و اگه چیزای شیرین دوست نداری، ‫دنبال آجیلای خوشمزه بگرد.
‫و اگه کلا گرسنه‌ت نیست، ‫برو و هرطور دلت می‌خواد خوش بگذرون.
‫همه‌ش همینه.
‫توموزاکی-کون!
‫صبح بخیر کیکوچی-سان، امروز خوشحال به‌نظر می‌رسی.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫پیش‌نویس قبلی با بیرون رفتن کریس...
‫و تلاشش برای اینکه با دنیای جدید کنار بیاد، بود.
‫اما الان، کریس توی یه استودیو کارآموز می‌شه تا یه صنعتگر بشه،
‫و گل‌های تزئینی عزیزش رو درست کنه.
‫اوهوم، خوبه!
‫حتماً کریس توی باغش خیلی احساس تنهایی می‌کرده،
‫و هیچ‌چیزی در مورد دنیای بیرون نمی‌دونسته...
‫ولی حس کردم دوست داره با گل‌ها کار کنه.
‫پس گمونم با انتخاب این راه خوشحال می‌شه.
‫که اینطور.
‫هی، کیکوچی-سان؟
‫بله؟
‫می‌خوام بعد از جشنواره در مورد یه چیزی باهات حرف بزنم.
‫مغز... صبح بخیر.
‫اوه، میمیمی، صبح بخیر.
‫اوضاع نمایشمون خوب پیش می‌ره آره؟ نمایشنامه و اینطور چیزا؟
‫آره، کم و بیش.
‫پس حالا دیگه می‌تونم ازت بخوام روی اون چیز خودمون تمرکز کنی.
‫اوه، حتماً. دیگه الان می‌تونم درست و حسابی براش تمرین کنم.
‫عالیه! هرچی نباشه زن و شوهریم.
‫نه، داریم بازی می‌کنیم، نقش بازی می‌کنیم!
‫جواب خوبی بود! همینطوری ادامه بده!
‫باشه.
‫روزای منتهی به جشنواره پر بود از تمرین و آماده‌سازی.
‫و بالأخره...
‫فردا جشنواره‌ست.
‫خب، به نتیجه رسیدی؟
‫فهمیدی بر اساس احساست فوکا-چان رو انتخاب می‌کنی یا میمیمی؟
‫بله. تصمیم گرفتم.
‫خوبه.
‫هی، در مورد متن نمایش...
‫تو چقدر روی داستان تأثیر داشتی؟
‫من فقط وقتی جایی گیر می‌کرد، کمکش می‌کردم.
‫کاملاً کار خودشه.
‫که اینطور.
‫چرا می‌پرسی؟
‫همینطوری.
‫فقط یکم در مورد میزان مشارکتت کنجکاو بودم.
‫هرچی نباشه توی مصاحبه‌مون بودی.
‫بگذریم، امروز روز بزرگیه.
‫آماده‌ای؟
‫معلومه.
‫امروز روزیه که در مورد احساساتم ‫می‌گم پس می‌تونم هرکاری می‌خوام بکنم.
‫تحت هیچ شرایطی نباید ببازم.
‫مغز!
‫صبح بخیر، میمی...می...
‫آه! می‌بینم که ظاهرم باعث شد زبونت بند بیاد.
‫خب؟ خب؟ ناز شدم، نه؟
‫آره، خیلی ناز.
‫اون خرچنگه.
‫خرچنگه؟
‫خیلی‌خب، همگی. جمع شید عکس کلاسی بگیریم.
‫هی بالأخره!
‫توموزاکی...
‫تی‌شرتت کو؟
‫نگران نباش. تنمه.
‫ببین.
‫خیلی‌خب، پس.
‫مثل اینکه قراره جشنواره‌ی فرهنگی خوش بگذره... به جفتمون.
‫نه؟
‫میزواساوا! توموزاکی؟
‫سلام، گومی و... ماکو-چان و سایاکا-چان!
‫پس شماها دوست گومی هستین؟
‫خیلی وقته ندیدیمتون.
‫اوه، آ ـ آره.
‫ها؟ عینک دماغیت چی شد؟
‫اونا فقط برای یه روز بود.
‫هی، پینستای اینو دیدین
‫ایناها ببینین.
‫واقعاً پستش کرد.
‫چقدر بهت میاد میزواساوا.
‫بازم تعریفای دوپهلو.
‫ایول میزوساوا... نه، منم نباید پا پس بکشم.
‫آ ـ آره، خیلی هم لایک گرفت.
‫پس اینجایی مغز!
‫کم‌کم وقتشه.
دوست‌دختر اجاره‌ای؟
‫معلومه که نه!
‫هی، نباید بریم سر تمرین آخر؟
‫آره، بریم.
‫اوه، توموزاکی-سان شما داری کاری می‌کنی؟
‫عه خب... یه‌طور نمایش کمدی داریم.
‫کمدی؟
‫پس گویا خیلی چیزا ازت برمیاد، توموزاکی-سان.
‫حالا داری با این خوشگله اجرای کمدی انجام می‌دی؟
‫ها؟!
‫اونم بعد از اینکه میای مدرسه‌ی دخترونه مخ‌زنی؟
‫ر ـ رفتی مدرسه‌ی دخترونه با دخترا لاس بزنی، مغز؟
‫مـ ـ من که لاس نزدم،....
‫مـ ـ مـ ـ مغز! از کی همچین پسر سطحی‌ای بودی؟
‫نـ ـ نه! میزوساوا ــ
‫با تاکاهیرو بودی؟
‫پس دروغ نیست، حقیقته.
‫خیلی‌خب، بریم، آخرین تمرینمون.
‫بحثو عوض نکن!
‫موفق باشین.
‫دنبال توموزاکی-کون می‌گردی؟
‫احتمالاً الان با میمیمی توی سالن چند منظوره‌ن...
‫تا نمایش کمدیشون رو اجرا کنن.
‫اوه، خب... درسته.
‫فوکا-چان؟
‫من همه‌ی تلاشم رو برای موفقیت این اجرا می‌کنم.
‫بله... ممنونم.
‫خب، ایـ ـ این...
‫چرا انقدر استرس داری؟
‫نـ ـ نه خب استرس طبیعیه.
‫اوه، چیزی نمی‌شه! هیچ‌کسی انتظار زیادی نداره.
‫قرار نیست کارمون خوب باشه.
‫قـ قرار نیست؟
‫آره، آره... باید طبیعی و راحت باشیم.
‫پس اوکیه.
‫بعدی اجرای کمدی هانیوانیاست.
‫خب، بترکون.
این چه اسمیه؟
‫دوستش نداری؟ بین و اون و «هانیوانیوا» دو دل بودم.
‫جفتشون که در اصل یکی‌ان!
‫باشه، مغز. بیا انجامش بدیم!
‫آره!
‫سلام علیکم!
‫خیلی‌خب، برو بریم:
‫گوش کن، توموزاکی-سان!
‫چی شده، نانامی-سان؟
‫من و تو الان سال‌‌هاست داریم این کارو می‌کنیم.
‫ما که همین یه ماه پیش شروع کردیم.
‫عه، تازه یکم قبلترش بود که با هم همکلام شده بودیم.
‫اوه، اینطوری نباش دیگه!
‫خب بگذریم‌ـــ
‫ها؟
‫جمله‌ی بعدیم چی بود؟
‫خب...
‫مـ ـ من باید...
‫مـ ـ من باید یه چیزی بگم...
‫توموزاکی-سان!
‫می‌دونی اسممون از کجا در اومد؟
‫خب...
‫چون جفتمون عشق هانیواایم.
‫هانیوانیا.
‫برای من و دیالوگی که یادم رفته بود تا این حد پیش رفت.
‫باید یه کاری بکنم...
‫خب بگذریم، ما الان داریم اجرای کمدی می‌کنیم.
‫الان نادیده‌م گرفتی؟
‫ولی گوش کن، نانامی-سان: تونستم یکم وقتمو آزاد کنم.
‫اوهو؟
‫خب، یه‌طورایی خوب پیش رفت.
‫آره.
‫هی، متأسفم. اونجا کلاً مغزم خالی شد. نجاتم دادی.
‫نه مشکلی نیست! وظایف همسریم بود.
‫ببین، ما زن و شوهر نیستیم.
‫رامن سری دیگه مهمون من.
‫حله.
‫ممنونم، جدی می‌‌گم.
‫خب... همه‌چی به خوبی و خوشی تموم شد، نه؟
‫به عنوان آماتور کارمون خوب بود... نه؟
‫احتمالاً، آره! خوب بودیم.
‫آره. احتمالاً خوب بودیم.
‫من دیگه باید برم.
وقت نمایشه؟
نمایش با کیکوچی-سان؟
‫آره.
‫من برم.
‫آره.
‫گوش کن، میمیمی... من‌ــ
‫توموزاکی؟
‫کمدی خوش گذشت، نه؟
‫آره.
‫واقعاً خیلی بهم خوش گذشت.
‫حالا دیگه برو.
‫باشه.
‫آه...
‫تموم شد!
‫تموم شد...
‫کیکوچی-سان!
‫توموزاکی-کون...
‫دیگه الاناست که شروع شه.
‫آره.
‫و حالا اجرای اورجینال کلاس 2-2
‫«طریق ناآشنای پرواز کردن من»