‫HADAD
‫Tenshi Hunter
‫AnimeList Translation Team
‫ای بابا، اینم قفله.
‫یکم صبر کنید. الان بازش می‌کنم.
‫خیلی وقته داریم راه می‌ریم،
‫چطوره همینجاها استراحت کنیم؟
‫جالبه؛ می‌ذاری شکمت جوابو بده.
‫من نبودم! اه!
‫منطقیه.
‫کل روز چیزی جز خوراکی نخوردیم.
‫ولی لایوس، من مخالف استراحتم.
‫تنها غذایی که امروز گیرمون اومد ‫یه ظرف حشره‌ی گنجی بود.
‫حتی اگه بهمون فشار هم بیاد، ‫باید بریم سمت طبقه‌ی چهارم.
‫ولی از الان به بعد هیولاها قوی‌ترم می‌شن.
‫فک کنم باید انرژی‌مون رو حفظ کنیم.
‫ولی اگه حفظش هم کنیم،
‫ممکنه به‌خاطر گشنگی از حال بریم.
‫و بدون انرژی هم نمی‌تونیم هیولاها رو شکست بدیم.
‫باز شد.
‫انگار قبلا سالن غذاخوری بوده.
‫مطمئنم قبلا میزِ غذاخوری باشکوهی بوده.
‫ولی الان فقط مرده‌ها ازش استفاده می‌کنن.
‫حتی یه‌دونه موش هم اینجا نیست.
‫هیچ‌جوره موش نمی‌خورما!
‫موندم چرا همه‌ش مرده‌ها بهمون حمله می‌کنن.
‫ای کاش یه خوک کبابی بیاد سراغ‌مون.
‫چی می‌گی بابا؟
‫بیان سراغ‌مون...
‫ولی هست که...
‫غذایی که بهمون حمله می‌کنه!
‫یه نقاشی زنده‌ست!
‫هوی لایوس!
‫زیادی نزدیک شدی خب.
‫دلت می‌خواد ببلعتت؟
‫آره! داشت خوب پیش می‌رفتا!
‫ها؟
‫اون نقاشیه، انگور دستش بود.
‫پس یعنی،
‫می‌خواستی غذایی که توی نقاشیه رو بخوری؟
‫آره. به‌نظرت ایده‌ی خوبی نیست؟
‫- عمرا ایده‌ی خوبی باشه! ‫- احمقی مگه؟!
‫- احمق! احمق! احمق! چی می‌گی؟! ‫- تاحالا شنیدی می‌گن «دنبال چیز بیهوده رفتن»؟
‫مـ ـ می‌دونم غذاهای خیالی رو نمی‌شه خورد.
‫ولی نقاشیِ اون غذای خیالی قابل خوردنه!
‫باشه ولی قراره کشته بشیا.
‫همین!
‫توی نقاشی می‌تونیم با همدیگه ارتباط برقرار کنیم.
‫باشه بابا. هرکاری می‌خوای بکن.
‫ولی فقط یه‌بار.
‫با طناب می‌بندمت.
‫با طناب علامت بده، می‌کشیمت بیرون.
‫خب برم سراغ کدومش؟
‫عا، انگار این خوب چیزیه.
‫کلی غذا رو میزه.
‫خب، پس می‌رم تو این!
‫آخ.
‫می‌گم، تو کی هستی؟
‫پیدا شدم!
‫اون شمشیر...
‫و زره عجیبت...
‫یکی از نگهبان‌های قصری نه؟
‫ها؟
‫بفرما، خب بیارشون!
‫ای بابا، همیشه تنهام.
‫زودباش. وقت تلف نکن.
‫ببین عجب پسر باهوشیه.
‫آره، عزیزم دماغش هم به خودت رفته.
‫وقتی بزرگ شد، تبدیل به یه پادشاه باکمالات می‌شه.
‫- پسر خوب... عجب پسری. ‫- تبریک می‌گم؛ فریناگ-ساما!
‫چرا ماتت برده؟
‫زودباش بریم سراغ بقیه‌شون!
‫- می‌گم، می‌شه یه گاز... ‫- خــــــب!
‫دلگال! اسم تو دلگال‌ـه!
‫دلگال، پادشاه خوبی خواهی شد!
‫نمی‌شه!
‫نمی‌تونم هیچی بخورم!
‫کـ ـ مـ ـ ک!
‫علامت داد!
‫یک دو...
‫چی شد؟
‫یکم مونده بود خوردنی گیرم بیاد.
‫ولی جو اتاق نمی‌ذاشت چیزی بردارم!
‫- جو؟ ‫- مشکلت اونه؟
‫نه واقعا مشکل جَوـش بود.
‫یه بار دیگه!
‫اگه وضعیت مناسب‌تر بود می‌شد!
‫منظورت از وضعیت مناسب چیه؟!
‫بذارین ببینم...
‫مثلا یه‌چیز عادی‌تر.
‫عادی؟
‫پس این چطوره؟
‫کلی غذا داره، و انگار جشنه.
‫حتی یه یارویی هم لخت داره می‌رقصه.
‫عالیه! من رفتم!
‫مرتیکه‌ی مست!
‫- در حضور اعلی‌حضرت داری چیکار می‌کنی؟!
‫از رو میز گمشو پایین!
‫بسه ولش کن.
‫امروز عروسیِ منه.
‫به‌خاطر جوگیر شدنش ببخشش.
‫ولی شاهزاده دلگال...
‫دلگال؟
‫اون بچه‌ای که تو نقاشیه بود؟
‫خب برو!
‫نزدیک بود.
‫دلگال!
‫پدر!
‫خوشحالم همچین مرد باکمالاتی شدی.
‫به سلامتی آینده‌ی این کشور.
‫پـ ـ پدر!
‫مسموم شدن!
‫خب هرچی می‌تونم رو برمی‌دارم؛ ‫سر فرصت می‌خورم.
‫ببخشید.
‫اعلی‌حضرت!
‫سریعا درمانش کنید!
‫زودباشید!
‫اون الفه، تو اون یکی نقاشی هم بود.
‫موندم دلقکی چیزیه؟
‫اوه!
‫اینجا رو ببینین، بچه‌ها!
‫یه‌عالمه چیزمیز با خودم برگردوندم...
‫ها؟! پس کجا رفتن؟
‫شاید نقاشی نمی‌ذاره غذا رو با خودم برگردونم.
‫تا وقتی توشم باید تا جای ممکن بخورم.
‫خیلی‌خب!
‫این‌بار دیگه غذای نقاشیو مزه می‌کنم!
‫ها؟
‫ضیافت کامل خوراک سلطنتی
‫ها؟
‫یه مراسم تاج‌گذاری؟
‫پس اون شاهزاده سلطنتو به ارث برد.
‫به امید سعادت ابدی این کشور و مردمان آن.
‫عه؟ ها؟
‫خوشمزه‌ست!
‫فکر می‌کردم مزه‌ش شبیه نقاشی باشه،
‫ولی این یه ضیافت واقعیه!
‫ببخشید، می‌شه یه‌کم بیشتر بیارید؟
‫تا خرخره خوردم.
‫حرف نداشت.
‫خب، وقتشه برگردم.
‫ها؟
‫ها؟ اون...
‫تو اهل اینجا نیستی، مگه نه؟
‫وای نه!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫در حین تولد و عروسی شاهزاده اونجا بودی.
‫هدفت چیه؟
‫دنبال تاج‌وتختی؟
‫همین الان خاکسترت می‌کنم!
‫آتیش.
‫این‌بار چی شد؟ تونستی چیزی بخوری؟
‫یه میز با غذاهای خوشمزه جلوم بود.
‫تا جای ممکن خوردم و پاشدم تا برگردم،
‫بعد یه‌نفر فهمید اهل اونجا نیستم و یقه‌مو گرفت.
‫خیلی از دستم عصبانی بود.
‫معلومه عصبانی می‌شه.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫عا؟
‫چطوری بعد از خوردن اون‌همه غذا هنوز گشنمه؟
‫هـ ـ هان؟
‫بهترین غذاها رو خوردم ‫ ولی هیچ‌کدوم باهام برنگشته.
‫دیدی؟
‫گفتم که ایده احمقانه‌ایه!
‫فقط وقت‌مونو هدر دادی!
‫ولی آخه می‌گم غذاش خیلی خوشمزه بود.
‫پس اینجا آشپزخونه‌ست؟
‫توی اتاق بغلی آب هست،
‫پس به‌قدری خوبه که توش اردو بزنیم.
‫اگه توی اون نقاشی‌ها بازیگوشی نمی‌کردی،
‫تا الان می‌تونستیم به طبقه چهارم برسیم.
‫همم؟
‫میمیک/مقلد: موجودی که شکل دیگه‌ای می‌گیره.
‫اون یه میمیک نیست؟
‫طبقه چهارم...
‫اون صندوقچه قبلاً اونجا نبود.
‫دقیقاً جاییه که توجه زیادیو جلب می‌کنه.
‫زیاد مخفی، یا زیاد توی چشم نیست.
‫همون جاهایی که اون عوضی‌ها ‫دوست‌دارن برات کمین کنن.
‫خب، بچه‌ها، چطوره همینجا استراحت کنیم؟
‫باشه.
‫هوم.
‫نظرت چیه، چیل‌چاک؟
‫ها؟ حله.
‫بهتره چیزی بهشون نگم.
‫می‌دونم لایوس و سنشی دلشون می‌خواد بخورنش.
‫که این یعنی خودم باید صندوقچه رو باز کنم.
‫میمیک‌ها...
‫توی تمام عمرم، اون عوضی‌ها ‫ چیزی جز دردسر برام نداشتن.
‫خوبه.
‫قفل نداره و تله‌ای نیست!
‫باید قفل این‌یکیو باز می‌کردم، پس میمیک نیست!
‫اگه از اینجا بازش کنم، نمی‌تونه منو بگیره!
‫وایسا! یادم نبود یه تله‌ی دیگه هم هست!
‫میمیک‌های لعنتی!
‫حالت خوبه؟
‫چی؟
‫آخه خیلی ساکتی.
‫چیزی اذیتت می‌کنه؟
‫نه، چیزی نیست.
‫حتماً خسته‌ای.
‫بالأخره بچه‌ای دیگه،
‫بهتره نوبتی کشیک بدیم تا بتونه استراحت کنه.
‫گفتم که بچه نیستم!
‫پس الان چند سالته؟
‫نمی‌خوام بگم.
‫ببینشا. چرا همیشه انقدر حساسی؟
‫هیچ‌وقت نمی‌گی چند سالته یا اهل کجایی.
‫چون نمی‌خوام زندگی کاری ‫ و شخصی‌مو باهم قاتی کنم.
‫اگه همه‌ش اینطوری کنی،
‫بالأخره یه‌روز پشیمون می‌شیا.
‫باشه بابا.
‫شکمم ضعیف شده ها.
‫یه‌زمانی می‌تونستم تا دو روز بدون غذا دووم بیارم.
‫باید آبپر کنم.
‫هی، خوابالو.
‫من می‌رم یه‌ذره آب بیارم.
‫منم میام.
‫نمی‌خواد. زود برمی‌گردم.
‫خطرناکه ها.
‫همین اتاق بغلیه.
‫ها؟
‫حشره سکه‌ای.
‫شاید این اطراف لونه دارن.
‫اگه چندتا دیگه پیدا کنم، ‫می‌شه باهاشون غذا درست کرد.
‫در حد لایوس نیستم، ‫ولی منم حشره سکه‌ای دوست دارم.
‫مثل اون میمیک‌های لعنتی، تقلیدکارن،
‫ولی بانمک‌ترن.
‫هوی!
‫یه‌لحظه وایسا، اونجا میمیک قایم-
‫عالی شد.
‫یادم نبود وزنِ مشک، سنگین‌ترم کرده.
‫باید یه اهرم همین اطراف باشه.
‫انگار بهش نمی‌رسم.
‫برای کمک داد بزنم؟
‫نه، صدا ممکنه بقیه هیولاها رو جذب کنه،
‫و همه رو به‌خطر میندازه.
‫مشکلی نیست،
‫مارسیل متوجه می‌شه برنگشتم، میاد پیدام کنه.
‫آره حتماً!
‫مطمئنم الان دوباره خوابیده!
‫به خودت مسلط باش!
‫باز کردن درهای بسته...
‫تخصص خودته!
‫باید یه‌راه برای باز کردن در پیدا کنم.
‫اگه از میمیک دور بمونم، چیزیم نمی‌شه.
‫صدای دستگاهی از پشت دیوار نمی‌شنوم،
‫پس محدودیت زمانی نداره.
‫چندتا دکمه روی دیواره،
‫و مکانیزمی هست که ‫ احتمالاً نیزه از زیر زمین بیرون میاره.
‫اگه تو ترتیب اشتباه فشارشون بدم، ‫حتماً سوراخ‌سوراخ می‌شم.
‫و احتمالاً نوشته‌های این کتیبه کلید خروجمه، ولی...
‫من که زبون باستانی حالیم نمی‌شه.
‫ای بابا، اگه مارسیل اینجا بود...
‫ولی یه‌جورایی آشنا به‌نظر میاد...
‫نمی‌شه، باید فکرامو سروسامون بدم.
‫سه‌تا دکمه توی گوشه‌های اتاقه.
‫چرا سه‌تا؟
‫باید توی ترتیب مشخصی فشارشون بدم؟
‫پشتِ میمیک هم یه دکمه‌ست!
‫اون عوضی بازم می‌خواد سد راهم بشه!
‫راهنمایی توی اتاق نیست؟
‫معلومه که نیست.
‫اگه تصادفی فشارشون بدم، ‫فقط به سیخ کشیده می‌شم.
‫ولی چون کوچیکم، شاید بتونم جاخالی‌شون بدم.
‫نه، ریسکش زیاده.
‫اه، اصلاً نمی‌دونم باید چیکار کنم!
‫شاید بهتره تا صبح سرجام بمونم...
‫پس اینجا بودی؟!
‫ای وای!
‫آخ، از بیخ گوشم گذشت.
‫ول کن نیستیا!
‫وقتی یه میمیک رو برمی‌گردونی، ‫جوری که دست وپا می‌زنه بانمکه.
‫وقتی شکمش گنده باشه ‫می‌فهمی پسره یا دختر.
‫قبل مردن نمی‌خوام چرت‌وپرتای لایوس رو بشنوم!
‫تازشم، چطوری می‌خوام برش گردونم؟
‫بیخیال!
‫هرچه باداباد!
‫چه درد گرفت.
‫امیدوارم بقیه صدامو شنیده باشن و-
‫ها؟
‫کل این مدت خالی بودی؟ ‫منو مسخره خودت-
‫عا.
‫این حروف.
‫مثل هموناییه که روی کتیبه بود.
‫با این حتماً می‌تونم بفهمم-
‫هه!
‫باید بجنبم!
‫«خورشید بالا خواهد آمد...»
‫شرق!
‫«ماه از میان خواهد رفت...»
‫بعد غرب!
‫«ستارگان خواهند درخشید...»
‫شمال!
‫وای وای! بعدی جنوب!
‫«و نسیم نیک‌بختی ‫تاابد در مسیرت خواهد وزید!»
‫باز شد!
‫چیل‌چاک هنوز برنگشته!
‫ها؟!
‫چیـ... چیل‌چاک!
‫متأسفم. واقعاً متأسفم.
‫هنوز زنده‌م.
‫اینجا چی داریم؟
‫عجب چیزی هم آوردی، چیل‌چاک!
‫باریکلا!
‫قربان شما.
‫چه میمیک خوبی هم هست.
‫یه میمیک، ها؟
‫تا حالا از اینا نپختم.
‫هرچیزی می‌بینیو که نباید بخوری!
‫نمی‌خواد نگران باشی، مارسیل.
‫این کتاب می‌گه میمیک‌ها سمّی نیستن.
‫ولی بسته به غذاهاشون ممکنه سمّ توشون باشه.
‫پس بدون دستگاه گوارش‌ ‫منطقاً نباید مشکلی تو خوردشون باشه.
‫با این‌چیزایی که گفتی شک دارم مشکلی نباشه.
‫خودتو خسته نکن، مارسیل.
‫هرچی هم بگی، آخر قراره بپزنش.
‫ولی کور خوندن اگه فکر کردن ‫من اون چیزو می‌خورم!
‫اول توی ماهیتابه آب‌جوش می‌ذاریم.
‫بعد یه‌ذره نمک اضافه می‌کنیم.
‫میمیک رو توش می‌ریزیم و درشو می‌ذاریم.
‫حالا منتظر می‌مونیم.
‫همم؟
‫ها؟
‫باید به‌اندازه کافی آبپز شده باشه.
‫میمیک آبپز
‫حاضره!
‫سخته بخوای گوشتو از توش بیرون بکشی.
‫سعی‌کن با تهش بزنی.
‫نمی‌شه. فقط گوشتو دورتر کرد.
‫وایسا.
‫چیل‌چاک؟ می‌شه اون چیزاتو قرض بگیرم؟
‫چیزا؟
‫همون ماسماسک‌هایی که استفاده می‌کنی.
‫همون ابزارهای قفل‌بازکنی.
‫ابزارهای قفل بازکنی
‫قفل بازکنی
‫دیوونه شدین؟!
‫نگران نباش، یه‌ذره بجوشونیم استریل می‌شن.
‫من مشکلم اونش نیست!
‫نه، نکن!
‫به همین راحتی.
‫راحت بیرون کشیدن
‫بیا.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫آره، این واقعاً چیز خوشمزه‌ایه ها.
‫شرط می‌بندم گوشتِ پشت و پاها باهم ‫طعم خوبی می‌ده.
‫اونقدرا هم خوب نبود.
‫شنیدم غده گوارشی خرچنگ‌های صدف‌دار مزه بدی می‌ده.
‫ولی چرا درباره میمیک بهمون نگفتی؟
‫از میمیک‌ها خاطرات خوبی ندارم.
‫تا حد امکان می‌خوام کلاً باهاشون کاری نداشته باشم.
‫به‌هرحال، تصمیماتم خیلی اشتباه بود.
‫با فکر اینکه می‌خواد ‫حشره گنجی رو بخوره وحشت کردم.
‫ولی میمیک‌ها حشرات گنجیو نمی‌خورن.
‫چی؟
‫اتفاقاً برعکسه، حشرات گنجی ‫ از میمیک‌ها تغذیه می‌کنن.
‫وقتی یه میمیک پیدا کنن،
‫از درز وارد می‌شن و تخم‌گذاری می‌کنن.
‫و لاروهایی که داخل صندوقچه ‫ درحالی که میمیک رو می‌خورن، بزرگ می‌شن.
‫وقتی حشراتی بالغ شدن،
‫معمولاً توسط انسان‌ها به‌جای گنج اشتباه گرفته می‌شن.
‫و برای زندگی‌ای جدید شروع به پرواز می‌کنن.
‫شوخیت گرفته؟
‫تو هم می‌شه بس کنی؟
‫وقتی سنتو بهم نمی‌گی، حقته.
‫یاد نگرفتی وقتی از دوستات چیزی مخفی کنی ‫ همچین بلایی سرت میاد؟
‫زود باش دیگه، بگو چند سالته!
‫ا...
‫ا...؟
‫امسال 29 سالم می‌شه.
‫دکی. جدی بچه‌ای که؛ چه حوصله‌سربر.
‫فکر نمی‌کردم انقدر جوون باشی.
‫خـ ـ خب پس شما بگین چندسالتونه!
‫برای همین از نژادهای با عمر طولانی متنفرم!
‫چیه؟
‫امم... چیل‌چاک-سان...
‫بس کن!
‫غذای امروز هم یه هیولا بود،
‫ولی فردا، ممکنه خودت غذا باشی.
‫غذای دانجن.
‫اوه، غذای دانجن.