‫مترجم: Wondersul | JuanDono ‫کاری از تیم ترجمه اختصاصی انیمه لیست ‫AnimDL.ir | @AnimeList-ir
‫زهره... زهره ترک شدم.
‫هی، هینامی...
‫حالت خوبه؟
‫نمیتونم وایسم.
‫ام... داری ازم میخوای کمکت کنم بلند شی؟
‫هنوز داریم ادامه میدیم، نه؟
‫ع- عجله کن.
‫باشه.
‫بلند شو.
‫چی؟
‫هان؟
‫این... این دیگه چیه؟
‫اه... هی...
‫اگه تماش چشمی رو قطع کنم، هیچ‌وقت نمی‌فهمم تهش چی میشه.
‫خب خب، این دست رو من بردم!
‫ل‍-لعنتی...
‫حالا بیا بریم.
‫ب‍-باشه.
اگه جاخالی نمی‌دادم چه اتفاقی می‌افتاد؟
انقدر مطمئن بود که من اینکارو می‌کنم؟
‫میتونه همه‌چیز رو عوض کنه
‫فقط یه تصمیم
‫و اینم تست شجاعت!
‫کارت خوب بود.
‫خیلی بهم خوش گذشت!
‫ولی مطمئنا خیلی ترسناک نبود.
‫نه واقعا.
‫بیخیال! وحشتناک بود!
‫داشتی مثل احمقا می‌لرزیدی.
‫هوی! اون «احمق» اضافی بود!
‫باشه باشه. بیا برگردیم.
‫وایسا شوجی!
اون دو تا چشون شده؟
بخاطر همون نقشه جفت‌کردنشون‌‍ه؟
‫واقعا که. اصلا شبیه کسایی نیستن که راجب عشق یه طرفه‌شون به نتیجه رسیدن.
‫هرچند برنامه‌ی واسه بعدا با هم بیرون رفتن رو ریختن.
همین؟ فقط برنامه‌ی بیرون رفتن؟
‫آره. همین.
‫واقعا که، این دو تا...
‫الان اونا یه قدم کوچیک برداشتن.
‫باید یکم از تو یاد بگیرن، با کله برن سر اصل مطلب.
‫اونم با یه دختر از یه مدرسه دیگه.
مگه نه؟
‫امیدوارم اوضاع شما دو تا هم خوب پیش بره، تاکاهیرو.
‫آره. اینجوری خوب میشه.
‫باشه.
‫ماموریتت رو فردا دم قطار بهت توضیح میدم.
بیداری؟
‫خب، حالا واسه جمع‌بندی زمانی که تو کمپ گذروندی.
‫اول، ماموریتت واسه شوخی کردن یا مخالفت کردن با ناکامورا، سه بار.
‫درسته! سه بار انجامش دادم.
‫اولین بار...
‫ر-راستش، انگار...
‫کاری شیمانو-سنپای داره انجام میده--عملاً
‫سر دووندن تو نیست؟
دومیش هم موقع بازی کردن تایکون بود، یادت میاد؟
‫نمیدونم، ناکامورا--
‫تو یه دفه هم از روستایی بالاتر نیومدی.
‫و سومیش هم...
‫چی شد؟ بگو دیگه!
‫خب، ما تو حموم بودیم، و...
‫پسر، خیلی کوچولوئی!
‫ش‍-شما پسرا خیلی احمقین.
‫ولی ماموریت رو انجام دادی، پس فکر کنم قبولی.
‫وایسا. یکی داره میاد.
‫هی، لازم نیست قایم شی.
تو هم نتونستی بخوابی؟
‫فکر می‌کردم شاید تو و فومیا اینجا با هم باشین.
‫انگار اشتباه می‌کردم.
‫شاید یکی دلش واسه یکی دیگه تنگ شده؟!
‫خب، مهم نیست.
‫حالا که هردومون اینجاییم، خوبه یکم با هم صحبت کنیم.
ها؟ می‌خواد بمونه؟
‫خوشحالم که اون دو تا یکم پیشرفت کردن.
‫منم همینطور.
‫ولی با کارهای که ما کردیم،
‫اینکه سرآخر فقط به یه برنامه واسه بیرون رفتن برسن، از داغون هم اونورتر‌‍ه.
آره واقعا! چطور می‌تونن انقدر ساده باشن؟
‫آره، درسته!
‫واقعا اون دوتا، دوتا کله‌پوک‌ان.
‫ولی میدونی...
‫درواقع یجورایی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫انگار...
‫یوزو و شوجی... و فومیا هم همینطور،
‫اونا هر کاری دلشون بخواد انجام میدن، با احساسات‌شون تو همه‌چیز وارد میشن.
‫چه نتیجه‌ش خوب باشه، یا ناراحت کننده،
‫اونا همیشه، انگار... خیلی بی‌ریا هستن.
‫حتی با اینکه یوزو و شوجی هم‌‍و دوست دارن،
‫جفت‌شون انقدر کم‌رو هستن که به هیچ جایی نمیرسن.
فومیا هم با همه چیز با جدیت و
‫و روش گیج کننده خودش روبرو میشه.
‫راستش انگار داره خیلی بهشون خوش می‌گذره.
‫آره، شاید.
‫و همینطور...
‫دیدن اینکه اونا انقدر بی‌ریا هستن منو به فکر انداخت.
راجب چی؟
‫شاید من هم باید یکم احمق بودن رو امتحان کنم.
احمق بودن؟
‫قضیه اینه که... فومیا گفته بود...
‫هرروز مثل یه بازی‌‍ه.
‫ولی من جدی‌ش نمی‌گیرم.
‫انگار، دسته دست خودمه، ولی دارم یکی دیگه رو تکون میدم.
‫اگه خراب کنم، اون کاراکتر آسیب می‌بینه، نه من.
‫موقعی هم که اوضاع خوب پیش میره، من اونی نیستم که خوشحال میشه.
‫من کسی نیستم که بهش خوش می‌گذره.
پس تو مثل بازیکنی هستی که داره خودشو از دور میبینه؟
‫یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫احساسات، خجالت کشیدن، دوست داشتن یا نداشتن کسی،
‫هر چیزی که هست، من واقعا می‌خوام که انجامش بدم.
‫اونطوری نیست.
‫ولی من فقط دارم تظاهر می‌کنم.
‫که... اینطور.
من باید این صحبت‌ها رو بشنوم؟
‫واسه همین... من می‌فهمم.
چی رو می‌فهمی؟
تو هم مثل من نیستی؟
منظورت اینه که من همینطور که دارم حرکت می‌کنم، خودم رو از دور می‌بینم؟
‫آره.
‫راستش... شاید باشم.
‫تایید کرد!
‫آره... فهمیده بودم.
‫اگه بخوام رک باشم، مردم ازم توقع زیادی دارن.
‫مثلا: «هینامی آئویی تو همه چی فوق‌العاده‌ست!»
‫پس ناخودآگاه از خودم جلو زدم.
‫من به ساز مردم می‌رقصم.
‫البته بحث غرور هم هست. نمی‌خوام روی کسی رو زمین بزنم.
‫آه! این بین خودمون بمونه!
‫اینا حرف های هینامی آئویی ساده بدون نقاب نیست.
‫انجام دادن کارها فقط چون باید انجام‌شون بدی، مطمئنا حوصله سربر‌‍ه.
‫و اون احساس...
‫آره. درکش می‌کنم.
‫اون‌ها حرف های بیش‌ازحد صادقانه و معمولی اون نیست، حرف های سرد منطقی و عقلانی.
‫بنظرم همه مردم یکم نقش بازی می‌کنن.
‫پس به این نتیجه رسیدم که باید یکم شل بگیریم:
‫با پیدا کردن حداقل یه نفر که بتونیم خود واقعی‌مون رو بهش نشون بدیم.
‫فقط من دارم حرف میزنم!
‫اون حرف های بی‌ارزش، از نقاب هیروئین تمام و کمال دبیرستان.
‫جوری نشون داد که انگار نقابش رو برداشته،
ولی زیر اون نقاب
‫اون یه نقاب کامل دیگه رو آماده کرده بود.
چ‍-چی شده؟
‫آئویی، تو فوق‌العاده‌ای.
‫ها؟ همچین حرف معنی‌داری نزدم...
‫بیخیال.
‫خیلی عجیبه.
‫معمولا وقتی اطراف دخترا هستم، منم که نقش دوست‌پسر ایده‌آل رو بازی می‌کنم.
‫می‌فهمم چه احساسی دارن، احساسات‌شون رو قبول می‌کنم،
‫و اونا رو روی انگشت کوچیک‌‍م می‌چرخونم.
‫درهرصورت، این مدلیه که پیش میره.
‫پس چرا الان دارم سفره دلم رو پیش تو باز می‌کنم، ‫و چرا تو کسی هستی که داری نقش بازی می‌کنی؟
‫کلا پسرفت کردم!
‫این اتفاق تا حالا واسم نیوفتاده بود!
‫عه؟ منظورم این...
‫اینطوره. آئویی، من به گرد پات هم نمی‌رسم.
این مثلا تعریف بود؟
‫ببین، حالا که ذات خودمو بهت نشون دادم،
‫بذار یه چیز دیگه هم بگم.
ها؟‌ چیه؟
‫من ازت خوشم میاد، آئویی.
‫یه روزی دوست دارم بدونم واقعا چه احساسی داری.
‫باشه. ممنون.
ولی اگه ازت می‌خواستم باهام قرار بذاری، می‌گفتی نه، درسته؟
‫متاسفم.
انقدر جلو اومدیم و تو هنوز خودتو نشکستی؟
اینجوری نمیشه قرار گذاشته، میشه؟
‫باید بگم واقعا سوز داره.
همه چی رو بذاری وسط و بازم رد بشی؟
‫خورد تو ذوقم.
‫ولی میدونی...
‫سبک شدم!
خیلی وقت بود انجامش نداده بودم
اینکه با چیزی که می‌خوام روبرو بشم
‫و صادقانه واسش تلاش کنم.
پس انقدر منو دوست داری؟
‫آره. تسلیم نمیشم، نه الان، نه بعد تموم حرفایی که زدم.
که اینطور. ولی من حریف چغری‌ام، میدونی که؟
‫آئویی.
بله؟
‫کی می‌خوای...؟
‫تا کی میخوای توی اون سمت بمونی؟
‫م-من خیلی متاسفم!
‫فومیا؟!
‫نمی خواستم باعث بدگمانی بشم ‫برا همین قایم شدم.
‫اصلا فکر نمیکردم اینطور بشه!
‫متاسفم!
‫ما موقع خروج از دستشویی به هم برخوردیم.
‫یه مدتی با هم حرف زدیم تا وقتی تو پیدات شد،
‫بعد توموزاکی رفت قایم شد و... ‫دیگه برنگشت.
‫یعنی جی؟
‫چیزایی که تو حتما شنیدی...
‫متاسفم-واقعا متاسفم.
‫به نظر قصد بدی نداشتی.
‫با این وجود بازم انتظار نداشتم یهو ‫بپری بیرون و هرچی تو دلته بگی.
‫امم... درسته.
‫تو همیشه اینقدر احمقانه راستگویی؟
‫من فقط فک کردم... یه جوریه اگه همینطور قایم وایسم.
‫والسلام...
‫هاه؟
‫چطوره تظاهر کنیم این هرگز اتفاق نیفتاده؟
‫بریم برگردیم به اتاقامون!
‫خب، من خیلی حسشو ندارم ‫تظاهر کنم این هرگز اتفاق نیفتاده.
‫میزوساوا جوابشو ‫توی این کمپ شبانه پیدا کرد:
‫اینکه اون ماسکی همیشه میپوشید رو بندازه کنار
‫و، با بی ریایی تمام، ‫با چیزی که حقیقتا میخواسته رو به رو بشه.
‫و هینامی، که حتی یه ذره هم متاثر نشده بود
‫بعد از شنیدن جواب اون:
‫تصمیم گرفت که لجوجانه ‫از ماسکی که میپوشید دفاع کنه
‫و عملکرد بی نقصشو حفظ کنه.
‫اونا توی بعضی چیزا شبیه همن،
‫ولی به طور خیلی زیادی قلبا با هم متفاوتن.
‫آیا تو ماسک رو انتخاب میکنی؟ ‫یا احساسات حقیقی ات رو؟
‫ظاهر نمایشی ات رو حفظ میکنی؟ ‫یا خود واقعی ات میشی؟
‫به عنوان یه بازیکن، واقعیت رو میخوای ‫از روی صفحه نمایش ببینی؟
‫یا به واسطه چشم های یه شخصیت ببینیشون؟
‫اون تصمیم که اون دوتا گرفتن، ‫تفاوت بینشون...
‫اون ها عمیقا با وضعیتی که من ‫الان توش بودم مرتبط بودن.
‫اینطور به نظر من میومد.
‫"به کیکوچی بگو."
‫بعد از آتش بازی فردا، ‫به کیکوچی بگو چه احساسی داری
‫اگه هینامی اینو از من میخواد، ‫این حتما شانس موفقیت بالایی داره.
‫ولی هنوز، مثل اینه که داره بهم میگه، ‫"فقط تظاهر کن."
‫پس جواب من اینجا چیه؟
‫کدوم راه رو انتخاب میکنم؟
‫کیکوچی!
‫او! توموزاکی!
‫یه یوکاتا!
‫او، امم... اوهوم.
‫این یه مناسبت خاصه، بنابراین فک کردم...
‫ص-صحیح.
‫این همه توجه خ...خجالت آوره.
‫ش-شرمنده.
‫و تاکی فقط داره کل وقت ‫عکس میگیره.
‫من هیچ وقت خیلی از ایده ‫باربیکیو با یه گروه بزرگ خوشم نیمده،
‫ولی به طرز شگفت آوری، ‫بیشتر از چیزی که انتظار داشتم خوش گذشت.
‫او، واقعا؟
‫سیب های آب نباتی
سیب های آب نباتی؟
‫بله!
‫خب دیگه کاملا حاضرم!
‫او، باشه. پس، امم، بریم؟
‫اوو، شرط میبندم از اینجا یه منظره عالی خواهیم داشت.
‫بله، واقعا همینطوره.
‫من خیلی وقت بود توی یه نمایش آتش بازی ‫شرکت نکرده بودم.
‫منم همینطور... فکر میکنم.
‫آخرین باری که رفتم، فک کنم ‫ خانوادم منو بردن.
‫درسته! منم حس میکنم همین قدر پیش بوده برای من.
‫که اینطور.
‫بله!
‫فقط یه چیز امروز درباره من ‫نسبت به قرار سینمامون متفاوت بود:
‫من از موضوعات از قبل حفظ شده برای صحبت استفاده نمیکنم.
‫این یعنی سکوت بینمون بیشتره.
‫ولی اینطوری، من از واقعی بودن ‫توی همون عبارت کوچک مطمئنم.
‫هی داره شروع میشه!
‫اینم از این!
خیلی خوشگل نیستن؟
‫آره، هستن.
‫چون شاید من همه این مدت خیلی کم اشتباه میکردم.
‫و حالا برای حسن ختام!
‫میگم...
‫بله؟
‫تو قبلا گفتی که با من ‫حرف زدن سخته.
‫امروز چطور بود؟
‫امم... امروز؟
‫صحیح. فقط امروز.
‫راستش...
‫کل شب حرف زدن باهات راحت بود
‫بعد از آتش بازی فردا، ‫به کیکوچی بگو چه احساسی داری
‫کیکوچی...
‫بله؟
‫بیا برگردیم.
‫بعد از آتش بازی فردا، ‫به کیکوچی بگو چه احساسی داری
‫میتونم بهت زنگ بزنم؟
‫‫اگه تغییر بزرگی به وجود اومده، میخوای شخصا حرف بزنیم؟ ‫من دارم از آتش بازی میام خونه - ‫من میتونم راحت بیام کیتایونو
‫خب؟ اعترافت چطور پیش رفت؟
‫من هیچی نگفتم.
‫ببین، متوجهم که کار این دفعه ات ‫سخت تر از کارای دیگه ای بود که انجام داده بودی-
‫اینطور نیست که نتونستم.
‫چی؟
‫اینطور نیست که نتونستم. من فقط این کار رو نکردم.
‫چرا نکردی؟
‫من امشب رفتم بیرون بدون ‫حفظ کردن هیچ موضوعی.
‫من حتی از هیچکدوم تز موضوعاتی که ‫قبلا حفظ کرده بودم، استفاده نکردم.
‫من فقط راجع به چیزایی که ‫داشتم در لحظه بهشون فکر میکردم صحبت کردم.
‫ها، و؟
‫مکالمه مون طبیعتا خام ‫و دست و پاشکسته پیش رفت.
‫خوب فاصله هایی بین موضوعاتمون وجود داشت.
‫خیلی خوب پیش نرفت.
‫خب، نه.
‫ولی بعد از آتش بازی، از کیکوچی پرسیدم:
‫"امروز حرف زدن باهام سخت بود؟"
‫فک میکنی چی گفت؟
‫اون گفت، "تو کل شب ‫راحت میشد باهات حرف زد."
‫به عبارت دیگه،
‫من قبلا فکر میکردم حرف زدن باهام ‫سخته چون مهارت هام کافی نیست.
‫ولی اینطور نیست.
‫حرف زدن باهام سخت بود چون ‫اول من داشتم از مهارت هام استفاده میکردم.
‫فک کنم اون به طور غریزی ‫به حقیقت مسئله پی برده بود-
‫اون ماسک که داشتم میساختم.
‫او. که اینطور.
‫ولی یه سری اقدام متقابل ‫برای اینجور چیزا وجود داره.
‫به جای حفظ کردن موضوعات برای کیکوچی،
‫صحبت کردن از دل ‫میتونه بهتر، استراژیک-
‫هینامی.
‫میشه بس کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫اون همه حرف از استراتژِی و اقدام متقابل.
‫چطوره بفهمیم من واقعا چی میخوام؟
‫آیا من واقعا کیکوچی رو دوست دارم؟
‫نباید از اونجا شروع کنیم؟
‫میزوساوا ناراحتت کرده، ها؟
‫خب... آره.
‫که اینطور.
‫تو حتما چیزی داری که میخوای بگی.
‫نه بخصوص.
‫فریب خوردن با یه نظر که اصن وجود ‫نداره- مثل " چیزی که من واقعا میخوام"-
‫و اینکه عاجز باشی از پیشرفت؟
‫درست مطابق رفتار یه آدم ضعیف. ‫من حتی تعجب هم نمیکنم.
‫؟منظورت چیه
‫این «چیزی که من واقعا میخوام» که آدما راجع بهش حرف میزنن
‫چیزی بیشتر از یه فانتزی نیست، ‫چیزی که اشتباهش گرفتن با
‫چیزی که براشون بهترینه ‫توی اون لحظه خاص.
‫بنابراین این بیهوده است که یه ‫همچین سوتفاهمی تو رو تحت فشار بذاره،
‫بذاری تورو از فعالیت های ‫خلاقانه ات منجرف کنه.
‫من فکر نکنم بیهوده باشه.
‫داری راجب چی حرف میزنی؟
‫من نیاز دارم چیزی که واقعا میخوام اول قرار بگیره.
‫که اینطور. خب تو آخرش چی میخوای؟
‫تو نمیخوای احساساتتو به کیکوچی بگی ‫چون خودت مطمئن نیستی، آره؟
‫تو دنبال اینی که به دختر دیگه ای ‫که مطابق استاندارد هات باشه بگی؟
‫اون کی میتونه باشه؟
‫الان مشکل این نیست.
‫پس چیه؟
‫دوست پیدا کردن، به مردم گفتن که دوستشون داری-
‫دیدن اون ارتباطات بین آدما به چشم وظیفه و هدف؟
‫این از اولش هم عجیبه.
‫قطار بعدی خط شماره یک ‫قطار محلی 9:43 به مقصد شینجوکو است.
‫باشه.
سخت تلاش کردن برای یه هدف ‫شیوه ای بود که من و تو کارامون رو انجام میدادیم
ولی اگه تو فقط میخوای ‫اهدافت توی زندگی رو رها کنی،
تو اصولا داری ‫پیشرفت شخصی ات رو رها میکنی.
‫اینطور نیست-
‫پس چی؟
‫پس تو هم متفاوتی.
‫هاه؟
‫تو میتونی اینو داشته باشی.
‫من اون کیف رو میبرم.
‫اگرچه، الان پر از وسایل توئه. دفعه بعدی.
‫تو بیخیال پیشرفتت شدی، پس تو مسلما ‫دیگه بهش احتیاجی نداری.
‫ولی من-
‫لحظه ای که دسته بازی رو رها کنی، ‫نوبتت تموم میشه.
‫والسلام.
‫فک کردم:
‫اگه با اون مشتاقانه مشغول بشم، ‫میشد یه راهی پیدا کرد
‫که از پس تفاوت هامون بربیاییم، ‫که فاصله بینمون رو پر کنیم.
‫نه، نه اینکه فقط پر کنیم-
‫من میخواستم از روش حرکت کنم، پشت سر بذارمش.
‫با اینحال من رابطه ای که فکر میکردم ‫داشتمش رو از دست دادم- به همین راحتی.
‫همش به خاطر اینکه
‫من یه شخصیت سطح پایینم.