‫کلاس خالی الف
‫درحال استفاده
‫بـ ـ بسیار خب!
‫بیاید نمایشنامه رو باهم مرور کنیم!
‫کسی سؤالی نداره؟
‫اوه، این جو ناجور دیگه چیه؟
‫ببخشید! یه سؤال از فوکا-چان داشتم:
‫احساساتِ آرشیا اینه که ناامیده؟ یا مصممه؟
‫خب، بهتره بیشتر احساسات دومی باشه.
‫باشه پس!
‫وای، هینامی، فرشته نجاتی!
‫خب...
‫این چطوره؟
‫اگه کاری انجام ندم، کشته می‌شی.
‫برای همین... لطفاً بسپرش به من.
‫چطوره؟
‫عـ ـ عالی بود...
‫چه خفن!
‫آخه هرچی نباشه، ‫ تمام مدت داره نقش بازی می‌کنه.
‫دلم نمی‌خواست وسطش جا بزنم، ‫ولی یه مسئله توی شورای دانش‌آموزی دارم.
‫اشکالی نداره اگه زودتر برم؟
‫آها! برای اینکه یه بهونه ‫برای کمتر تمرین‌کردن پیدا کنه،
‫از اول یه خودی نشون داد تا متقاعدکننده باشه.
‫با چیزی که الان دیدم، ‫فکر نمی‌کنم مشکلی باشه.
‫بله... مشکلی نیست.
‫SAYAKA
‫ANIME LIST TT
‫حتی فرشته‌ها هم وقتی
‫از شکوفایی دور باشند
‫احساس تنهایی می‌کنند
‫تـ ـ تو کی هستی؟ اینجا چکار می‌کنی؟
‫من لیبرا هستم، پسرِ قفل‌ساز.
‫و اینم...
‫هر سه‌تاتون تکون نخورین.
‫اون مرد رو آزاد کن!
‫دستور اعلی‌حضرته!
‫مقاومت بی‌فایده‌ست!
‫بی‌سروصدا باهامون بیا!
‫لیبرا که به لطف تفکر سریع آرشیا ‫از اعدام نجات پیدا کرده...
‫آی! آخ آخ آخ...
‫نمی‌تونی همینطوری وسایل مردمو برداری— ‫اینطوری دزد می‌شی!
‫آروم باش، پدر.
‫خسته نباشین!
‫همچنین، خسته نباشی.
‫اولین روزمون بدون مشکل تموم شد.
‫خیلی نگران بودم، ولی خوش گذشت.
‫جدی؟ پس خوبه.
‫به‌خاطر تمام حمایت‌هات خیلی ممنونم.
‫چیز خاصی نبود! ‫چون دلم می‌خواد، دارم انجامش می‌دم.
‫ولی... تو خیلی سرت شلوغه، نه؟
‫هنوز با نانامی-سان اون قضیه رو داری...
‫همون نمایش کمدی؟
‫آره. اون کار هم باید انجام بدی.
‫پس، امم... بهتره فردا بری سراغ اون کار.
‫ها؟ ولی تمرینِ اینجامون چی می‌شه؟
‫برای اون... خودم تمام تلاشمو می‌کنم.
‫چند وقتی هست بهش فکر می‌کنم... ‫تو تغییر کردی، هانابی-چان تغییر کرده...
‫و من تنها کسی‌ام که ازتون عقب مونده.
‫شیوه غیرممعمولم برای پرواز
‫پس... بالأخره وقتشه تا منم تغییر کنم.
‫که اینطور.
‫فکر نمی‌کنی این ممکنه برام ‫جرقه‌ی تغییر واقعی باشه؟
‫یا حداقل، حالت ایده‌آل همینه.
‫اوهوم. متوجه شدم.
‫من از جون مایه می‌ذارم.
‫یا حداقل، حالت ایده‌آل همینه.
‫نمی‌دونم چرا...
‫یه‌جورایی کلمه «ایده‌آل» به دلم نمی‌شینه...
‫کلاس خالی الف
‫درحال استفاده
‫خـ ـ خیلی‌خب، بیاید از سکانس اول شروع کنیم.
‫فوق محرمانه
‫تادا! واقعاً نمایشنامه رو تموم کردم!
‫فوق محرمانه
‫عه، واقعاً؟
‫حالا بیا روزمره‌ی ‫ زوجای متأهل‌مونو امتحان کنیم!
‫دست-دست-دست-دست!
‫سلام علیکم!
‫وایسا، وایسا، وایسا! ‫نمی‌تونم انقدر یهویی شروعش کنم!
‫ها؟ چرا نمی‌تونی؟
‫نمایشنامه رو ندیدم!
‫حتی با اینکه باهم دوستیم، مغز؟!
‫حتی با اینکه باهم دوستیم.
‫دیدی؟ این شد هماهنگی!
‫هان؟
‫همین‌کاری که الان کردیم!
‫فقط یه گفتوگوی عادی داشتیم،
‫ولی یهو شبیه یه نمایش کمدی شد، نه؟
‫آها!
‫که یعنی این کمدی طبیعیِ زوج‌های متأهله!
‫خیلی‌خب، بیا تکرارش کنیم!
‫هی، می‌دونی! چطوره باهم بریم باغ‌وحش؟
‫اگه یه شیر از قفس فرار کنه، ‫دلم نمی‌خواد اونجا باشم.
‫پس یه اسلحه بیهوش‌کننده میارم.
‫خودت که می‌دونی دَم در ورودی ازت می‌گیرنش!
‫به‌نظرت صحبت‌های معمولی‌مون بامزه‌تر نیست؟
‫این به‌نظر میاد داریم از روی متن می‌خونیم.
‫اوه...
‫بامزه‌ترین کمدین‌ها جوری هستن ‫انگار دارن فی‌البداهه حرف می‌زنن.
‫پس با اینکه حفظ کردن متن‌ها ‫بخشی از روند کاره،
‫شاید بهتره تمام خط‌ها رو مثل ربات نگیم.
‫آره. ولی یه‌جورایی ترسناک نیست.
‫شاید باشه...
‫ولی من و تو همیشه بگو مگوهای خنده‌داری داریم... ‫به‌نظرت جواب نمی‌ده؟
‫حالا که حرفشو زدی... شاید؟
‫معلومه که جواب می‌ده! ‫ما دنیا رو فتح می‌کنیم!
‫«دنیا» چه صیغه‌ایه؟ ‫فقط برای جشنواره فرهنگی‌ـه.
‫دیدی؟ جواب دندون‌شکنی بود!
‫ای بابا...
‫با میمیمی خوش می‌گذرونم—و به‌خاطر همین، ‫ تصور قرار گذاشتن‌مون راحته.
‫ولی این چه فرقی با دوست‌بودن داره؟
‫بیا.
‫برای امروز خسته نباشی.
‫مغز، انگار این چند وقته خیلی ذهنت درگیره، نه؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫بگو چی شده! عموی پیرت ‫ همیشه برای نصیحت اینجاست.
‫عموم آخه؟
‫اگه همه رو توی خودت بریزی، ‫ برای سلامتیت خوب نیست.
‫و وقتی دختری به سن من اینو می‌گه، ‫باید بدونی مو لای درزش نمی‌ره!
‫خب، پس یعنی عموم نبودی؟
‫ذهنتو درگیرش نکن.
‫چیزه... ممنون.
‫بـ ـ بـ ـ برای چی؟!
‫برای اینکه نگرانم بودی.
‫اوه، خب، مـ ـ مـ ـ می‌دونی...
‫راستش، تازگی‌ها حرفای زیادی برای گفتن داشتم:
‫درمورد نمایشنامه‌مون، یا هینامی...
‫درمورد آئویی؟
‫داره نقش آرشیا رو بازی می‌کنه، نه؟
‫برای نقشش سؤالای زیادی ازش می‌پرسیم،
‫مثلاً «چرا انقدر به خودت فشار میاری؟»
‫اوه، خب، از زمان انتخابات ‫ خودمم بهش فکر می‌کردم.
‫گفتم شاید اونم شبیه من باشه.
‫شبیه؟
‫بهت گفته بودم چون آدم خاصی نیستم، ‫ چرا باید اول بشم، درسته؟
‫آره.
‫پس فکر می‌کردم...
‫پس شاید آئویی هم چون می‌خواد ‫ آدم خاصی بشه، دنبال اول‌شدنه.
‫خیلی بعید نیست.
‫میمیمی؟
‫اگه اینطوره، یه‌ذره نگرانم می‌کنه.
‫چطور؟
‫شاید آئویی و من، هر دومون...
‫پوچ باشیم.
‫هینامی، پوچ باشه؟
‫آخه نمی‌دونم هدف اصلی‌ش واقعاً چیه.
‫اینکه انقدر تلاش کنی و هنوز پوچ باشی... ‫حتماً خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫و اگه این درست باشه... پس ممکنه...
‫ممکنه؟
‫ممکنه هیچ‌وقت برای نصیحت سراغم نیاد، نه؟
‫درسته. شک دارم هینامی درمورد خودش ‫ با میمیمی حرف بزنه.
‫و نه فقط با میمیمی...
‫نمی‌تونم تصور کنم درمورد خودش ‫ با کسی درد و دل کنه.
‫هنرپیشگان: ‫لیبرا: میزوساوا تاکهیرو ‫آرشیا: هینامی آئویی ‫کریس: ناتسوبایاشی هانابی ‫پادشاه: ناکامورا شوجی ‫شوالیه: اریکا
‫اصلاً چطوری می‌تونی انقدر قوی باشی،
‫هینامی آئویی
‫هینامی آئویی؟
‫کلاس خالی الف
‫درحال استفاده
‫وقتی بعد از دو روز برای تمرین برگشتم...
‫ناکامورا-کون، می‌شه توی این سکانس ‫ یه‌مقدار بیشتر باوقار باشی؟
‫مثلاً اینطوری؟
‫نه بابا! اینکه باوقار نیست، ‫بیشتر دلهره‌آوره!
‫چی نالیدی؟
‫بیخیال، یه پادشاه باید این‌شکلی باشه!
‫کجای اون شبیه پادشاه‌هاست؟
‫آره، مگه نه؟ حتی یه‌ذره باوقار نیست.
‫ها؟! خیلی هم باوقاره!
‫تا کِی باید اینو انجام بدم؟
‫آلوسیا
‫می‌خوای جامونو عوض کنیم؟
‫بیخیال شین دیگه.
‫اوه، ممنون.
‫آهای! حواستونو جمع کنین! ‫اینجا فوکا-چان کمک لازم داره!
‫اوه، شرمنده! ادامه بده.
‫بـ ـ باشه، امم...
‫توی این دو روز تمرین چطور بوده؟
‫اوه، کیکوچی-سان می‌خواست ‫ خیلی مستقیم با همه حرف بزنه.
‫با همه؟
‫آره، مثل اون‌موقع که ‫ نقش‌ها رو پخش می‌کردی.
‫مثل اینکه از رفتار تو یاد گرفته.
‫ولی می‌دونی، دلم نمی‌خواد بگمش...
‫ولی به همچین مسئولیت‌هایی عادت نداره، نه؟
‫خب... نه.
‫پس می‌شه گفت... همش دور خودمون می‌چرخیم ‫و هی تمرکزمونو از دست می‌دیم.
‫و آئویی هم به‌خاطر شورای دانش‌آموزی ‫ نتونسته اینجا باشه.
‫صبح به‌خیر، توموزاکی-کون.
‫صبح به‌خیر، کیکوچی-سان.
‫نکنه... تمومش کردی؟
‫بله. می‌دونم خیلی طولش دادم،
‫ولی بالأخره نمایشنامه رو تموم کردم.
‫اوه!
‫نمایشنامه به جهتی که انتظار داشتم پیش نرفت.
‫بعد از اینکه لیبرا و کریس با اژدهای پرنده رفتن
‫و کریس فهمید چقدر دنیا قشنگه،
‫کم‌کم درخواست چرخیدن توی شهر رو داشت.
‫لیبرا تا بیرون قلعه همراهیش کرد.
‫نمی‌دونست چطوری باید خرید کنه،
‫و میوه‌فروش خیلی سرش داد زد.
‫اینطوری کریس با دنیای واقعی آشنا شد.
‫در نهایت کریس درمورد باغی فکر که ‫ مدت‌ها توش محبوس بوده فکر می‌کنه.
‫در این مکان که همیشه می‌خواست ازش خارج بشه
‫با اینکه هیچ‌کاری نمی‌کرد، ‫لباس‌های تمیز گیرش میومد، غذاهای خوشمزه می‌خورد،
‫و هرچقدر می‌خواست ‫می‌تونست کتاب‌های داستان بخونه.
‫ممکنه زندگی زیادی راحتی بوده باشه.
‫هی، لیبرا... به‌نظرت من لوس شدم؟
‫عه؟
‫همیشه فکر می‌کردم نیاز نیست کاری انجام بدم،
‫و همیشه دلم می‌خواد اینجا بمونم.
‫دنیای بیرون از دور قشنگ به‌نظر میاد،
‫ولی اگه بخوام بخشی ازش باشم، ‫باید سخت کار کنم، نه؟
‫ در آخر، کریس از قلعه فرار کرد و ناپدید شد.
‫لیبرا و آرشیا سخت به‌دنبالش گشتن،
‫ولی ساکنین قلعه هیچ‌کاری ‫ برای دختر گمشده انجام ندادن.
‫کریس دیگه اژدهای پرنده رو بزرگ کرده بود،
‫و برای اون‌ها، ‫ کریس چیزی که جز بار اضافی نبود.
‫کریس توی مغازه‌ی میوه‌فروش شروع به کار کرد.
‫علیرغم اشتباهات مکرر،
‫کریس به تنهایی یاد گرفت دنیا چه جاییه،
‫و تصمیم گرفت در دنیای بیرون زندگی کنه.
‫لیبرا و آرشیا ریسک‌پذیریِ کریس رو تحسین کردن.
‫انتظار همچین اتفاقی رو نداشتم.
‫ولی بازم...
‫به حسی که اون زمان داشتم شبیهه.
‫نمایشنامه‌تو خوندم.
‫چـ ـ چطور بود؟
‫امم... کریس چرا... اونطوری بود؟
‫چطوری؟
‫باغ، لیبرا و آلوکا رو ترک کرد...
‫و تصمیم گرفت تنها توی روستا زندگی کنه، درسته؟
‫بله...
‫شیوه غیرمعمولم برای پرواز
‫پیش‌نویس چهارم
‫شکی نیست که کلی بهش فکر کردی،
‫ولی خوندنشون یه‌جورایی ناراحتم کرد.
‫حس کردم خلافِ هرکاری بود که ‫کریس توی باغ انجام داده.
‫یکی از کتاب‌های موردعلاقه‌م، ‫«پاپل در جزیره شکاری»ـه.
‫پاپل...
‫اوه، درسته... قبلاً هم درموردش گفتی.
‫یه داستان به‌شدت لذت‌بخشه.
‫این پاپل، یه موجود نابیناست که ‫ به تنهایی زندگی می‌کرده.
‫تا زمانی که به هوای دوست پیدا کردن، کوچ کرد.
‫اولش از سر اینکه متفاوت بود ازش دوری می‌کردن؛
‫ولی فقط با قدرت کلمات تونست با بقیه دوست بشه.
‫و بعد اینکه موفق شد ‫ توی تمام این گونه‌ها دوست پیدا کنه،
‫همه باهم برای دیدن اقیانوس سفرشونو آغاز کردن.
‫بعد خوندنش، به خودم گفتم ‫این پاپل ایده‌آل خوبی برای دنیاست.
‫ایده‌آل... دنیا؟
‫حتی خودشم نمی‌دونست چه‌جور موجودیه،
‫ولی به‌پیش تمام این گونه‌های دیگه رفت ‫ و باهاشون دوست شد.
‫همش هم به‌لطف قدرت زبان، و یه‌کم پشتکار بود.
‫اینطوری بود که دوست پیدا کرد.
‫یه‌جورایی منو یاد دوتا شخص خاص انداخت.
‫دوتا... منظورت...
‫بله. تو و هانابی-چان.
‫این داستانِ پاپل رو دوست دارم، ‫و فکر می‌کنم ایده‌آل خوبی برای داستان‌سرایی‌ـه...
‫ایده‌آل خوبی برای دنیا.
‫به خودم گفتم باید بیشتر شبیه اون پاپل باشم.
‫ولی همش دست از تلاش برمی‌داشتم.
‫می‌گفتم شاید برام غیرممکن باشه.
‫ولی وقتی تو و هانابی-چان رو دیدم، با خودم گفتم:
‫هردوتون بی‌نظیرین، ‫آدمای نمونه‌ای هستین...
‫و شاید یه‌زمان منم بتونم مثل شماها باشم.
‫پس یعنی خودتم می‌خوای به اون هدف برسی؟
‫کریس هم همینطوره.
‫تلاش می‌کنه تا مثل اون پاپل تغییر کنه ‫و جایی تو دنیا داشته باشه.
‫شیوه غیرمعمول برای پرواز
‫پیش‌نویس چهارم
‫بالأخره اونطوری تغییر کردن، ایده‌آل‌ترین چیزه.
‫همش نگران این بودم که آخرسر کی به کی می‌رسه.
‫ولی این داستان دراصل درباره این بود که ‫کریس چطور زندگیش رو جلو می‌بره.
‫اوهوم.
‫فهمیدم.
‫ولی این بخش‌های جدیدِ نمایشنامه...
‫می‌شه برای فعلاً کنار بذاریمشون؟
‫کنار... بذاریم؟
‫یه‌کم بیشتر روشون فکر کن، ‫اگه حتماً باید به همینطوری باشه،
‫به همین منوال انجامش می‌دیم.
‫می‌دونم وقت زیادی نداری، ولی...
‫واقعاً خیلی به‌نظر غم‌انگیر میاد.
‫شیوه غیرمعمول برای پرواز
‫پیش‌نویس چهارم
‫باشه.
‫کلاس خالی الف
‫درحال استفاده
‫خب دیگه، دوستان. سر جاهاتون وایسین.
‫من باید کجا می‌رفتم؟
‫جای پادشاه اینجاست!
‫مگه اون جای من نیست؟
‫عه، جان من؟
‫من باید اینجا باشم دیگه؟
‫امم...
‫آهای، یه‌کم مراعات کنین! ‫فوکو-چان نمی‌تونه همه رو یه‌جا جواب بده.
‫شوجی، تو اینجا می‌ری.
‫اریکا، تو اینجا وایسا، ‫و تاچیبانا هم اینجا.
‫همینه دیگه، فوکو-چان؟
‫بله، درسته.
‫من باید کجا برم؟
‫اینجا، فکر کنم؟
‫ماتسوموتو-کون، تو جات اینجاست.
‫و هاشیگوچی-کون، تو اینجایی.
‫شاید به‌خاطر حضور اینه که ‫هیروئین تمام‌وکمال، هینامی اینجاست،
‫ولی کیکوچی-سان انگار ‫از نحوه انجام کارهای اون تقلید می‌کنه.
‫خـ ـ خیلی‌خب. شروع می‌کنیم.
‫چرا اونطوری می‌کنه؟
‫می‌شه قایمکی پشتم سبز نشی؟
‫کیکوچی-سان سرش با خیلی چیزا مشغوله.
‫همم. خیلی چیزا، ها؟
‫آره، خب...
‫بگو ببینم. شاید یه کمکی از دستم بربیاد.
‫فکر می‌کنه باید به ایده‌آلِ این دنیا تبدیل بشه.
‫می‌خواد تغییر کنه تا با بقیه همرنگ شه، ‫ دوست پیدا کنه...
‫می‌گه باید این کارها رو انجام بده تا به ایده‌آلش برسه.
‫ایده‌آلِ دنیا، ها؟
‫اگه خودش می‌گه که، اشکالش چیه.
‫یه‌جوری می‌گی انگار منظور خاصی داری.
‫نه، به‌نظرم چیز خوبیه.
‫برای تغییر خودش مصممه
‫و برای عملی‌کردنش داره سخت تلاش می‌کنه.
‫و به‌نظرم خوب داره انجامش می‌ده! معرکه‌ست.
‫فکر کنم همینطوره.
‫و دلیلش اینه که: «در حد این ایده‌آل ظاهر بشه.»
‫ولی یه‌جورایی خنده‌داره که این دقیقاً برعکس خودته.
‫برعکس؟
‫اگه منظورت مسیرهاییه که ازش می‌ریم، ‫فکر کنم در واقع شبیه باشه.
‫تلاش برای تغییر، برای همرنگ‌شدن با دیگران.
‫من و تاما-چان این‌کارو کردیم.
‫آه، فهمیدم! پس برای تو اینطوری به‌نظر میاد.
‫چـ ـ چیه؟
‫ببین، کیکوچی-سان داره درمورد ‫ ایده‌آل‌های دنیا حرف می‌زنه، درسته؟
‫ایده‌آلِ تو، از دید خودت اینه که ‫ «می‌خوام فلان کارو کنم.»
‫درحالی که کیکوچی-سان دید کلی‌تری داره: ‫«دنیا، فلان‌شکلی منو می‌خواد.»
‫دقیقاً برعکسه، نه؟
‫من خودمو تغییر دادم تا بتونم ‫از گذروندن این زندگیِ بازی‌شکل لذت ببرم.
‫تاما-چان خودشو تغییر داد ‫تا دیگه میمیمی رو ناراحت نکنه.
‫هردومون این‌کارو کردیم ‫ تا به خودِ ایده‌آل‌مون تبدیل شیم.
‫پس کیکوچی-سان چرا این‌کارو می‌کنه؟
‫پس قضیه اینه؟
‫نزدیک‌تر شدن به ایده‌آل‌های دنیا
‫درست مثل هینامی، ‫ یه طرز فکر هدف‌مند و بازیکن‌محوره.
‫درست می‌گی.
‫حس می‌کنم من همه‌چیزو مثل ‫ چیزی که بهش می‌گی دیدِ «بازیکن» می‌بینم.
‫ولی این باعث شده فکر کنم...
‫ممکنه این بیشتر شبیه دیدِ یه نویسنده باشه.
‫دیدِ نویسنده... مثلاً مثل نمایشنامه و رمان؟
‫اونا هم می‌شه گفت، ولی بیشتر از اون...
‫نویسنده‌ای برای این داستان که بهش می‌گیم دنیا.
‫نویسنده‌ی دنیا؟
‫برای مدت زیادی، به‌جای اینکه ‫ به فکر کاری که می‌خوام بکنم باشم،
‫به فکر این بودم که چی این دنیا رو ‫قشنگ‌تر و منظم‌تر می‌کنه،
‫یا اینکه دنیای ایده‌آل چه‌شکلیه.
‫یه‌جوری که انگار نویسنده‌ش هستم.
‫پس من باهاش مشکلی ندارم.
‫می‌خوای دیدِ بازیکن رو داشته باشی؟
‫اونا حتماً حرفای خودت هستن، توموزاکی-کون.
‫شیوه غیرمعمول برای پرواز
‫پیش‌نویس چهارم
‫توی دنیای بازی، ‫متضادِ «شخصیت» ممکنه «بازیکن» باشه.
‫ولی توی دنیای رمان‌ها، فکر می‌کنم ‫متضادِ «شخصیت»، «نویسنده»ست.
‫پس مشکلی ندارم که دیدِ نویسنده‌م رو نگه دارم.
‫من دلم می‌خواد به اون ایده‌آل تبدیل بشم.
‫درست مثل هینامی-سان.
‫مثل هینامی...؟
‫بله.
‫آخه هینامی-سان آدم ایده‌آلی‌ـه، مگه نه؟
‫شیوه غیرمعمولم برای پرواز
‫پیش‌نویس چهارم
‫از همون اول فرضیه اشتباه بود.
‫من بازیکنی توی زندگی بازی‌شکل بودم.
‫کیکوچی-سان داشت مثل یه نویسنده، ‫داستان زندگی رو می‌نوشت.
‫ولی در واقع، سعی داره ‫ هیروئین بی‌نقصی مثل هینامی باشه.
‫این مسیریه که کیکوچی-سان باید انتخاب کنه؟
‫شیوه غیرمعمولم برای پرواز
‫پیش‌نویس چهارم
‫ولی خب، تو جایگاهی نیستم که بگم ‫ توی ذهن کیکوچی-سان باید چی بگذره.
‫توی ذهن کیکوچی-سان...
‫آها.
‫پاپل در
‫جزیره شکاری
‫مایکل اندی
‫ترجمه‌ای از موراتا امیکو
‫همین حالا بخوانید
‫پیدا کردم.
‫شیوه غیرمعمول برای پرواز
‫پیش‌نویس چهارم
‫همه‌شو می‌خونم...
‫شیوه غیرمعمولم برای پرواز
‫پیش‌نویس چهارم
‫و دنبال سرنخی می‌گردم که جوابی بهم بده.
‫