‫این...
‫یه‌لحظه صبر کنین!
‫این یه عکس قدیمی از مهمان‌سرای آستروـه، درسته؟
مهمان‌سرای آسونارو
‫روی تابلو هنوز «آسونارو»‌ نوشته.
‫آره.
‫انگار یه‌چیزی فرق داره.
‫با مهمان‌سرای آستروی فعلی یه مقایسه بکن.
‫حیاط الان کوچیک‌تر شده؟!
‫عقب‌نشینی؟
‫پس کل این منطقه قبلاً جزء مهمان‌سرای آسترو بوده!
‫ببینید!
آسترو نوت
‫هوم... وقتی من اینجا اسباب‌کشی کردم، ‫ساختمون عقب‌نشینی کرده بود.
‫که اینطور؟
‫ولی حس می‌کنم یه‌جایی دیدمش.
‫کجا؟
‫کجا بود...؟
مهمان‌سرای آسترو
‫اگه این چیزه توی عکس واقعاً کلید باشه، پس خیلی بزرگه.
‫اگه توی حیاط بود، مطمئناً‌ می‌دیدیمش.
‫کلید رو پیدا کردین؟
‫چیزی شبیه به این دیدین؟
‫هوم، نه والا.
‫اون تابلو دیگه چیه؟
از بامبو برحذر باشید
‫خودم درستش کردم.
‫«از بامبو برحذر باشید»؟
‫از بامبو برحذر باشید ‫ ‫یه ساقه‌ی بامبوی تیز ممکنه ‫یهو از یه‌جایی بیرون بزنه.
‫اون جاسوس گوشوجین ممکنه بازم حمله کنه.
‫نمی‌خوایم پست‌چی‌ها و امثالهم آسیب ببینن، ‫پس به یه تابلوی هشدار نیاز داریم.
‫زده به سرت؟
‫با نصب تابلو که مشکلی حل نمی‌شه.
‫بهتر از هیچی‌ـه.
‫نه‌خیر، نیست! مردم فکر می‌کنن ‫ساکنان اینجا یه‌مشت احمقن.
‫هوم!
از بامبو برحذر باشید
‫می‌ذارمش اینجا.
از بامبو برحذر باشید
‫نائوسوکه، از پایینش بگیر.
‫نچ. ما داریم دنبال کلید می‌گردیم.
‫هی، اون صندوق پست...
‫هان؟
‫چی؟
‫هــــــــه؟!
‫این... همون کلیده؟
‫باید خودش باشه!
‫بامبوـه!
‫میاساکا-سان!
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫این...
‫کلیده!
‫بالأخره پیداش کردیم!
‫جانمی جان!
‫هان؟
‫این یعنی...
‫از پسش براومدی، میرا!
‫آره!
‫تبریک می‌گم!
‫من مدت زیادی اینجا نبودم،
صبحانه پایه‌واساس زندگی است
‫ولی بابت همه‌چی ازتون ممنونم.
‫می‌خوای بری؟
‫متأسفم. ولی، باید برگردم به زادگاهم.
‫ولی آخه خیلی یهویی شد!
‫همه منتظر میران که برگرده.
‫هان؟ شما هم می‌رین، شوین-سان؟
‫من از همون اولش برای برگردوندن میرا به خونه‌اش اومدم اینجا.
‫این «همه‌»ای که می‌گین، کیا هستن؟
‫میرا میبوـــ
‫باید کار خانوادگی‌ام رو بگیرم دستم!
‫همه منتظرن برگردم خونه و این‌کارو بکنم!
‫کار خانوادگی؟ منظورت کسب‌وکاری چیزی‌ـه؟
‫آره، یه‌چیزی تو این مایه‌ها.
‫نه! نرو!
‫تا ابد همین‌جا بمون، خانم صاحب‌خونه!
‫واقعاً متأسفم، رن-کون.
‫کِی اثاث‌کشی می‌کنی؟
‫ظرف یه هفته.
‫واقعاً خیلی یهویی شد.
‫حتماً هماهنگی‌های لازم رو انجام می‌دم که ‫شما بتونید به زندگی در اینجا ادامه بدین،
‫پس خیال‌تون راحت باشه.
‫همین‌طوری خوبه.
‫می‌تونستیم توی اتاقم نگه‌ش داریم.
‫امن نبود.
‫خدا می‌دونه گوشوجین‌ها کِی دوباره حمله می‌کنن.
‫پس باید همین‌الان برگردیم به سیاره‌ی میبوسه.
‫دیگه کلید هم پیدا کردیم.
‫برای این‌هفته با یکی هماهنگ کردم که بیاد ناودان رو تعمیر کنه.
‫و باید تمام چاله‌هایی رو که توی حیاط کندیم، پر کنیم.
‫حتماً همین‌طوره که می‌گی.
‫یکم باهاش راه بیا.
‫این‌هفته آخرین‌باریه که میرا می‌تونه هرکاری دلش خواست انجام بده.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونیم به اون روزها برگردیم.
‫کورسوی امیدم...
‫آلوـه.
‫آلو؟
‫خیلی‌هاشون رسیدن.
‫فهمیدم! چطوره اومشو درست کنیم؟
‫این‌طوری؟
‫اوه، قشنگ شده.
‫کی می‌تونیم بخوریمش؟
‫تا اوایل زمستون پیش‌رو آماده می‌شه،
‫ولی هرچقدر بیشتر بمونه، جاافتاده‌تر و خوش‌مزه‌تر می‌شه.
‫مثل اومشوی توی انباری؟
‫آره.
‫یعنی مادرم و تاسوکه-سان هم درست مثل ما اومشو درست می‌کردن.
‫وای، چقدر قشنگه.
‫حالا فقط باید بذاریمش یه‌جایی که ‫درمعرض نور خورشید نباشه و تمام.
‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫چیکار می‌کنین؟
‫هـــه؟
‫می‌خواین با خودتون ببرینش به سیاره‌ی میبوسه؟
‫اوه.
‫شاید بردم.
‫پس، بسته‌بندی‌اش می‌کنم تا نشکنه.
‫دست‌تون درد نکنه.
‫گمونم این‌ دوروبرا یه نایلون حباب‌دار دیدم.
‫راستی...
‫نمی‌خواستین درمورد موضوعی باهام حرف بزنین؟
‫آه، خب...
‫می‌خواین بریم به آکواریوم؟
‫خب، قبل‌ کنسرت ترورون باهم برنامه چیدیم، ‫ولی آخرش فرصت نشد بریم.
‫فکر خوبیه. بریم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫خیلی‌خب! کِی می‌خواین بریم؟
‫آخرین‌ روز.
‫هان؟
‫بیاین آخرین روزی که اینجام، بریم.
‫از تعمیرگاه یامادا اومدم!
‫آه، اومدن ناودان رو تعمیر کنن.
‫لطفاً اونجا رو یه چک بکنید.
‫چشم.
‫میاساکا-سان.
‫وای، زهره ترک شدم!
‫یه‌دقیقه وقت داری؟
‫چی؟
‫هان؟ برای چی جمع شدین؟
‫قصد داریم یه مهمونی خداحافظی غافلگیری برگزار کنیم،
‫برای میرا-سان و شوین-سان از اتاق 8، ‫اگرچه مدت زیادی اینجا نبود.
‫به‌هرحال، میرا-سان زحمت زیادی برامون کشیدن.
‫البته، اولش وقتی تازه اومده بود اینجا و ‫صبحونه درست کرده بود، کم مونده بود بکشمش.
‫بعد اینکه تاسوکه-سان از دنیا رفت، به‌راحتی ‫می‌تونستن ما رو از اینجا بندازن بیرون.
‫به‌خاطر اینکه میرا-سان اینجا رو خرید و ‫سرایدارمون شد، تونستیم به زندگی در اینجا ادامه بدیم.
‫رن-کون پیشنهاد مهمونی خداحافظی رو داد.
‫خیلی ناراحتم که می‌خواد بره،
‫ولی می‌خوام موقع رفتن لبخند رو لبش باشه.
‫چقدر بزرگ و خوش‌قلب شدی، پسرم!
‫بابایی بهت افتخار می‌کنه!
‫بس کن! خیلی رومخی!
‫خلاصه که آره. دوست داریم تو هم توی این مهمونی شرکت کنی، میاساکا-کون.
‫البته که شرکت می‌کنم.
‫عالیه. ایده‌ای داری؟
‫گمونم، خودت آشپزی می‌کنی.
‫بسپاریدش به من.
‫چطوره یه هدیه هم بخریم؟
‫فکر خوبیه.
‫بیاین همه‌مون هزارتا درنای کاغذی بهش بدیم!
‫رن، اگه یه‌وقت کسی ازت خواست برای یه‌نفر درنای کاغذی درست کنی،
‫درخواستشو رد کن و بگو این آخرین آرزوی پدرم قبل از مرگش بود.
‫توی لیست هدیه‌هایی که هیچ‌کس دلش ‫نمی‌خواد بگیره، درنای کاغذی در رتبه‌ی اوله.
‫پس، تو ایده‌ی بهتری داری؟
‫چیزی که ما همه‌مون کم داریم، پوله.
‫شاید بهتر باشه براش گل بچینیم.
‫فهمیدم! می‌تونیم همه‌مون آواز بخونیم و برقصیم!
‫فلش ماب؟ اصلاً کسی هست از این چیزها خوشش بیاد؟
‫اگه من رو با همچین‌چیزی غافلگیر می‌کردن، ‫کسی رو که براش برنامه ریخته فحش می‌دادم.
‫من می‌دوئیدم به یه‌جایی که کسی دستش بهم نرسه.
‫شماها بزرگ‌سالین! ‫انقدر به ایده‌های یه بچه اه و اوه نکنین!
‫خودتونم همین‌کارو کردین.
‫ولی وقتی تولد معلم‌مون بود،
‫همه‌مون آواز موردعلاقه‌ش رو خوندیم و ‫رقصیدیم، و به‌نظر می‌اومد خیلی بابتش خوش‌حاله.
‫آه، چقدر بچه‌ی خوبی هستی!
‫بس کن!
‫میرا-سان عاشق ترورون ـه،
‫پس بیاین همه‌مون براش یه آهنگ ترورون ‫به‌عنوان هدیه اجرا کنیم. به‌نظرم جواب می‌ده.
‫واقعاً؟
‫هم اینکه داخل ساختمون می‌شه انجامش داد.
‫و هم اینکه میرا-سان دختر نازیه، ‫پس شاید واقعاً ازش خوشش بیاد.
‫و همچنین خرج برنمی‌داره.
‫آره. خب پس، بیاین تمرین کنیم.
‫نظرت چیه، آئویی-چان؟
‫آره.
‫ایول!
‫خیلی‌خب. بیاین یه مهمونی خداحافظی ‫برای آخرین شبی که اینجاست، تدارک ببینیم.
‫من موقع صبحانه غذاها رو آماده می‌کنم،
‫اون‌روز من و میرا-سان به آکواریوم می‌ریم،
‫پس اگه می‌شه وقتی ما نیستیم، ‫شما زحمت تزئینات رو بکشید...
‫هان؟
‫آکواریوم، ها؟
‫اوهو؟
‫منم میام!
‫بیخیال، رن. مزاحم قرارشون نشو.
‫آه، خب...
‫خبری نیست.
‫آئویی-چان.
‫چیزه، خب...
‫اگه از اینجور چیزها خوشت نمیاد، ‫مجبور نیستی انجامش بدی.
‫اشکالی نداره.
‫منظورت از «اینجور چیزها» چیه؟
‫هان؟ چی داری می‌گی؟
‫چه فکری توی سرته؟
‫الان داشتین با کسی حرف می‌زدین؟
‫هان؟ نه، با کسی حرف نمی‌زدم.
‫ولی...
‫موضوع چیه؟
‫هیچی.
شیموتاکایدو
مهمان‌سرای آسترو
‫میرا-سان، چیزی میل دارین؟
‫مرغ سوخاری. ماهی پورگی پلو. ‫آبگوشت روسی. سوشی فشرده.
‫لازانیا. پائیا. فوندوی پنیر. شیائو‌لانگ‌بائو. سوپ دامپلینگ.
‫سوپ دامپلینگ؟
‫خیلی غذاها هست که تاحالا امتحان نکردم.
‫ای‌کاش می‌تونستم.
‫دارای وای‌فای ‫شامل صبحانه ‫دارای چندین اتاق ‫ ‫-مدیریت
‫از بامبو برحذر باشید ‫ ‫یه ساقه‌ی بامبوی تیز ممکنه ‫یهو از یه‌جایی بیرون بزنه. ‫لطفاً جلوی پاتونو نگاه کنین.
‫برگشتم!
‫هی، رن. می‌خوای تمرین رقص کنی؟
‫آره، همین‌که تکالیفم رو تموم کردم میام.
‫توی اتاقم منتظرتم.
‫ای وای، کتاب هاروتون-کون رو آوردم.
ژاپنی
سانگن هاروتو
‫ای وای بر من!
‫سلام! رن-کون خونه‌ست...
‫بیا!
‫حالا نوبت نامه‌ی طرفدار بعدی‌ـه.
‫این ازطرف «هاچی-سان از اتاق 8»ـه.
‫«اونیگیری-چان، تو‌ آدم فوق‌العاده‌ای هستی.
‫بیشتر از اینا به خودت ایمان داشته باش و ‫توی زندگی مایه‌ی خوشحالی خودت رو پیدا کن.
‫این آهنگ رو که اونیگیری-چان خیلی دوست داره، درخواست می‌کنم.»
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونیم به اون روزها...
‫خوش‌مزه‌ست.
‫واقعاً؟!
‫ماهی خال‌مخالی میسو یکم طعمش تنده،
‫ولی گوشت نرمه و سوپ میسو و برنج خوش‌مزه‌ان.
‫ایتاداکیماس.
‫راستش، اصلاً انتظار نداشتم انقدر پیشرفت کنی.
‫باورم نمی‌شه همون آدمی هستی که ‫تا همین چند وقت پیش نمی‌تونستی حتی یه برنج بپزی.
‫پسر، خیلی داغون بودی.
‫ماتسوبارا-سان حق داشت بخواد بکشتت...
‫آه، ولی ببینین دست‌پخت‌تون الان چقدر خوب شده! ‫واقعاً تأثیرگذاره!
‫اشتباه متوجه شدین.
‫الان حتی اگه به سیاره‌ی میبوسه برگردم هم طوریم نمی‌شه.
‫خوش‌مزه‌ست.
‫ممنونم، میاساکا-سان.
‫ولی می‌خوام فردا آخرین صبحانه‌ام رو شما درست کنین.
‫براش لحظه‌شماری می‌کنم.
‫صبح‌تون بخیر.
‫شوکیچی-سان، امروز من صبحانه رو درست کردم.
‫چی؟
‫داروهای گوارشی‌ام رو بیارین!
‫عه، چقدر بدجنسین!
‫وقتی سوار قطار برگشت شدیم، بهتون پیام می‌دم.
‫می‌تونین گوشت رو از فریزر بردارین،
‫و اجاق رو روی 200 درجه سانتی‌گراد بذارین تا وقتی من میام گرم شده باشه.
‫الساعه.
‫وقتی به ایستگاه رسیدیم هم بهتون پیام می‌دم، ‫تا پلوپز رو اون‌موقع روشن کنین.
‫حله. مایکروفر رو روشن کنم دیگه؟
‫پلوپز رو!
‫از پسش برمیاین؟ نگرانم.
‫تو خودت از پسش برمیای؟ نگرانتم.
‫منظورتون چیه؟
‫امروز قرار داری، درسته؟
‫نکنه می‌خوای با این سروضع پاشی بری.
‫به‌نظرت بهتر نیست یکم تیپ بزنی؟
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫وسایل‌هامو جمع می‌کنم.
‫توی کره‌ی زمین، مردم موقع اثاث‌کشی وسایل‌هاشونو توی جعبه‌های کارتنی میذارن.
‫تاحالا ندیده بودم اینطوری لباس بپوشی.
‫چی؟ واقعاً؟
‫این پیش‌بند که همیشه تنمه.
‫منظورم لباسیه که زیرش پوشیدی.
‫آه، این رو می‌گی؟
‫خوشت میاد؟ این رو به‌عنوان سوغاتی از زمین خریدم تا ببرمش به خونه.
‫شوین، تو هم این رو با خودت می‌بری؟
‫فکر نکنم.
‫چیزی توی کره‌زمین باقی نمونده که با خودم به خونه ببرمش.
‫هان؟ این...
‫این چرا پیش توـه، شوین؟
‫میرا رو با خودم می‌برم. از شر مهمان‌سرای آسترو خلاص شو.
‫مفهوم شد.
‫هی، می‌دونی میرا کجاست؟
‫قرار بود اینجا همو ببینیم.
‫توی اتاقشه؟
‫جهت اطلاع، اگه نوک انگشتت به میرا بخوره، تقاصش رو پس می‌دی.
‫شاید بهتر باشه چتر برداریم.
‫آه، کمک می‌خوای؟
‫دستتو بکش!
‫شرمنده. این برای من چیز خیلی مهمیه.
‫گرچه مدت زیادی نیست، ولی از آشنایی باهات خوش‌حال شدم.
‫الان دارین می‌رین؟
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫آه، خب...
‫راستش قرار بود امشب یه مهمونی خداحافظی بگیریم.
‫حیف شد.
‫ازطرفم از بقیه عذرخواهی کن.
‫اون میرا-سان...
‫هی!
‫میرا-سان!
‫از بامبو برحذر باشید ‫ ‫یه ساقه‌ی بامبوی تیز ممکنه ‫یهو از یه‌جایی بیرون بزنه. ‫لطفاً جلوی پاتونو نگاه کنین.
‫میرا-سان!
‫میرا، بیا باهم بریم خونه.
‫میرا!
‫عوضی! حد خودت رو بدون، انسان بی‌مصرف!
‫تقاصشو پس می‌دی!
‫آخ آخ آخ!
‫بگیر که اومد!
‫پس تمام این‌مدت داشتی نقش بازی می‌کردی؟
‫قصد داری چه بلایی سر میرا-سان بیاری؟
‫واقعاً می‌تونی...
‫از میرا-سان محافظت کنی؟!
‫از بامبو برحذر باشید ‫ ‫یه ساقه‌ی بامبوی تیز ممکنه ‫یهو از یه‌جایی بیرون بزنه. ‫لطفاً جلوی پاتونو نگاه کنین.
‫میرا-سان!
‫قسم می‌خورم ازتون محافظت کنم. پس لطفاً!
‫برنگردید به سیاره‌ی میبوسه!
‫دوست‌تون دارم، میرا-سان!
‫منم دوست‌تون دارم، میاساکا-سان!
‫عـ ـ عالیجناب!
‫چی شده؟
‫هان؟
‫چه خبر...
‫...شده؟
‫داره به عشق‌مون واکنش نشون می‌ده؟
‫هـــه؟
‫سوراخ کلید؟!
‫داره می‌گه کلید رو واردش کنیم؟!
‫ولی چطوری بریم اون بالا؟
‫نردبون!
‫وایسا. یه‌جای کار می‌لنگه.
‫چی؟
‫این صدای هشدار...
‫فهمیدم! چطور تا الان متوجه نشدم؟!
‫خیلی‌خب.
‫خب، همراهم بیاین، میرا-سان.
‫باشه.
‫کلید رو واردش کنین.
‫باشه!
‫بزن بریم! این اولین وظیفه‌ی ما به‌عنوان یه زوجه!
‫برو!
‫تونستیم.
‫چه مصیبتیه؟
‫حالت خوبه، آئویی-چان؟
‫هاچی-سان؟
‫ما کجائیم؟
‫میرا-سان؟
‫این قطعاً سفینه‌ای از سیاره‌ی میبوسه‌ست.
‫ولی اینجا چیکار می‌کنه؟
‫میرا.
‫خبر بدی دارم. نیروهای گوشوسه دارن به زمین نزدیک می‌شن.
‫چی؟ تو از کجا فهمیدی؟
‫سیستم داره به‌خاطر حمله‌ی دشمن بهمون هشدار می‌ده.
‫سیستم؟ کدوم سیستم؟
‫نائوسوکه؟
‫سگه داره حرف می‌زنه!
‫مهمان‌سرای آسترو...
‫این ساختمون همون سفینه‌ایه که ‫ملکه آدارا ازش برای سفر به کره‌زمین استفاده کرد.
‫چی؟!
‫به بهترین نحو مستتر شده بود، برای همین تاحالا متوجه نشده بودم.
‫پس، این نگهبان سلطنتی‌ـه؟!
‫هان، چی؟ هیچی از حرفات متوجه نمی‌شم!
‫هان؟ هیچ معلوم هست اینجا چه خبره؟!
‫گوشوجین‌ها...
‫من امپراتور سیاره‌ی گوشوسه، لا است ویتم.
‫نیروهای من کره‌ی زمین رو محاصره کردن.
‫بالأخره، به هدفم رسیدم!
‫چه هدفی؟!
‫مهمان‌سرای آسترو تمام این‌مدت سفینه‌ای بود که آدارا از خودش به جا گذاشت!
‫به یه ربات عظیم‌الجثه تبدیل می‌شه و به فضا پرواز می‌کنه!
‫قصد امپراتور گوشوسه از حمله‌کردن به کره‌ی زمین چیه؟
‫بجنگ، آستروبات! از صلح‌وآرامش زمین محافظت کن!