‫مترجم: Wondersul | JuanDono ‫کاری از تیم ترجمه اختصاصی انیمه لیست ‫AnimDL.ir | @AnimeList-ir
‫هی، داشتم در میزدم‌هاا.
ها. چی شده؟ وقت غذاست؟
‫آره، وقت شام‌‍ه.
‫یالا بجنب.
‫باشه.
به‌هرحال، چرا داری به دیوونه بودن برمی‌گردی؟
ها؟
‫دارم ازت می‌پرسم...
چرا به خود قبلی‌ت برگشتی؟
‫خب... چه بدونم.
‫ای بابا! اونم وقتی که خیلی بهتر شده بودی!
‫اه-
‫وقتی اون سنپای های باحال رو آوردی خونه و اونا رو دوست خودت خطاب کردی،
‫اونجوری بودم که «نه بابا، این داداش من نیست».
ولی بازی کردن با همچین قیافه بی‌حوصله‌ای رو صورتت؟
‫اون اصلا تو نیستی.
‫و...
‫چند وقتی میشه گوشی‌ت رو برنداشتی.
نادیده گرفتن پیام‌های یه دختر واسه دو روز کامل
‫یکم پرروئی‌‍ه، حتی واسه تو.
ها؟
‫اه!
تو فکر اینم جدیدترین کتاب اندی، سگ مهربان تنها می‌ایستد، رو 21م تو اومیا بخرم. می‌خوای بیای؟
‫کیکوچی-سان!
‫معذرت! یه مدتی سر گوشی‌م نیومدم! 21م؟ باشه بریم!
چیه؟
خب، ‫حتما قراره یه کارایی بکنی. موفق باشی.
‫ابزار دختر‌ها قابلیت های ویژه‌ای داره
‫مطمئنا اینکه اینجوری از یه پسر بخوای باهات بیاد بیرون برای کیکوچی-سان آسون نبوده.
‫اونوقت من پیام‌های اونو دو روز بی‌جواب گذاشتم.
اونم بعد از اینکه با هینامی جر و بحث کردم، با گفتن اینکه
‫دیدن روابط انسانی تو چارچوب هدف و ماموریت کار عجیبیه.
‫مهم نیست چجوری بهش نگاه کنی، از خودخواه بودن هم اونور تره.
‫من فقط نمی‌خوام فرار کنم.
‫نه وقتی کیکوچی-سان داره تلاش می‌کنه تا با من ارتباط برقرار کنه-
‫بدون توجه به اینکه این قضایا چجوری شروع شد.
‫سلام.
خ‍-خب،‌ پس... بریم؟
‫باشه!
‫تکیه کردن به موضوعاتی که حفظ کردم و دنبال موقعیت گشتن ‫واسه تجربه پیدا کردن رو تموم کردم.
‫هیچ‌کدوم از لباس‌هایی که هینامی واسم خریده بود رو نپوشیدم.
‫برای کسی که الان هستم،
‫نذاشتن اون نقاب ها، نهایت صداقتی بود که می‌تونستم به کار ببرم.
‫مکالمه‌مون ناشیانه و منقطع بود.
‫ولی انگار داشتم با یه نفر فقط با احساسات واقعی‌م ارتباط برقرار می‌کردم،
‫و فهمیدم شاید همیشه می‌کردم-حداقل تا اخیرا.
‫و کیکوچی-سان‌، کسی که میگه اینجوری حرف زدن باهام راحت‌تره.
‫این قلب سرد منو گرم کرد.
کتاب‌فروشی اوسیدو
‫من بوی کتاب‌فروشی‌ها رو دوست دارم.
‫اه، فکر کنم بفهمم چی میگی.
‫اه!
‫اگر من اول ‫تو را ملاقات ‫کرده بودم.
‫این واقعا فوق‌العاده بود!
تو اینجوری کتابا رو هم می‌خونی؟
‫خب... آره، می‌خونم.
‫ب‍-ببخشید. فقط یکم غیرمنتظره بود، همین.
‫م‍-من، خب... راستش می‌خوام... همچین چیزی بنویسم.
و-واقعا؟
‫بفرمائید! آخرین کاری های مایکل اندی!
‫«سگ مهربان تنها می‌ایستد.»
‫رویام به حقیقت پیوست!
کیکوچی-سان بیشتر از هر کس دیگه‌ای که می‌شناسم، با تمایلات واقعی‌ش صداقانه روبرو میشه.
‫با خودم گفتم تلاش کردن برای اتمام ماموریت ها و بهتر کردن خودم ‫مثل یه بازیکن از طرف دیگه صفحه، چیزی نیست که واقعا می‌خوام انجام بدم.
‫واسه همین گفتم امروز رو خود واقعی و بدون آلایش خودم باشم.
‫اصلا به فکر لباسم نبودم و واکس مو رو هم بیخیال شدم.
‫حس کردم اونا مهارت های تقلبی هستن که من واقعی رو می‌پوشونن.
و نتیجه‌ش چی شد؟
بدون پوشش اون مهارت ها، حرکات و حالت من
‫ضعیف، توخالی و خام بودن.
‫حالم از خودم بهم می‌خوره.
من دقیقا می‌خواستم به چی تبدیل بشم؟
‫خودم رو به عنوان یه آدم عادی دیدن رو به یاد دارم:
اون حس قوی موفقیت برای این کاراکتر توموزاکی فومیا
‫که داره تو دنیای واقعی زندگی می‌کنه.
‫به زبون دیگه،
وقتی که داشتم به هینامی می‌گفتم اینکه براساس چیزی که واقعا می‌خوایم رفتار نکنیم، بیهوده‌ست
وقتی ماموریت هایی که بهم می‌داد رو انجام می‌دادم
‫از ته قلبم خوشحال بودم.
‫من از منظر یه بازیکن سخت تلاش کردم تا اهدافم رو عملی کنم،
‫و به دنبال رشد و ارتقا بودم--
پس اون منو به چی تبدیل کرد؟
واقعا تمایلات واقعی‌م باید رفتار منو هدایت کنن؟
‫کیکوچی-سان، میگم...
بله؟
‫متاسفم. بازم کلاً گیج شدم.
‫اگه یادت باشه، بعد از دیدن فیلم،
تو گفتی حرف زدن باهام راحت و سخته؟
‫احتمالا دلیلش همینه.
‫حقیقتش، یه نفر داشت بهم... درس می‌داد.
‫چجوری حرف بزنم-همچین چیزایی.
‫حرف زدن خودم رو ضبط می‌کردم و بعدا بهش گوش می‌کردم...
‫همه‌جور کاری.
‫«یه نفر؟»
‫و به عنوان بخشی از اون-
‫مثلا، نمی‌تونی یه مکالمه رو بدون موضوع شروع کنی.
‫واسه همین از فلش‌کارت ها استفاده کردم تا موضوع های مختلفی رو حفط کنم.
‫قبل از اینکه بریم سینما هم همینطور.
‫ولی موقع نمایش آتیش‌بازی و حالا هم امروز...
‫من فقط داشتم چیزی که تو ذهنم بوده رو می‌گفتم.
‫و تو گفتی اینجوری حرف زدن باهام راحت‌تره.
‫پس قضیه از این قرار بود.
‫من حس خوبی نسبت به اینکه نقاب بذارم و تو مکالمه تقلب کنم ندارم.
ولی استفاده از اون موضوعات حفظ شده برای صحبت با مردم
‫یه حس موفقیت بهم داد.
باید به تلاش برای بهتر کردن مهارت‌هام ادامه بدم؟
یا فقط باید خودم باشم؟
من واقعا کدوم‌شون رو می‌خوام؟
‫ب‍-ببخشید. میدونم عجیب‌غریبه.
اینکه فکر می‌کنم حرف زدن باهات راحته
‫بخاطر اینه که می‌تونم چیزایی که میگی رو تصور کنم.
تصور؟
‫بیشتر وقتا، انگار هرچیزی که به ذهنت میاد رو میگی.
‫و بعدش این تصویر به ذهن من راه پیدا می‌کنه.
‫دقیقا مثل وقتی که دارم رمان می‌خونم.
مثل یه رمان؟
حس می‌کنم تمام احساسات و حالاتی که در لحظه تجربه می‌کنی
‫رو مستقیم و صادقانه، همونطور که هست به ذهن من می‌فرستی.
‫اینه که باعث میشه حرف زدن باهات راحت باشه.
‫ممنون.
‫ولی بعضی وقتا تصویر کامل واضح نیست.
‫اون باید زمانی باشه که داری از موضوعات حفظ‌شده فلش‌کارت‌ت استفاده می‌کنی.
‫درسته. پس تقلب کردن با اون مهارت های میان‌بر...
‫ولی میدونی...
تصویری که موقع حرف زدن با تو برام تداعی می‌شد
‫اولش کاملا تک‌رنگ(سیاه و سفید) بود.
ها؟
‫دنیای تنها و یکم ناراحتی بود،
‫که شبیه دنیایی بود که من می‌بینم.
‫با خودم گفتم «ممکنه توموزاکی-کون مثل من باشه؟»
‫با خودم گفتم «ممکنه توموزاکی-کون مثل من باشه؟
‫ممکنه جفت‌مون داریم یه دنیای بی‌رنگ رو می‌بینیم؟»
‫شاید.
بعضی وقتا، دنیایی که موقع خوندن یه کتاب می‌بینم
‫خیلی خیلی قشنگ‌تر از دنیای واقعی بنطر میاد.
‫و هر وقت این اتفاق میوفته،
با خودم میگم «واقعا نویسنده دنیا رو اینجور رنگارنگ می‌بینه؟
‫خوش به حالشون. حسودی‌م میشه.»
‫ولی حالا که چندبار همو دیدیم و حرف زدیم،
‫تصویری که تو برام تداعی می‌کنی...
‫دارن رنگی و رنگی‌تر میشن.
‫برای من واقعا غیرمنتظره بود.
‫حتی از وقتی کوچیک بودم، همیشه حس می‌کردم همه چیز رو سیاه‌سفید می‌بینم.
‫فکر کردم همیشه اونجوری می‌مونه.
‫ولی توموزاکی-کون، تو همچین زمان کوتاهی،
‫تو کاملا رنگ دنیای که می‌بینی رو عوض کردی.
واسه همین فکر می‌کنم این واقعا فوق‌العاده‌ست که داری سخت تلاش می‌کنی تا خودت رو تغییر بدی.
‫و اگه کسی تو دنیات هست، یه جادوگر به بهش رنگ داده...
‫پس باید حسابی قدرش رو بدونی.
‫ممنون، کیکوچی-سان.
فقط نشونه‌ای از قدردانی‌م بخاطر اینکه نشونم دادی
که ‫هنوزم می‌تونم جوری که دنیا رو می‌بینم رو عوض کنم.
‫می‌خوام یه بار دیگه صحبت کنیم. ‫میتونیم زود همو ببینیم؟
راجب چی صحبت کنیم؟
‫فکرم خیلی درگیر بوده. می‌خوام دوباره حرف بزنیم.
‫چیزی نیست که بخوام راجبش حرف بزنم.
‫‫می‌خواستی کیف‌ت رو پس بگیری. ‫مدرسه آوردنش هم دردسره فقط ‫یه چیز دیگه واسه حمالی کردنه ‫بیا تو تعطیلات بهت برش گردونم.
‫پس مال خودت، نگهش دار.
‫ولی اگه اصرار داری، فردا 6 بعدازظهر تو ایستگاه اومیا دم لوبیای سحرآمیز همو می‌بینیم
‫ایول!
‫اینجا یکم ضایع‌ست. بیا بریم یه جای دیگه.
‫سلام! NO NAME هستم!
‫خب گوش کن...
یه بهونه جدید پیدا کردی؟
‫من عاشق بازی‌هام.
الان داری اینو بهم میگی؟
‫من از اتک‌فم خوشم میاد-همینطور بازی های تیراندازی و RPG.
‫من حتی از بازی انتخابات شورای دانش آموزی‌ای که باهات بازی کردم، لذت بردم.
‫ولی تو اتک‌فم، من همیشه بازیکن‌م.
من با دسته تو دنیای بیرون وایسادم
‫و کاراکتر رو تو صفحه تکون میدم.
‫خب، معلومه دیگه.
‫ولی بازم روحم رو جاری بازی کردم، تا بتونم با کاراکترم یکی بشم.
‫که باعث شد دنیای بازی بیشتر رنگی بشه.
یه دلیلی هست که بازی‌ها منو جذب کردن
‫نه انیمه، نه رمان، نه مانگا.
‫و اون اینه که...
‫تو بازی، من می‌تونم کاراکترها رو هرجور که می‌خوام درست کنم.
‫مجبور نیستم ضعف‌هام، رقت‌انگیزبودنم، یا ازخودبیزاری رو تجربه کنم.
‫این چیزی‌‍ه که دنیای بازی رو خیلی جذاب کرده.
‫واسه همینه که فکر می‌کردم زندگی واقعی یه بازی آشغاله.
‫منظورم اینه که، من اصلا نمیتونستم کاری که ‫میخواستم رو توی دنیای واقعی انجام بدم
‫با کاراکتر فومیا توموزاکی.
‫اینطوری نیست که از این غرغر کردن منظوری داشته باشم.
‫من این حالت افسرده و گرفته رو ‫روی صورتم نمیخواستم.
‫ولی هیچ کاری نمیتونستم باهاش بکنم.
‫من تنها کسی بودم که همش کنار گذاشته میشدم.
‫هر روز خاکستری بود.
‫ولی راه‌هایی وجود داشت که ‫میتونست به دنیای اطرافم رنگ بده.
‫راه‌هایی برای کنترل این بازی «زندگی» ‫ و درخشیدن اون.
‫و تو اونا رو به من نشون دادی.
‫منم می‌خواستم که یه کاراکتر ‫توی این بازی زندگی باشم.
‫با تشکر از تو، من الان دیگه این بازی رو دوست دارم.
‫این... این چیزیه که من واقعا میخوام.
‫چیزی وجود نداره که تو واقعا بخوای.
‫تو فقط شیفته یه چیز ایده‌آل هستی، ‫ توی احساسات غرق شدی.
‫یه مشکل شخصی زودگذر.
‫اگه بگی که این یه چیزی بیشتر از یه مشکل شخصیه،
‫هیچ معنی‌ای نمیده اگه نتونی ثابتش کنی.
‫حدس میزدم که اینو بگی.
‫درسته: اگه نتونم ثابتش کنم، چه فایده‌ای داره؟
‫داری میگی که میتونی ثابتش کنی؟
‫آره. این «واقعا چی می‌خوام؟» وجود داره.
‫هان؟ پس دوست دارم بشنومش--
‫هر اثباتی داری برای اینکه این ‫خواسته خواسته حقیقی وجود داره.
‫داری در مورد چی حرف میزنی؟
‫واقعا هیچیو نمیفهمی، نه؟
‫چی؟
‫این اثبات شامل ترکیب یه سری قانون سادست،
‫که یه جورایی خیلی پیچیده با هم تلاقی کردن ‫و باعث شده که فهمیدنشون سخت بشه.
‫خب... میخوای چیکار کنی؟
‫تو تا قبل اینکه یه بازی رو بازی نکردی ‫نمیتونی بگی آشغاله یا محشره.
‫که یعنی...
‫باید بهش یه فرصت بدی و امتحانش کنی.
‫درسته. فقط با اثبات اینکه وجود داره یا نه
‫نمیتونی بفهمی که واقعا چی میخوای.
‫ولی تلاش برای اینکه بفهمی چه احساسی داری ‫و طی کردن این مسیر به طور خالصانه--
‫چیزیه که باهاش میتونی اولین خواسته‌های واقعیت رو بفهمی.
‫چرا، تو...
‫گوش کن، هینامی.
‫تو فقط از دیدگاه یه بازیکن ‫ مسیر اصلی رو طی کردی.
‫و نمیدونی که لذت واقعی چیه!
‫داری چی میگی؟
‫یه چیزیو بهت میگم:
‫تو بدون شک یه بازیکن سطح بالا هستی.
‫و هنوز...
‫همین الان، وقتی که بحث لذت بردن ‫از بازی زندگی بشه
‫من همین الانشم شکستت دادم!
‫از امروز، قدم به قدم بهت نشون میدم
‫چطوری بازی کنی.
‫چطوری بفهمی که واقعا چی میخوای.
‫چطوری از زندگی لذت ببری--بیشتر از اینی که الان میبری.
‫اگرچه من به اندازه تو توی بیان ‫فکر‌هام خوب نیستم.
‫یه روند آروم میشه.
‫زیادی جلو نرفتی؟
‫من هنوز حتی فکر می‌کنم که چیزی ‫به عنوان «خواسته حقیقی» وجود نداره.
‫نباید از اونجا شروع کنی؟
‫شاید. ولی چی اگه مثل این بهش فکر کنی؟
‫مثل چی؟
‫خواسته های حقیقی من همیشه بهم انرژی میداده بازی کنم.
‫اینطوره که من بهترین بازیکن ‫اتک فم در ژاپن شدم-
‫و دلیل اینکه تو نمیتونی منو شکست بدی.
‫منظورم اینکه، فکر نمیکنی عجیبه؟
‫توی درس، ورزش، جایگاه اجتماعی-
‫تو همیشه به اول بودن ‫توی این بازی ها ادامه میدی.
‫ولی تو نمیتونی مقام اولو توی اتک فم بگیری.
‫این نتیجه اس. پس علت چیه؟
‫حتما یه ربطی به میزان تلاش اینا داره، همین.
‫نه، اون نیست.
‫چی پس؟
‫حتما خودتم یه حدسایی میزنی.
‫این چیزیه که منو تو اتک فم بهتر از تو میکنه.
‫من میدونم چی واقعا میخوام، و تو نمیدونی.
‫این دلیلیه که تو حتی یکبارم ‫نتونستی منو شکست بدی.
‫هیچ اثبات بهتری برای وجود خواسته های حقیقی نیست.
‫منظورم اینه که، این چیزیه که من، ‫بهترین بازیکن اتک فم توی ژاپن، از اینجا میبینم.
‫طبیعیه که یکی توی لول تو منظورمو نفهمه.
‫اگه این اذیتت میکنه،
‫فقط سعی کن بدون دونستن اینکه ‫چی واقعا میخوای منو شکست بدی.
‫اون از یه سبک جنگی فوقالعاده قوی استفاده میکنه،
‫توی رینگ حریفش وایمیسه و ‫رو در رو لهش میکنه.
‫هیچکس اینهمه براش تلاش نکرده، ‫هیچکس اینقدر ظرفیتشو نداره.
‫ولی من فرق میکنم.
‫قبل از اینکه ما دو تا ‫توموزاکی فومیا و آئویی هینامی باشیم،
‫ما ناناشی
‫و نو نیم بودیم.
‫پس فقط بر طبق این،
‫توی این رینگ، وقتی که استاد اتک فم بشی، ‫میفهمی که
‫اگه میخوای شکایتی داشته باشی، ‫باید اول منو شکست بدی.
‫توی این رینگ، جایی که منطق معنایی نداره،
‫من تنها کسیم که میتونه برش پیروز بشه.
‫و اون تنها کسیه که ‫قدم میذاره توی این رینگ،
‫بدون توجه به این که چقدر وحشتناکه.
‫بخاطر اینکه هیچ گیمری ‫به اندازه اون از باختن بدش نمیاد.
‫فهمیدم. واقعا خیلی روی استدلال پوچت فکر کردی.
‫ولی نمیتونم ردش کنم.
‫نه اینکه واقعا چیزیو ثابت کرده باشیا.
‫یه جورایی.
‫نمیشه گفت کی درست میگه.
‫پس نصفه نیمه باهات توافق میکنم:
‫قبول نمیکنم که یه چیزی تحت عنوان ‫«خواسته حقیقی» یا هر چی وجود داشته باشه،
‫ولی در عین حال نمیتونم بگم که وجود نداره.
‫هینامی...
‫با این حال...
‫اگه خیلی مطمئنی که چیزی که میگی درسته،
‫بهتره وقت بذاری و اثباتش کنی.
‫و یجوری متقاعدم کنی که جای هیچ شک و شبهه ای نمونه.
‫گرفتم.
‫خب؟ از الان به بعد برنامت چیه؟
‫مثل قبل، به تلاشم برای مغلوب کردن زندگی ادامه میدم.
‫که اینطور.
‫به مهارتایی که بهم یاد دادی برای اینکه ‫به اون شخصیتی که میخوام تبدیل شم، نیاز دارم.
‫تو بازم برام هدف میذاری و ‫من در جهتشون تلاش میکنم.
‫ولی اونا ممکنه با چیزی که ‫تو واقعا توی زندگی میخوای، تضاد داشته باشن.
‫حتما. و من اونایی که باهاش در ‫تضاد باشنو حذف میکنم.
‫پس تو میخوای از اون مهارتا استفاده کنی،
‫ولی هدفایی بزاری بر اساس اون چیزی که واقعا میخوای؟
‫تقریبا یه همچین چیزی.
‫به عبارت دیگه...
‫من یه سبک بازی ترکیبی میخوام داشته باشم: ‫مهارتا به علاوه خواسته های حقیقی.
‫خب، الان واقعا نیاز دارم که ‫بهم اثبات بشه.
‫بسپرش به من، نو نیم.
‫انتظار بالایی ندارم، ولی حتما: ‫میسپرمش به خودت، ناناشی.
‫من فکر کنم ست ماهی ماکرل نمکی سفارش بدم.
‫چه تصادفی! منم همینطور.
‫اوه، راستی.
‫این دلیلیه که امروز اومدیم همو ببینیم- ‫که اینو بهت پس بدم.
‫اگه هنوزم قصد داری تلاش کنی ‫این بازیو شکست بدی،
‫همچنان میتونی نگهش داری.
‫خیلی تمایل ندارم خودم استفادش کنم، ‫اونم با اون تیکش که وصله پینه شده.
‫بازم، ببرش. من یکی دیگه مثلشو میخرم.
‫این کاریه که میخوام انجام بدم.
‫که اینطور.
‫این...
‫این اون قسمت فرسوده اشو خوب میپوشونه، نه؟
‫میتونی اون رو هم داشته باشی.
‫ولی من فقط اینو در ازای کوله پشتی گرفتم.
‫ببین، اشکالی نداره.
‫این تشکر من برای اضافه ‫کردن یه عالمه رنگ به دنیای منه.
‫که اینطور.
‫خب، در اینصورت، میبرمش.
‫خب برای تمرین بعدی ات.
‫چی؟!
‫تو هنوز میخوای توی زندگی برنده شی، درسته؟
‫تو تا حالاش کلی زمان هدر دادی.
‫حالا برای اینکه همشو با هم جبران کنی!
‫این دفعه دیگه چیه؟
‫یه کار نیمه وقت.
‫ها؟ تو اونی هستی که برای ‫کار نیمه وقت مصاحبه داری؟
‫میزوساوا؟!
‫میدونستی من اینجا کار میکنم؟
‫نه--این کاملا تصادفیه.
‫فریبم دادی، هینامی...
‫سس تند تخم ماهی...
‫اسپاگتی ناپولیتان...
‫یه کارمند پاره وقت دیگه. اگه تو استخدام ‫بشی اون سنپایت خواهد بود.
‫هی، به نظرت کدوم بهترینه؟
‫داری زیادی روش فکر میکنی. ‫این فقط یه قرار با شوجیه.
‫ولی من لباس اولیت رو بیشتر همه دوست داشتم.
‫جدی؟ من دومی رو ترجیح میدم.
‫با اینحال، سومی خوب نیست؟
‫اوو، ای بابا! تو چی فکر میکنی، توموزاکی؟
‫م-من؟!
‫امم، م-من به نظرم توی همشون عالی بودی!
‫این به دردنخور ترین جواب بود!
‫نگاشون کن! محشر نیستن؟
‫کاملا! همشون نازن!
‫اینطوره؟
‫اینو ببین! قشنگ شبیه خودته، تاما!
‫اصلا اینطور نیست!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫میمیمی دوستش داره.
‫واقعا؟!
‫من میدونستم سلیقه عالی ای داره!
‫چه سریع عوض شد...
‫من دارم یه رمان جدید مینویسم.
‫نباید خیلی طول بکشه تا تموم شه-
‫میشه ازت بخوام وقتی تمومش کردم بخونیش؟
‫معلومه! اگه فکر میکنی که میتونم کمک کنم.
‫سفارشتون حاضره!
‫هاه؟ پسر ارتشی هم اینجا کار میکنه؟
‫بله. و من دارم آموزشش میدم.
‫ازت انتظار داریم مفت بامون حساب کنی، توموزاکی.
‫کارت به نظر خوب پبش میره.
‫ولی هنوز گاردت رو پایین نیار.
‫میدونم. تمرین بعدیم چیه؟
‫حالا، صب کن. قبل اینکه به اون برسیم...
‫مثل همیشه مشتی کار میکنی.
‫مشکلی داری؟
‫یه بازی دیگه!
‫خیلی خب--
‫امیدواریم از تماشای این انیمه لذت برده باشید
‫‫‫منتظر OVAهای این انیمه در 16 اردیبهشت‌ماه باشید
‫بیا ببینم چه می‌کنی!